در تجلیل از لباس فرم مدرسه

من در مورد این موضوع خیلی مستقیم صحبت می کنم - پوشیدن لباس بچه هایم برای مدرسه در صبح تبدیل به یک کابوس شده است، و من دوست دارم سازمان آموزشی آمریکا کاری در مورد آن انجام دهد.

مشکل به ویژه در مورد دختران من که 7 و 5 ساله هستند و نظرات نسبتا محکمی در مورد اینکه چه چیزی لباس مدرسه قابل قبول است ایجاد کرده اند، حاد است. من به خود نظرات اعتراضی ندارم. صادقانه بگویم، من به شدت ناامید می شوم اگر بفهمم دو موجود کوچک بی مزه را بدون هیچ گونه اعتقاد زیبایی شناختی بزرگ کرده ام. با این حال، متأسفانه، اعتقادات آنها تقریبا هیچ شباهتی به اعتقادات من ندارد - بنابراین می توانید تصور کنید که این کل لباس پوشیدن چقدر مشکل دارد.

در حال حاضر، هر دو دختر به ژاکت های بزرگ و شلوارهای گشاد اختصاص داده شده اند، مدی که من از آن متنفرم و نمی فهمم. ظاهرا این همان چیزی است که در مدرسه ابتدایی برایش جالب است و بنابراین هر روز صبح با مذاکره بین آنچه که من برای مدرسه مناسب می‌دانم و آنچه که همکلاسی‌هایشان مجموعا تصمیم گرفته‌اند مد است شروع می‌شود.

آب و هوای نیویورک در نیم روز 20 درجه تغییر می کند در حالی که به نظر می رسد ساختمان های مدارس بر اساس سیستم های هواشناسی مرموز خود عمل می کنند. راه حل معقول این است که یک پیراهن بپوشم و یک ژاکت همراه داشته باشم، با این تفاوت که حمل ژاکت به مدرسه ظاهرا یک تخلف اجتماعی است و چیزی که بچه های من را نمی توان با آن آزار داد. بنابراین یا باید فریاد بزنم و اصرار کنم که یکی را بپوشند یا آن را قاچاقی در کوله پشتی خود ببرند و امیدوارم قبل از حرکت ماشین آن را بیرون نآورند.

ظاهرا کاپشن‌ها حتی تا زمانی که از خانه بیرون بیایند و متوجه شوند که مادرشان یک بار دیگر درست می‌گفت، تجاوز بیشتری به حیثیت آنها می‌کند. اگر تعجب می کنید، آنها هرگز قبول نمی کنند که مبادا مجبور شوند روز بعد کت بپوشند، بنابراین معمولا فقط به من نگاه می کنند، به داخل خانه برمی گردند و سپس با ژاکت بیرون می آیند.

و ما حتی در مورد مو یا کفش که شایسته مقالات خود است صحبت نکرده ایم یا اینکه پسران کوچکتر من که معمولا نمی توانند بین گرمکن و کیسه سیب زمینی تمایز قائل شوند، متوجه شده اند که خواهرانشان از حقوق اساسی استفاده می کنند و خواستار همان امتیازات هستند.

در همین حال، ناهار نیاز به بسته بندی دارد، دندان ها نیاز به مسواک زدن دارند، تکالیف نیاز به مکان دارند و من ممکن است هفت دقیقه دیگر یک کنفرانس تلفنی داشته باشم.

بله، این یک جهش تصادفی است، اما قول می دهم روشی برای دیوانگی ذهنی من وجود دارد.

من در وام گرفتن حکمت آموزشی از کشوری تردید دارم که دانش‌آموزان آن اخیرا برای فعالیت‌های نه چندان تحسین‌برانگیز سرفصل خبرها شده‌اند، اما در مورد این موضوع خاص، ایتالیایی‌ها چیزی اساسی در مورد دوران کودکی درک کردند.

در تمام دوران دبستان من در میلان، ما گرمبیولی ها را می پوشیدیم که به معنای واقعی کلمه "پیش بند" است، اگرچه این کلمه به سختی عدالت را در مورد این ابزار باشکوه صلح خانگی انجام می دهد.

پسرها ژاکت‌های دودی مانند مشکی پوشیدند که تنها تصمیم نسبتا ساده‌ای را برای آنها باقی می‌گذاشت که کدام شلوار را بپوشند. دختران تونیک های سفید بلند با یقه می پوشیدند، که بیشتر شبیه ساکنان مینیاتوری The Handmaid's Tale بود، به جز اینکه بسیار شادتر و چشم انداز بهتری داشتند.

شما می توانید عملا هر چیزی را در زیر بپوشید. هیچ کس اهمیت نمی داد زیرا کسی نمی توانست آن را ببیند. تنها تصمیم طنز معنادار مربوط به کفش های شما بود.

و اگر در خانه فراموش می‌کردید (نمی‌رفتید)، مدرسه یک یدکی سرکشی ارائه می‌کرد که ظاهرا چندین نسل از بچه‌های ایتالیایی زنده مانده بود، و شما بدون بحث آن را می‌پوشید.

من قاطعانه معتقدم که یونیفرم‌های عمومی مدارس می‌توانند نرخ طلاق در آمریکا را کاهش دهند، البته اگر فقط با حذف منظره صبحگاهی که یکی از والدین صبر خود را با کودک از دست می‌دهد، در حالی که دیگری به‌طور مفید لباس متفاوتی را پیشنهاد می‌کند.

کودکان بدون اینکه صبحانه را با رنجش مادرانشان صرف کرده باشند به مدرسه می‌آیند، و مادران ممکن است بدون اینکه قبلا یک فروپاشی عاطفی را تحمل کرده باشند، به مدرسه می‌رسند.

مدارس خصوصی در ایالات متحده که به یونیفرم نیاز دارند، سال‌ها این موضوع را درک کرده‌اند. چرا بقیه باید عذاب بکشیم؟

من از آمریکا نمی‌خواهم که فلسفه آموزشی ایتالیایی را به طور عمده بپذیرد، اما یک امتیاز کوچک می‌خواهم.

لطفا کاری کنید که فرزندانم هر روز همین لباس را بپوشند.

یا در صورت عدم موفقیت، آیا کسی حداقل می تواند لباس فرم را در مدرسه کوچک حومه نیویورک خود تحمیل کند؟