در جنوب شیلی، مردم محلی تلاش می کنند تا از اقیانوس هایی که توسط پرورش فشرده ماهی قزل آلا آسیب دیده اند محافظت کنند.

مجمع الجزایر دور افتاده Guaitecas دارای بیش از 40 جزیره کوچک است و دروازه ای به منطقه پاتاگونیا شیلی است.

MELINKA، شیلی -- Yesica Fabiana Leviñanco قایق چوبی کوچک خود را هدایت می کند در حالی که شریک زندگی او پائولو ورا پرز در آب های سرد اقیانوس در سواحل جنوب شیلی شیرجه می زند.

در عرض چند ساعت این زوج، هر دو در اواسط 40 سالگی، قایق را با صدف، خارپشت دریایی، صدف و خرچنگ پر کردند که لوینانکو در بازار ملینکا، جزیره اصلی مجمع الجزایر Guaitecas به فروش خواهد رساند.

حتی چند سال پیش، چنین برداشتی غیرقابل تصور بود.

لوینانکو می گوید: «به نظر می رسد امروز باورنکردنی است، اما برای سال ها دریا در سراسر این منطقه مرده بود. هیچ پرنده، ماهی یا حیوان دریایی وجود نداشت. یک مرکز پرورش ماهی قزل آلا همه چیز را نابود کرده بود.

یادداشت سردبیران: این داستان توسط Journalismfund Europe پشتیبانی شده است.

مجمع الجزایر Guaitecas که از بیش از 40 جزیره کوچک تشکیل شده است، دروازه ای به منطقه پاتاگونیا شیلی است که یکی از دورافتاده ترین مکان های جهان است. علیرغم اینکه یک ذخیره گاه ملی است، مزارع متعدد ماهی قزل آلا را نیز در خود جای داده است که سالانه صدها تن مواد شیمیایی و آنتی بیوتیک را وارد دریا می کنند.

به گفته سرویس ملی شیلات و آبزی پروری شیلی، به نام سرناپسکا، حداقل 313 مزرعه پرورش ماهی آزاد در مجمع الجزایر مجاز بودند.

لوینانکو و ورا پرز می گویند که کشاورزی فشرده به جایی که آنها ماهیگیری می کردند آسیب زد، بنابراین آنها تصمیم گرفتند با آن مقابله کنند. آنها شروع به آوردن صدف و صدف سالم از مناطق دیگر کردند. دوستان و خانواده فکر می کردند آنها دیوانه هستند، اما با گذشت سالها کار نتیجه داد.

لوینانکو گفت: «ماهی ها، پرندگان و دیگر حیوانات دریایی برگشتند.

شیلی پس از نروژ دومین تولید کننده ماهی آزاد در جهان است و این ماهی پس از مس، دومین محصول صادراتی این کشور آمریکای لاتین است. بر اساس گزارش سرناپسکا، در سال 2025، بیش از 1 میلیون تن در این کشور تولید شد.

ماهی قزل آلا بومی آب های شیلی نیست. این ماهی اولین بار در دهه های 1970 و 1980 و در دوران دیکتاتوری ژنرال آگوستو پینوشه از نروژ وارد شد.

برای سال ها، پرورش فشرده ماهی قزل آلا در شیلی توسط دانشمندان، گروه های حامی محیط زیست، ماهیگیران، جوامع بومی و ساکنان محلی مورد انتقاد قرار گرفته است، که صنعت را به آلودگی دریا به دلیل مقادیر زیادی مواد شیمیایی مورد استفاده در مزارع، عدم رعایت حقوق جوامع بومی و نقض مقررات ایمنی محل کار متهم می کنند. طبق آمار ارائه شده توسط سازمان غیرانتفاعی شیلیایی Ecoceanos، از سال 2013 تاکنون 90 کارگر در این صنعت جان خود را از دست داده اند.

حوادث مرگبار از گرفتار شدن کارگران در حین تمیز کردن توری گرفته تا غرق شدن کشتی در میان کشتی‌های منطقه متغیر است.

مجمع الجزایر Guaitecas بزرگترین ذخیره گاه طبیعی در کشور و یکی از قدیمی ترین آنهاست که در سال 1938 تأسیس شده است و دارای بسیاری از گونه های دریایی در معرض خطر انقراض است.

بسیاری از مردم محلی و دانشمندان می گویند که مزارع ماهی قزل آلا به شدت به چندین نواحی دریایی آسیب رسانده اند، و بخش هایی از بستر دریا را با سطح اکسیژن به قدری پایین گذاشته اند که سایر اشکال حیات برای بقا تلاش می کنند. آنها این مناطق را "مرده" توصیف می کنند. یکی از این مناطق جایی است که لوینانکو در طول زندگی خود ماهیگیری کرده است و به بازسازی آن کمک کرده است.

کاتالینا ساپاگ، زیست شناس دریایی و هماهنگ کننده منطقه علمی در سازمان غیرانتفاعی Oceana در شیلی، گفت: "پرورش فشرده ماهی قزل آلا می تواند تأثیرات مختلفی بر اکوسیستم های دریایی داشته باشد. آلودگی می تواند هم از تجمع مواد آلی و هم از استفاده از مواد شیمیایی ناشی شود."

علیرغم مخالفت ها، به ویژه در جنوب کشور، حمایت قوی از صنعت ماهی قزل آلا وجود دارد، زیرا این صنعت شغل های زیادی ایجاد می کند.

SalmonChile، یک انجمن تجاری که نماینده بسیاری از شرکت های کشاورزی است، استدلال می کند که کاهش ذخایر ماهی را نمی توان فقط به پرورش ماهی قزل آلا نسبت داد.

انجمن در بیانیه ای گفت: "ممکن است به دلیل عوامل مختلفی مانند تغییرات آب و هوا، تغییر دمای آب، ماهیگیری غیرقانونی، بهره برداری بیش از حد از منابع و معرفی گونه های غیر بومی برای ماهیگیری تفریحی باشد. بنابراین این صنعت تنها یکی از عوامل موثر است."

ماهیگیران شیلیایی ادعا می کنند که آلودگی ناشی از تأسیسات پرورش ماهی قزل آلا به طور قابل توجهی از فراوانی ماهی و صدف در دریا می کاهد. یکی از پر سر و صداترین چهره هایی که این نگرانی ها را مطرح کرده در ملینکا زندگی می کند.

نام او دانیل آرتورو کانیولان هوئنتل است. او 52 ساله است، 35 سال به عنوان غواص کار کرده است و یکی از مقامات اجدادی جامعه بومی ماپوچه پو واپی در ملینکا است.

Caniullan Huentel گفت: " بستر دریا مملو از زندگی بود، از رنگ ها و حیوانات در همه جا. امروز کاملا متفاوت است." رنگ‌ها محو شده‌اند، بسیاری از گونه‌ها ناپدید شده‌اند و موجوداتی که قبلا وجود نداشتند ظاهر شده‌اند.

جامعه ماپوچه برای حفاظت از آب‌های منطقه تحت لی لافکنچه، قانونی که در سال 2008 تصویب شد، تلاش می‌کند که به جوامع بومی اجازه می‌دهد تا از مناطق دریایی و ساحلی محافظت کرده و آنها را به طور مشترک با نهادهای دولتی مدیریت کنند، مشروط بر اینکه بتوانند نشان دهند که جامعه آنها رویه‌های اجدادی را در آنجا انجام می‌دهند.

این قرارداد به مردم بومی مالکیت دریا یا بستر دریا را اعطا نمی‌کند، اما از مصارف آبا و اجدادی منطقه، از جمله ماهیگیری، تجمع صدف‌ها و جلبک‌های دریایی، و همچنین دسترسی به مکان‌های مقدس و مناطق مورد استفاده برای کشتیرانی محافظت می‌کند.

هنگامی که یک جامعه برای مدیریت یک منطقه درخواست می دهد، دولت دیگر نمی تواند امتیازات جدیدی را - مانند تسهیلات پرورش ماهی قزل آلا - در آن اجازه دهد.

در سال 2013، ایالت درخواست جامعه Caniullan Huentel را به وسعت 8000 هکتار (19800 هکتار) تأیید کرد. در سال 2017، ایالت شیلی درخواست جامعه Caniullan Huentel برای 8000 هکتار (19800 هکتار) اضافی را رد کرد و در سال 2024 درخواست دیگری را که درخواست 350000 هکتار (865000 هکتار) بود رد کرد. در ماه مارس گذشته، جامعه درخواستی را برای یک منطقه کوچکتر به وسعت 3000 هکتار (7400 هکتار) ارائه کرد و اکنون آنها منتظر پاسخ هستند.

Caniullan Huentel گفت: «این مبارزه فقط مربوط به ما نیست. "این در مورد آینده دریا، ماهیگیری در مقیاس کوچک و نسل های آینده است. اگر امروز از این سرزمین ها دفاع نکنیم، فردا در خطر از دست دادن دائمی میراث طبیعی و فرهنگی عظیم هستیم."

پوشش آب و هوا و محیط زیست آسوشیتدپرس از چندین بنیاد خصوصی حمایت مالی دریافت می کند. AP تنها مسئول تمام محتوا است. استانداردهای AP را برای کار با بشردوستان، فهرستی از حامیان و مناطق تحت پوشش تامین مالی را در AP.org بیابید.

پوشش 24/7 اخبار فوری و رویدادهای زنده