در «در محل کار»، بویلون با نگاهی قابل پیش‌بینی به رمان‌نویسی که در حال مبارزه است، جذابیت می‌کند - بررسی

کمتر از 5 درصد از نویسندگان داستان از طریق نوشتن خود امرار معاش می کنند، آماری که به نظر می رسد پل (باستین بویون)، قهرمان فیلم جدید فرانسوی در محل کار، به کارگردانی والری دونزلی، که از پنجشنبه در سینماهای سراسر اسرائیل اکران می شود را شوکه کرده است. کسی که با شغل نویسندگی و انتشار در این فیلم آشنایی دارد، تعجب آور نیست، و اینکه چقدر از عملکرد شما در این فیلم لذت می برید، بستگی دارد. بازیگر جذابی که در فیلم‌هایی مانند کنت مونت کریستو و یک روز رها کن، در نقش پل بازی کرده است. پل لجوج و دیوانه یا بی‌تفاوت است.

و نجیب، بسته به اینکه شما آن را چگونه می بینید، زیرا او خود را وقف یک حرفه نویسندگی می کند که به مبارزه برای بقای مالی تبدیل می شود. پل که زمانی یک کسب و کار موفق عکاسی را اداره می کرد، چند سال پیش آن را رها کرد و خود را وقف نوشتن رمان کرد. او چندین کتاب منتشر کرده است که همگی مورد تحسین منتقدان قرار گرفتند اما هیچ کدام فروش خوبی نداشتند. اکنون ویراستار او (ویرجینی لدوین)، که صبرش به پایان رسیده است، از آنچه از آخرین کتابش خوانده است، راضی نیست، خاطراتی درباره ازدواج ناموفق او.

او قبلا پیش پرداخت خود را خرج کرده است و او دیگر پولی به او نمی دهد. شغل او تنها مشکل او نیست. همسر سابق او (با بازی کارگردان دونزلی) به تازگی با فرزندان نوجوان خود به مونترال نقل مکان کرده است و ظاهرا او حرفه ای دارد که به حمایت از او در نوشتن کمک کرده است. اکنون او باید تنها با چند صد یورو در ماه از حق الامتیاز امرار معاش کند. او پیشنهاد پدرش برای بازگشایی استودیوی عکاسی خود را رد می کند. در عوض، او به دنبال شغلی پاره وقت می گردد تا بتواند به نویسندگی ادامه دهد. این او را به سمت اقتصاد گیگ سوق می دهد و به زودی او به عنوان یک متخصص در سایتی به نام Jobbers کار می کند.

افرادی که به دنبال کار می گردند سعی می کنند یکدیگر را کم کنند و او مشاغل سخت و وقت گیر را فقط با 18 یا 20 یورو انجام می دهد. او که تنها و از انسانیت دور شده است، به نوشتن ادامه می‌دهد. به نظر می‌رسد پل از پدر، همسری که او را ترک کرده کینه‌ورزی دارد، اگر واضح‌تر بود که چه چیزی او را به نوشتن سوق داده است.

به نظر می‌رسد او کینه‌ای مبهم از پدر بی‌حمایتش و همسری که با بچه‌هایش نقل مکان کرده است دارد، اما این به تنهایی توضیح نمی‌دهد که چرا او از یک زندگی موفق طبقه متوسط ​​کناره‌گیری می‌کند، یا چرا وقتی به نظر نمی‌رسد می‌داند چه می‌خواهد بگوید، به نوشتن ادامه می‌دهد. همانطور که تماشا می‌کردم، مدام به این فکر می‌کردم که آیا دنیا می‌خواهد کتاب دیگری در مورد چیزی که کارگردان ناموفق است، تصور کند که من می‌خواهم به کتاب دیگری در مورد یک چیز بد فکر کنم.

با این حال، در نهایت، او صدای خود را با نوشتن در مورد تحقیر اقتصاد گیگ می‌یابد، موضوعی که ظاهرا برای خوانندگان فرانسوی تازه و فریبنده است. من چند فکر در مورد تفاوت دنیای نشر فرانسه با آمریکا در حین تماشای خود داشتم، که من چیزی در مورد آن می‌دانم. در آمریکا، حتی یک کتاب که فروش خوبی نداشته باشد، معمولا برای حذف نویسنده توسط ناشر کافی است، و ویراستاران اغلب نویسندگان را به سختی می شناسند، چه رسد به اینکه با آنها برای بحث در مورد پیشرفتشان صحبت کنند. برای مثال، یکی از دوستانم که کتاب دومش را می نویسد، هرگز با ویراستار او ملاقات نکرده است. وقتی او می پرسد

ویراستار اگر می‌توانستند قهوه بخورند، ویراستار نپذیرفت، حتی با وجود اینکه آنها حدود پنج دقیقه دورتر از یکدیگر زندگی می‌کنند. یکی دیگر از دوستان در نیویورک چند سال پیش سعی کرد یک دست‌نوشته تمام‌شده را شخصا به سردبیرش برساند، و دستیار سردبیر حتی به او اجازه سلام نداد. بنابراین، وقتی پل دسته‌ای از دفترچه‌های دست‌نویس را به زمین می‌اندازد و ویراستارش دستیارش همه را تایپ می‌کند تا بتواند آن را بخواند، مدام به این فکر می‌کردم که او چقدر خوش شانس بود - که باز هم احتمالا آن چیزی نبود که می‌خواستم فکر کنم. فیلم بخشی از سنت سینمای ادبی فرانسه در محل کار بخشی از سنت ادبیات فرانسوی است.

فیلم‌های سه‌گانه‌ای که اگر بتوانید آنها را پیدا کنید سرگرم‌کننده هستند. تعدادی از بهترین‌ها Lost Illusions، اقتباسی از رمان کلاسیک Honoré de Balzac درباره یک نویسنده مشتاق در پاریس هستند. ساگان، فیلم زندگی‌نامه‌ای درباره رمان‌نویس محبوب فرانسوا ساگان، که زندگی بسیار خوبی را از داستان‌های داستانی‌اش به دست آورد. مثل لاک پشتی در پشتش، کمدی درباره یک نویسنده مسدود شده و همسر حامی او. و Promise At Dawn، پرتره ای از نویسنده رومن گری و مادر جاه طلبش.