در دفاع از بزرگسالان دیزنی

- توماس سیمونتی - واشنگتن پست از طریق گتی ایماژ

مسخره کردن بزرگسالان دیزنی بسیار آسان است. مردم فکر می کنند نابالغ هستند، خجالت آور هستند، خجالت می کشند.

به این ترتیب، جوک هایی درباره افرادی که از بازدید سالانه (یا حتی چندین بار در سال) از پارک های دیزنی لذت می برند، در رسانه های اجتماعی بیداد می کنند. «بزرگسالان دیزنی» که به خاطر گیر افتادن ذهنی در مدرسه ابتدایی و خجالت به خرج دادن مبالغ گزاف پول برای تعمیر دیزنی خود شرمنده شده است، به خط مقدم کاری برای کسی تبدیل شده است که باید بزرگ شود و زندگی را به دست آورد.

بزرگسالان دیزنی در پارک انتخابی خود - چه پادشاه جادویی، چه Epcot، چه پادشاهی حیوانات، یا استودیوهای هالیوود - معمولا نوعی لباس یا لباس با کد دیزنی می پوشند که با یک کوله پشتی لانگفلای و گوش موش هماهنگ شده است.

بزرگسالان دیزنی به دلیل بازگشت مداوم به "جادویی ترین مکان روی زمین" مورد انتقاد قرار می گیرند و تهمت کاران آنها معتقدند که این بودجه سفر باید در تعطیلات "واقعی" خرج شود. کجا؟ به معنای واقعی کلمه هر جای دیگری. ظالمانه ترین مجرمین؟ یک بزرگسال دیزنی که از حباب دیزنی لذت می برد... بدون فرزند.

اما برای دفاع از بزرگسالان دیزنی که اغلب مورد تمسخر قرار می‌گیرند، چرا برای شادی دیگران بهای می‌گذاریم، به‌خصوص اگر شما کسی نباشید که آن را سرمایه‌گذاری می‌کنید؟

من اعتراف می کنم: من یک بزرگسال دیزنی هستم. میدونی چیه من بهش افتخار میکنم من در دوران رنسانس دیزنی بزرگ شدم و هنوز هیچ‌وقت نسخه جدیدی را از دست نمی‌دهم، کالاهای تجاری (مخصوصا زیور آلات) را جمع‌آوری می‌کنم و در این هالووین لباس سگم را به عنوان Buzz Lightyear از Toy Story می‌پوشم. وقتی خیلی حوصله‌ام سر می‌رود، در حالی که روی مبل هزاران مایل دورتر هستم، به‌جای قیامت، زمان‌های انتظار برای سواری‌ها را بررسی می‌کنم. من از لذت بردن از هر چیزی که مرا خوشحال می کند مطمئن هستم و انتخاب می کنم روی شادی خود سرمایه گذاری کنم.

و بله، من بزرگسال وحشتناک دیزنی بدون فرزند هستم. مخصوصا برای یک تولد، در مسیرم از پارک پریدم تا آتش بازی «هپیلی همیشه بعد» را با بال‌های تینکربل روشن ببینم که فقط با دوست همسنم همراهی می‌کرد.

و من دوباره این کار را با ضربان قلب انجام می دهم.

من با احساسات بسیاری از بزرگسالان دیزنی که با آنها روبرو شده ام در مورد اینکه چرا آنها به بازگشت ادامه می دهند موافق هستم. سفر به دنیای والت دیزنی احساس آشنایی و استقبال می کند، و به مردم کمک می کند تا با دوران کودکی خود ارتباط برقرار کنند و زمانی را که احساس بی خیالی می کردند، مرور کنند. و با جاذبه‌ها و تجربیات جدید که دائما اضافه می‌شوند، دنیای والت دیزنی نوستالژی را با فرصتی برای ساختن خاطرات جدید هر بار ارائه می‌دهد.

به نظر من، بزرگسالان دیزنی تفاوتی با اعضای پرشور هر هوادار دیگری ندارند. من احساس می کنم مجاز به صحبت در این مورد از نقطه نظر یک بچه که عملا در استادیوم یانکی بزرگ شده است.

پدرم 47 سال در خانه نیویورک یانکیز کار کرد. او در دوران پیش از نوجوانی شروع به فروش جک های کراکر در غرفه ها کرد، در حالی که در برانکس جنوبی بزرگ می شد. و زمانی که بعدا در امور مالی مشغول به کار شد، کار پاره وقت خود را در استادیوم با انجام موجودی نگهداری کرد و تا زمانی که به یاد دارم تمام بازی های شب و آخر هفته را انجام داد.

به عنوان یک بچه استادیوم (و طرفدار مادام العمر یانکی ها)، سرسخت ترین طرفداران یانکی ها را دیده ام که هزاران نفر را صرف خرید بلیط فصل و صندلی های آرزومند سری جهانی می کنند، با این امید که برانکس بمب افکن ها را در خانه ببینند. هواداران پول واقعی را برای دورهای بی پایان آبجوی گران قیمت استادیوم صرف می کنند تا در ساختمان باشند. و برای این تعصب، مردم به سختی چشمی به هم زدند.

در طول زندگی‌ام، دیده‌ام که این هواداران به خاطر فداکاری‌شان به یانکی بلو و داشتن امکاناتی برای داشتن بلیط‌های فصلی تحسین شده‌اند. وقتی طرفداران مجموعه های گسترده کارت های بیسبال را به نمایش می گذارند یا از صندلی های گران قیمت سلفی می گیرند، مورد تحسین قرار می گیرند نه تمسخر. اما اگر یک بزرگسال دیزنی مجموعه وسیعی از گوش‌های موش با نسخه محدود را به نمایش بگذارد، چرخش چشم جمعی قابل لمس است. به عنوان کسی که اغلب به دنیای والت دیزنی می‌رود (بیش از دو بار در سال اگر زمان و بودجه همخوانی داشته باشند)، وقتی می‌گویم به دیزنی می‌روم، به پاسخ‌های خنده‌دار عادت دارم: "دوباره؟"

بله، دوباره. زیرا برای من شادی به ارمغان می آورد و در حال حاضر برای یک هزاره عجیب و غریب اینجا سخت است.

اما برخلاف بزرگسالان دیزنی، یک واقعیت تلخ برای طرفدار مشتاق یک تیم ورزشی خاص وجود دارد: احتمال دائمی یک باخت وحشیانه. هنگام خرید بلیط های گران قیمت برای یک رویداد ورزشی، این احتمال وجود دارد که تیم محبوب شما شکست بخورد، استادیوم را ویران شده و با پول نقد بسیار کمتر ترک کنید.

با این حال، هنگام سرمایه گذاری در یک سفر دیزنی، برنده شدن یا باخت در خط نیست. اگر مسافری به فعالیت‌های آزموده‌شده‌ای که در طول تاریخ تجربه‌های سرگرم‌کننده‌ای برای او بوده است، متمایل شود، احتمال تجربه‌ای عالی وجود دارد. ضمانت ساخت خاطرات خوش قیمتی نیست.

همانطور که هیچ راهی برای طرفدار ورزش شدن وجود ندارد، بزرگسالان دیزنی نیز یکپارچه یکپارچه نیستند. بله، برخی از مردم برای گذراندن صف‌های طولانی و لذت بردن از غذاخوری با شخصیت‌ها، پول نقد را برای گذرنامه‌های سالانه، خطوط لایتنینگ بی‌پایان خرج می‌کنند. اما راه‌های بسیاری نیز برای تجربه دنیای والت دیزنی بدون حتی پا گذاشتن در پارک‌ها وجود دارد.

در آخرین سفرم به خانه موش، زمان زیادی را در BoardWalk گذراندم، منطقه ای که استراحتگاه های Disney's Yacht و Beach Club را به هم متصل می کند و نیازی به بلیط ندارد. من آتش بازی پادشاهی جادویی را در ساحل با انگشتان پا در شن و به دور از جمعیت تماشا کردم. در تلاشی دیگر برای جلوگیری از جمعیت زیاد، از یک کلاس رنگ آمیزی در کورونادو اسپرینگز ریزورت لذت بردم و یک سوغاتی گرفتم که فقط می توانستم درست کنم.

در سفرهای آینده، امیدوارم در یک استراحتگاه دوستدار سگ کاوش کنم که بتوانم توله Buzz Lightyear خود را بیاورم، و برای ملاقاتی که برای مادرم طراحی شده است، یک سالمند که نمی تواند بی پایان در گرمای اورلاندو راه برود، برنامه ریزی کنم. ما اغلب در مورد زمانی صحبت می کنیم که او برای اولین بار برای چهارمین تولدم مرا به دیزنی برد و همه تغییراتی که از آن زمان به بعد رخ داد. برای او، Star Wars: Galaxy’s Edge یک امر ضروری خواهد بود.

شاید مهمتر از همه، من در دیزنی احساس امنیت می کنم. اگرچه نسبت به هر خطری هوشیار هستم، اما نسبتا مطمئن هستم که می‌توانم در پارک‌ها قدم بزنم بدون اینکه هیچ صدایی را تحمل کنم یا کسی مشروبم را بجوشد. که من را به مزیت دیگری برای رفتن به دیزنی می رساند: می توانم با یک نوشیدنی غیر الکلی لذت ببرم و هیچ کس مرا قضاوت نمی کند.

آیا من دوست دارم به مکان هایی غیر از دنیای والت دیزنی سفر کنم؟ بله. من عاشق کاوش در کارائیب به ویژه هستم، جایی که خودم را در فعالیت های آبی غوطه ور می کنم و در مورد فرهنگ ها یاد می کنم. وقتی به اروپا سفر می‌کنم، در هر منطقه‌ای که سفر می‌کنم، در تورهای کلیسای جامع شرکت می‌کنم. با وجود کلیشه‌ای، بزرگسالان دیزنی می‌توانند علایق متعددی داشته باشند. با این حال، این باعث نمی‌شود به خاطر سرگیجه‌ای که در لحظه‌ای که روی فرش سبز فرودگاه بین‌المللی اورلاندو قدم می‌گذارم، احساس گناه کنم، زیرا می‌دانم که یک شاتل قرار است مرا به آرامش حباب دیزنی برساند.

هر کس ایده خود را از سرگرمی دارد که وسیله ای برای فرار ارائه می دهد. تا زمانی که امن است، چرا کسی را به خاطر آن انگ می زنیم؟

بزرگسالان دیزنی ممکن است "ترس" باشند. ما یک علامت آسان هستیم اما من می توانم تضمین کنم که هیچ یک از ما دو بار در مورد بازگشت به جایی که دوستش داریم فکر نمی کنیم.

زندگی سخت است، و هیچ اشکالی ندارد که هر از چند گاهی از جادو لذت ببرید.