در دنیای تحت سلطه هوش مصنوعی، مدارس باید بر هوش واقعی تمرکز کنند | نظر

سوئد سال‌ها صرف قرار دادن صفحه نمایش در کلاس‌های درس کرد. الان دارند بیرون می آورند. بر اساس گزارش‌های خبری، استفاده از تلفن همراه در مدارس کشور ممنوع است و کمک هزینه جدیدی برای خرید کتاب‌های درسی در دست اجراست. دلیل آن کاهش نمرات خواندن و این باور رو به رشد است که دسترسی ثابت به صفحه نمایش به تمرکز و درک آسیب وارد کرده است.

این معکوس باید هر کسی را که فکر می کند هوش مصنوعی پاسخی برای مشکلات آموزش است نگران کند. تکنولوژی متفاوت است. الگوی هم همین است. ما ابزاری را اتخاذ می کنیم زیرا جدید و کارآمد است و فرض می کنیم که یادگیری را بهبود می بخشد. سپس متوجه می‌شویم که دانش‌آموزانی که از آن برای رد کردن کار تفکر استفاده می‌کنند، فکر کردن را یاد نمی‌گیرند.

شواهد از قبل وجود دارد. مطالعه ای بر روی حدود 27000 دانش آموز 12 تا 18 ساله در چین به رهبری محققان دانشگاه استکهلم و دانشگاه هنگ کنگ، دانشجویان را به مدت 30 ماه پیگیری کرد. پس از پذیرش هوش مصنوعی مولد، نمرات تکالیف آنها 18 درصد افزایش یافت.

زمان صرف شده برای هر تکلیف حدود 30 درصد کاهش یافت، از 64 دقیقه به طور متوسط ​​به 45 دقیقه. به گزارش الجزیره، اما زمانی که همان دانش‌آموزان بدون هوش مصنوعی در امتحانات ماهانه شرکت کردند، نمرات آنها در عرض شش ماه 20 درصد کاهش یافت.

عملکرد آن‌ها در آزمون‌های ورودی پرمخاطب نیز کاهش یافت و اثر کامل آن در یک دوره طولانی‌تر ظاهر شد. دانش آموزان مطالب را یاد نگرفته بودند. آنها یاد گرفته بودند که چگونه ظاهر یادگیری را تولید کنند. محققان آن را "مجازات یادگیری" نامیدند.

این خطری است که من در حال حاضر در آموزش می بینم. خطر این نیست که هوش مصنوعی از دانش‌آموزان باهوش‌تر شود. خطر این است که دانش آموزان از تمرین مهارت هایی که آنها را باهوش می کند دست بردارند. هنگامی که یک ماشین می تواند در چند ثانیه پاسخ بدهد، وسوسه رد شدن از مبارزه درک بسیار زیاد است. و مبارزه جایی است که یادگیری اتفاق می افتد.

من یک مدرسه کلاسیک را رهبری می کنم. مدل ما بر پایه ی trivium ساخته شده است، روشی که برای هزاران سال استفاده شده است. سه مرحله دارد. گرامر کسب حقایق است. منطق تمرین ترسیم اتصالات و آزمایش استدلال است. بلاغت توانایی بیان یک استدلال واضح و متقاعدکننده است.

مرحله اول، دستور زبان، جایی است که هوش مصنوعی می تواند واقعا کمک کند: جستجوی اطلاعات، بررسی تاریخ و یافتن منبع. اینها وظایف کمکی مفیدی هستند. اما دستور زبان فقط پایه است. ارزش آموزش در دو مرحله بعدی قرار دارد.

منطق نیاز به تمرین دارد. دانش آموزان باید با یک مشکل بنشینند و جواب را ندانند. آنها باید یک فرضیه تشکیل دهند، آن را آزمایش کنند، شکست بخورند و دوباره تلاش کنند. هوش مصنوعی می تواند نتیجه گیری را به آنها بدهد. نمی تواند تجربه رسیدن به آن را به آنها بدهد.

بلاغت نیاز به تولید دارد. دانش‌آموزان باید پیش‌نویس‌ها را با دست بنویسند، جلوی کلاس بایستند، از یک استدلال دفاع کنند و یک استدلال متقابل بشنوند. اینها مهارتهای نرم نیستند. آنها ماهیچه های تفکر مستقل هستند. اگر دانش آموزان آنها را برون سپاری کنند، عضلات ضعیف می شوند.

برخی از مدارس در حال تنظیم هستند. در مدرسه ما از سمینارهای سقراطی استفاده می کنیم. دانش آموزان منابع اولیه را می خوانند نه کتاب های درسی. آنها مستقیما در مورد متون دشوار بحث می کنند و افکار خود را با صدای بلند توضیح می دهند. در زمان ارائه مقاله نهایی، معلم صدای دانش آموز را می شناسد. یک مقاله تولید شده بلافاصله برجسته می شود.

این استدلالی علیه فناوری نیست. دلیلی برای استفاده مناسب است. در مقاطع پایین تر، هیچ نقشی برای هوش مصنوعی وجود ندارد. کودکان باید کتاب بخوانند، مداد در دست بگیرند و توجه را تمرین کنند. در دبیرستان، هوش مصنوعی می تواند شریک فکری باشد. این می تواند به دانش آموز کمک کند تا یک ایده را آزمایش کند یا یک استدلال متقابل پیدا کند. اما دانش آموز باید تفکر را انجام دهد و کار را نشان دهد.

گزینه جایگزین آینده ای است که در آن گروه کوچکی سیستم هایی را که دانش تولید می کنند کنترل می کنند و بقیه آنچه را که آن سیستم ها تولید می کنند مصرف می کنند. شهروندانی که نمی توانند به طور مستقل استدلال کنند، نمی توانند آنچه را که به آنها گفته می شود ارزیابی کنند. آنها نمی توانند حقیقت را از یک جعل قانع کننده تشخیص دهند. آنها به ماشین وابسته می شوند، نه به وسیله آن توانمند شوند.

این انتخاب پیش روی ماست. ما می توانیم هوش مصنوعی را به عنوان یک میانبر در نظر بگیریم و شاهد باشیم که نسلی عادت فکر کردن را از دست می دهد. یا می‌توانیم آن را به‌عنوان ابزاری در نظر بگیریم که از کار سخت‌تر و کندتر رشد ذهن پشتیبانی می‌کند. ما باید به دانش آموزان خود بیاموزیم که چگونه فکر کنند، نه اینکه فقط به چه فکر کنند. این فناوری همچنان در حال پیشرفت خواهد بود. سوال این است که آیا افرادی که از آن استفاده می کنند این کار را خواهند کرد؟

دکتر یان استوت مدیر اجرایی مدارس کلاسیک لاولند در لاولند، کلرادو است و درباره آموزش کلاسیک، هوش مصنوعی در آموزش و آینده تفکر مستقل می نویسد. نظرات بیان شده متعلق به خود نویسنده است.