در رویاهای من

تصاویر توسط هلن بلان

وقتی 20 ساله بودم، شروع به حس کردن سوراخی در درونم کردم. این احساس کاملا ملموس بود، اگرچه نتیجه هیچ بیماری پزشکی نبود که هیچ یک از پزشکان مختلفی که دیدم قادر به شناسایی آن نبودند. این سوراخ مانند یک خلاء چسبناک بود - مسلما یک پارادوکس، همانطور که هر پوچی واقعی باید احساس می کرد هیچ چیز نیست. این یک هیچ بود، اما نیستی آن بسیار شبیه چیزی بود – و چیزی که در حال رشد بود. همراه با این احساس منبسط شدن حفره در مرکز من، این حس بود که من بیشتر و بیشتر خودم را به خاطر آن گم می‌کنم، مانند خط ساحلی که در اثر بالا آمدن آب‌ها فرسایش یافته است.

از دست دادن خودم کمتر شبیه فراموشی بود تا بی ثباتی. در خود حساسیت جدیدی نسبت به عقاید دیگران مشاهده کردم و بی‌احتیاطی جدیدی را مشاهده کردم، گویی یک اقدام تیره و قاطع ممکن است تردیدهای من را در مورد ارزش اساسی من برطرف کند یا یک بار برای همیشه به آرزوی من پایان دهد. یک شب بسیار خطرناک و مست را به یاد می‌آورم که از حد قانونی فراتر رفتم، هم می‌دانستم که سوار ماشینی می‌شوم که می‌تواند من و دیگران را بکشد، و هم باور نداشتم که هیچ کدام از آن‌ها مهم است.

شروع بهزیستی من عجیب و ناگهانی بود و به نظر می رسید به نوعی به دوران کودکی مرتبط است که نمی توانستم درک کنم. من بچه شکنجه‌شده‌ای نبودم، بلکه آرام بودم، اگر درون‌گرا بودم. پدر و مادرم همیشه می گفتند که خوشحال ماندن من آسان بوده است. گاهی اوقات به نظرم می رسید که گویا سوراخی که در آن تجربه می کردم، جایی است که زمانی بخشی از دوران کودکی من در آن سکونت داشته است.

دوستانم رفتار من را آزاردهنده دیدند. کلاس دانشگاه را از دست داده بودم و در حالت مستی به تمرینات تئاتر می آمدم. یک زن جوان دلسوز که با او قرار ملاقات داشتم، دیگر نمی توانست از نوسانات خلقی و ناامیدی مداوم و وحشیانه من تحمل کند. او برای صرف چای در اتحادیه دانشجویی از من جدا شد و از من درخواست کمک کرد. میدونستم حق با اونه حتی خواب هم اکنون مملو از رویاهای خشونت آمیز و وحشتناک بود - کشتی های موشکی خارج از کنترل، آتش سوزی ها و تهاجمات، و بله، سوراخ هایی که در آنها ناپدید می شدم. اما دقیقا به چه نوع کمکی ممکن است نیاز داشته باشم، نمی دانستم.

من ناراحتی هایم را به دوستی که در مزرعه ای در کنتاکی بزرگ شده بود، محرمانه گفتم. او هرگز مراسم یکشنبه را از دست نداد و وقتی به او در مورد سوراخ درونم گفتم، یک نسخه از کوه هفت طبقه را از کیفش بیرون کشید و به من داد. او گفت توماس مرتون در مورد چیزی مشابه نوشته بود. این چیزی بود که او را به ترک دنیا و راهب شدن سوق داد.

من طنین عمیقی در روایت دلخراش کتاب از دوران مرتون در کمبریج و کلمبیا یافتم - بی قراری و پوچی شدید، انزجار و کسالت و ناامیدی. اما راه حل مرتون خداباورانه بود: چرخش به خدا که من فقط می توانستم آن را ساده لوحانه و تحریف کننده بخوانم. من هیچ علاقه ای به خدا نداشتم حتی قسمت‌هایی که به ویژگی تجربه شخصی من نزدیک می‌شدند دارای شخصیت‌سازی بودند که در بهترین حالت نابهنگام خوانده می‌شد:

اتاق خیلی خلوت بود. هوا هم تاریک بود و همانطور که در رختخواب دراز کشیده بودم، در خستگی و درد و انزجارم، لحظه ای احساس کردم که سایه یکی دیگر از بازدیدکنندگان به داخل اتاق می گذرد.

مرگ بود که آمد کنار تختم ایستاد.

بیش از هر چیز دیگری از روی بی علاقگی چشمانم را بسته نگه داشتم. اما به هر حال، نیازی به بازکردن چشم برای دیدن ملاقات کننده، برای دیدن مرگ نبود. مرگ کسی است که شما به وضوح با چشمانی در مرکز قلب خود می بینید: چشمانی که نه با واکنش به نور، بلکه با واکنش به نوعی لرز از درون مغز زندگی شما می بینند.

من این تجربه را می دانستم: یک سرمای مرکزی، یک بی نوری مرتبط با احساس محکوم به یک پایان نهایی. اما من در برابر هر شخصیت پردازی که از خود احساس اساسی دور می شد مقاومت می کردم - یک سوراخ در حال رشد در درون من. بدون هیچ دلیلی که نمی دانستم، متقاعد شده بودم که صادق بودن با خودم در مورد این واقعیت اساسی تنها کاری است که می توانم برای کمک به خودم انجام دهم.

پدر و مادرم نگران بودند. آنها پرواز کردند تا در مدرسه به من سر بزنند و بفهمند چه مشکلی دارد. در طول یک وعده غذایی که در یک اتاق هتل با آشپزخانه برای من تهیه کردند، به آنها اعتماد کردم. گفتم داخل من سوراخی بود که باید آن را برطرف می کردم. آنها به طور قابل درک گیج شده بودند. مادرم مرا یک روانپزشک پیدا کرد، یک بریتانیایی پرخاشگر که بیشتر به زندگی جنسی من علاقه مند بود تا خلأ درونی من، که من اصرار داشتم که واقعی تر از آن چیزی بود که به نظر می رسید او مایل به اجازه دادن باشد. اما چیز مهمی از جلسات انگشت شماری که با او داشتم تحمل کرد.

یک جلد روی قفسه بالای گوش چپ او مجذوب من شد و به زودی هفته ها از زندگی ام را پر کرد: تعبیر رویاهای فروید.

آن کتاب فرآیندی را در من آغاز کرد، چیزی که من اغلب آن را «کنجکاوی» می‌نامیدم که این داستان را تعریف کردم، اما احتمالا بهتر است به عنوان نوعی رابطه توصیف شود. غوغای شبانه رویاهای آزاردهنده ادامه داشت، و حتی اگر نمی‌توانستم مطمئن باشم که آیا فروید درست می‌گوید چگونه می‌توان آن‌ها را درک کرد، صرفا تلاش برای انجام این کار کمکی به نظر می‌رسید. توجه کردن باعث شد که رویاهایم را به خاطر بسپارم و بیشتر آنها را به خاطر بسپارم.

در یکی، با دقت روی صفحه ای از قرآنی که پدربزرگ و مادربزرگم به من داده بودند، دایره ای خالی می کشیدم، دایره ای که از طریق آن - محال است - می توانستم به آب خنک برسم و لمس کنم. با این احساس از خواب بیدار شدم که سوراخ درونم ممکن است به چیزی بهتر، هرچند ناشناخته منجر شود.

با این حال، تا زمانی که به معلمی که تحسینش می کردم، اشاره کردم که به رویاها علاقه مند هستم، شروع به نگه داشتن یک گزارش شبانه دقیق کردم. این معلم رویاپردازی زیادی انجام داده بود و به من پیشنهاد داد که یک مداد را به انگشتم ببندم تا به من یادآوری کند، در آن لحظات کوتاه تکان خوردن بین چرخه های خواب، هر تکه ای را که در هوشیاری هیپناگوژیک تکان می خورد، یادداشت کنم. بنابراین من انجام دادم. آنچه حاصل شد حجم روزانه ثروت داخلی بود.

زنده بودن امیدها و اندوه های بی آلایش من، گستردگی و شگفتی غیرمعمولی که در شب تجربه می کردم، در تصاویر اغلب متناقض که در طول روز به یاد می آوردم زنده بود.

مطالعه من درباره فروید منجر به جستجوی مشابهی در کار روانکاوان دیگر - و بعدها، عرفانی مانند امانوئل سوئدنبورگ، ابن عربی، و خاخام ناخمن - شد تا سرنخ هایی در مورد اینکه چه نوع حسی از رویاهایم داشته باشم. در سال آخر کالج، در اثر متأخر کارل یونگ، با این توصیه برخورد کردم که رویاها را به عنوان رویدادهای روانی معنادار تلقی می‌کردم، تکنیکی برای تسهیل آنچه یونگ آن را کارکرد «جبرانی» می‌نامید - متعادل کردن سوگیری‌ها و محدودیت‌های نگرش‌های آگاهانه. من این را به معنای واقعی تلقی کردن تصاویر یک رویا به خودی خود در نظر گرفتم.

نمی توانم مطمئن باشم که آیا انجام این کار چنین تأثیر متعادل کننده ای روی من داشت یا خیر. اما به نظر می رسید ناامیدی مداوم من در حال کم شدن است. سوراخ درونم احساس متفاوتی داشت، هر چه بیشتر می‌توانستم با صبر و حوصله به آن خیره شوم و هر چیزی را که از آن عبور می‌کرد. کار رویایی سود می داد، هرچند من هیچ سرنخی نداشتم. تصویر توسط هلن بلان من می دانم آنچه که می خواهم به اشتراک بگذارم چگونه ممکن است از بین برود. این اولین بار نیست که با صدای بلند صحبت می کنم. شروع کردم به خواب دیدن چیزهایی که هنوز اتفاق نیفتاده بودند، "دیدن" چیزهایی در شب که سپس در طول روز در زندگی من ظاهر شدند.

یکی از اولین و شگفت‌انگیزترین این دوبرابرهای عجیب در سال اول من بعد از کالج اتفاق افتاد. من قبل از اینترنت در شهر کوچکی در حومه توسکانی بدون تلفن زندگی و کار می کردم. خواب دیدم که دوستی که در پاریس می‌شناختم با اسکی بر پشت در آستان من حاضر شد. دو روز بعد، با صدایی که نامم را از پایین در میدان، بیرون پنجره‌ی جلوی پنجره‌ام صدا می‌زنند، از خواب بیدار شدم.

درهای فرسوده بالکن را باز کردم تا همان دوستی را که آرزویش را داشتم پیدا کنم. او آدرس ایتالیایی مرا از یک دوست مشترک دریافت کرده بود و دید که شهری که در آن زندگی می‌کنم چندان دور از دسترس نیست، زیرا او از رم به سمت شهری در کوه‌های آلپ می‌رود، جایی که قصد داشت چند روزی را به اسکی بگذراند. من از صحبت کردن در مورد آنچه اتفاق افتاده بود مقاومت کردم، مبادا مجبور شوم هر چیزی را که در من بود نام ببرم که توجه گیج شده ام را جلب کرده بود.

اپیزود توسکانی آخرین باری نبود که به نظر می رسید رویا و روز از هم جدا می شد. سال‌ها بعد، خواب یک حمله تروریستی در منهتن را دو روز قبل از یازده سپتامبر می‌بینم، و مه‌های بدخیم و سرفه‌آوری که به‌آرامی جهان را چندین هفته قبل از فوران ویروس کرونا فرا می‌گیرد و به آگاهی من (و جهان) می‌رسد - تصادف‌های غیرمحتملی که من تلاش می‌کردم آن‌ها را بپذیرم. و با این حال، این رؤیاها فرصتی برای شک در هر تصویری از کیهان شد که نتوانست جایی را برای چیزی باز کند که فقط به عنوان نوعی جادو قابل تجربه است.

اگر حالت پیش‌بینی تنها فایده‌ای بود که از توجه من به رویاهایم حاصل می‌شد، شاید در ثبت سوابق خود آنقدر کوشا نبودم. از این گذشته، من قیمت سهام یا اعداد قرعه‌کشی را نمی‌دیدم، تنها دلیلی که بسیاری ممکن است برای عادت من به از بین بردن هر شب خوب بپذیرند. زیرا در آن لحظه، هر 45 دقیقه از خواب بیدار می‌شدم تا به پد کنار تخت برسم که روی آن هر چیزی را که در درونم حرکت می‌کرد یادداشت می‌کردم. اما کار شبانه من در حال باز کردن چشم اندازهای خلاقانه بود.

یکی از مربیان، که در کار با ناخودآگاه به خوبی آشنا بود، پیشنهاد کرد که این کار فضای چیزی را که او مدام صدا می‌زد بزرگتر می‌کند - علیرغم سردرگمی من در مورد اینکه واقعا منظور او از آن چیست - روان من.

[ بخوانید: مک نیل، نمایشنامه ای از ایاد اختر ]

در واقع، فضای فزاینده ای در حال حاضر احساس من از هسته داخلی جایی بود که سوراخ باز شده بود. خود سوراخ از بین نرفته بود، اما شخصیتش تغییر کرده بود، حالا کمتر زخمی بود تا باز شدن، هرچند من همیشه نمی توانستم تفاوت را تشخیص دهم. و با این حال، به نظر می رسید که مسیر در حال تغییر است. آن درخشندگی منعطف و پذیرا که اثر چیزی فراتر از نام من، خود، داشت، شروع به افزایش و بزرگ شدن کرد. آموخته بودم که برخی فرهنگ‌ها خود را شامل دو بخش می‌دانستند: خود کوچکتر، فردی، روزانه و بزرگ‌تر، چندگانه و اولیه.

اعتقاد بر این بود که این خود بزرگتر همان کسی بود که رویا می دید. چیزی در مورد این طرز تفکر مفیدتر از هر یک از آخرین مطالعات علوم اعصاب در مورد عملکردهای فیزیولوژیکی رویاها - و بازتاب بیشتری از تجربه من بود.

روان  : یونانی به معنای "روح". که به نظر می‌رسد چارچوب مرجع مناسب‌تری است - علی‌رغم مقاومت مداوم من در برابر زبان خداباوری - برای تجربیاتی که به وضوح با آموزه‌های ماتریالیستی تحصیلات من در اواخر قرن بیستم مخالفت می‌کردند. امتیاز دادن به مدل نیوتنی مکانیک کلاسیک - یک جسم دیگر را هل می‌دهد یا می‌کشد، تا مولکول‌هایی که آگاهی را تشکیل می‌دهند - بر داده‌های واقعی تجربه من احساس تنبلی فکری می‌کردم. فهمیدم که دیگران تمایل من به ماندن در این راز را غیرمنطقی می دانند.

استفاده من از اصطلاح یونانی جای خود را به نتیجه انگلیسی آن داد. به نظر می‌رسید که کلمه روح معنای بهتری از هر چیزی که در درون من گسترش می‌یابد را می‌دهد، خیزشی که همچنین عمیق‌تر شدن بود، با دانستن عجیب و غریب از آنچه که به نظر می‌رسد پیش‌بینی است، و، با ارزش‌تر، با همدلی طبیعی برای دیگران. و در صورتی که این موضوع بیشتر از آن چیزی که معقول به نظر می رسد نوعدوستانه به نظر برسد: من که کمتر از خودم نابینا بودم، برای دیگران متخلخل تر بودم، همچنین متوجه شدم که نویسنده بهتری می شوم.

[از شماره نوامبر 2024: جفری گلدبرگ، ایاد اختر، رابرت داونی جونیور، و بارتلت شیر ​​در مورد نوشتن در عصر هوش مصنوعی]

روح برای من در آن زمان حالتی بود که بیشتر در شب در تصاویر تجربه می‌شدم که درک من را در روز شکل می‌داد - برای مثال، اینکه یک دوست صمیمی مانند سگ رها شده‌ای بود که در خواب دیدم، مدت‌ها توسط خانواده‌اش مورد غفلت قرار گرفته بود و هرگز اجازه ورود به خانه را نداده بود. تصویری که به من کمک کرد تا احساساتش را درک کنم و دسترسی راحت‌تری به چشمه‌های وفاداری عاشقانه‌ای که در زیر وفای همیشگی او جریان داشت، فراهم آورد.

من در استفاده از روح، ظرفیتی یافتم که نه تنها دلیل این رابطه غنی تر با دیگران و جهان - و با خودم - بود، بلکه پلی بود برای راز عمیق تر، و برای صبری جدید که به من اجازه داد با آن عادت کنم.

مزایای دیگری نیز وجود داشت. همانطور که چیزهای حیاتی و واضح زندگی شبانه مغزم وجودم را غنی کرد - برای استفاده از کلمه ای که روح را در فرهنگ اصطلاحات توصیفی منشأ مشکوک به هم پیوند می داد - به نظر می رسید غوطه ور شدن من در تفاله رویا توانایی های من را با زبان تغذیه می کند. اکنون بین کلمه و چیز یک اتصال قوی‌تر وجود داشت، به طور متناقض، پیوندی که به طور همزمان در جهات و لایه‌های زیادی عمل می‌کرد.

شیوه تار و پود تفکر انجمنی - که یک چیز در بردارهای متضاد به یکباره دست به چیز دیگر می برد - کمتر تلاشی بود تا یک بازتاب، غریزی تر از تثبیت معمولی عادت های معمول ذهن من. شکسپیر، که مدت‌ها برای دستگیری او تلاش می‌کردم، اکنون معنا را آسان‌تر می‌کرد، حتی وقتی تجربه خواندن او مانند ورود همیشگی به کشوری کشف‌نشده، تطبیق‌های آوایی، خوشه‌های معنایی متراکم، صداها و تصاویر بدون زحمت بیشتر و بیشتر به حالت خاصی از جریان جذب‌کننده باز می‌شوند، یک حالت هیجان‌انگیز و لذت‌بخش.

ling «فضای زبانی».

شروع کردم به شرکت در کلاس یوگا در Upper West Side. معلم آرام بخش بیشتر ساعت هفتگی ما را صرف آموزش مراقبه به ما می کرد. با کنار گذاشتن عصبانیت خود با صدای آرام و مقدس او، متوجه شدم که بیشتر مستعد دستورالعمل های او هستم. می‌توانستم شکافی بین افکاری که به طرز عجیبی شبیه به یک فضای خالی غنی است که از ساعت‌ها گذراندن در فضای زبانی ناشی می‌شود، پیدا کنم. نقطه تمرکز ثابت روی نفس، ذهنم را تیزتر کرد و آن را با چیزی نزدیکتر از تصور به نور پر کرد.

به تنهایی شروع کردم به نشستن - گاهی ساعت‌ها - در این فضای خالی حامله و به نمایش گذاشتن وسیله‌ای برای چیزی که معلم یوگا آن را «تمرین» می‌نامید که نمی‌توانم توضیح دهم.

ساعت هفتگی من با آن معلم یوگا باعث علاقه مندی به مدیتیشن شد که منجر به هفته ها و سال ها کار با سایر مربیان تکنیک های درونی شد. یاد گرفتم که اشکال برگرفته از شیوه های عرفانی و رنگ های برگرفته از شیوه های صوفیانه را تجسم و در حافظه نگه دارم. لحن دادن به فهرست اسامی عبری ابوالفیا برای خدا با صدا و صدای مناسب، استخوان های گوش و اعصاب گردنم را تکان داد. آرامش وعده داده می‌شد، و اغلب دنبال می‌شد، اگرچه من نمی‌دانستم که آیا این موضوع بیشتر در مورد استعداد من نسبت به پیشنهادات می‌گوید تا خود اعمال. گاهی اوقات چیزی که دنبال می شد غریبه بود.

یک بار وقتی در غروب در اتاقی تاریک نشسته بودم و نفسی که داخل و خارج می شد را مشاهده می کردم، احساس کردم نفس شروع به نفس کشیدن کرد. در نیمه‌سایه‌ها، با چشمان بسته، درخشندگی حیرت‌آوری از بین رفت و با حرکت هوا از بین رفت. این نور چه بود؟ تعجب کردم. آیا این فقط نور ضعیف اتاق بود که از پلک‌هایم عبور می‌کرد و وقتی مردمک‌هایم با هر نفس گشاد و منقبض می‌شد، روشن و کم‌نور می‌شد؟ اگر چنین است، این پیشنهاد هم بود؟ من به هیچ پاسخ قطعی نمی رسم. نور درونی به بارق ادامه داد.

اگر همش پیشنهاد بود، بدم نمی آمد. این مرا فراتر از ایمان می برد. از مایستر اکهارت یاد گرفتم که در فضای خالی مراقبه‌ام، سکوتی پاک از اشتیاق را بشناسم، سکوتی که اگر بتوانم در آن بمانم، نشاط شگفت‌انگیزی آزاد می‌کند. دیگرانی که با آنها مطالعه کردم عجیب بود که علاقه من به مدیتیشن با رویاپردازی برانگیخته شود و با پنج متر تسریع شود. آنها گاهی اوقات می گفتند که آنچه من می خواهم بیشتر شبیه انسان شناسی است تا فداکاری. آنها فقط تا حدی حق داشتند.

برای من، همه اینها مطالعه ای بود در وجود، یا روح، یا روح (آخرین افزوده شده به فرهنگ لغت من) - که به عبارت دیگر، تحقیق در ماهیت و ماهیت زندگی درونی است.

خوانش من نیز بازتابی بود که یک زاغی در جستجوی موادی بود که از آن لانه اش را بسازد: فایدروس و پتانجلی و ملاصدرا. هستی و زمان یک ماه، مثنوی ماه دیگر. این که دقیقا چه کاری فکر می‌کردم انجام می‌دهم، تا زمانی که خودم را در مورد آن نگه می‌داشتم، جای نگرانی نداشت. البته آنچه من در اینجا در پاراگراف‌ها فشرده می‌کنم بسیار طولانی‌تر طول کشید و به سختی به اندازه‌ای که گفتن به نظر می‌رسد متوالی بود. من به خاطر پاداش خود کار به آن ادامه دادم.

تجربه‌هایی از لذت (و اندوه) آنقدر عمیق، از لذت‌های بی‌سابقه داشتم که گاهی اوقات بازگشت به ظروف و اجاره‌بها سخت بود. اما من با یک معلم برجسته ودایی مطالعه کرده بودم که به من هشدار داد که به جای حقیقت، به دنبال وضعیت باشم. "حقیقت چیست؟" زمانی که در امتداد نهر تنسی در حال غوطه ور شدن بودیم، از او پرسیدم. او ردای نارنجی خود را در برابر باد بهاری که در حال افزایش است، محکم تر کشید. او بیش از آن باهوش بود که مجبور نبود. او با اشاره به ماگنولیا در حال شکوفه گفت: «حقیقت مانند دانش درباره آن درخت نیست. "تنها درخت حقیقت خود را می داند." نمی خواستم وانمود کنم که او را درک می کنم.

او گفت: «شما داستان می نویسید. "درون داستان معنایی است که دلیل آن است، نه کلماتی که آن را حمل می کنند، بلکه جوهر بی کلام حقیقت آن را می گیرید."

علیرغم احتیاط مرسوم من در مورد چنین چیزهایی، موقعیت هایی داشتم که یادداشت ها را با همسفران مقایسه کنم. یک روز عصر، در مرکز شهر برای جمع‌آوری کمک مالی، متوجه شدم که مارتینی‌ها را با پزشکی به اشتراک می‌گذارم که فصاحت زندگی‌اش در مورد تمرین ذن او مانند یک افتتاحیه بود. انتظار نداشتم درس علوم مغزی را که او ارائه کند: به فعال کردن بخش‌های خاصی از قشر مغزم معتاد شده بودم.

مثل یک معتاد - از این کلمه پریدم - سوئیچ‌های عصبی را می‌کشیدم و مغزم را آموزش می‌دادم که مواد شیمیایی لذت‌بخش خود را از طریق یک کیسه چنگ زدن به ترفندهای درونی آزاد کند. واضح است که او تایید نکرده است. از این که بپرسم چرا خجالت می‌کشیدم، حتی با یادآوری هشدار معلمم مبنی بر اینکه حالت‌ها را تعقیب نکنم، بلکه بیشتر به دنبال جوهر بی کلام حقیقت باشم. من در مقابل گزارش پزشک مقاومت کردم، حتی چون نمی‌توانستم ناراحتی را که در من ایجاد کرده بود نادیده بگیرم. تصویر توسط هلن بلان حق با همسفر بود، حداقل تا آنجا که علم اعصاب پیش رفت.

مطالعات نشان می‌داد که مدیتیشن - یک اصطلاح ساده برای تمرین‌های مختلف تمرکز درونی که من با آنها درگیر بودم - بخش‌های خاصی از مغز انسان را فعال و غیرفعال می‌کرد. در دهه 1990، اندرو نیوبرگ، عصب‌شناس، راهبان تبتی و راهبه‌های فرانسیسکن پیشرفته را هنگامی که وارد حالت‌های مراقبه عمیق می‌شدند، مورد مطالعه قرار داد. نتایج به طرز شگفت انگیزی مشابه بود. در هر دو گروه، مناطقی از مغز که تصور می‌شود مسئول جهت‌دهی ما در فضا و زمان هستند، به‌طور قابل‌توجهی فعالیت کاهش یافته‌اند، گویی که اساس عصبی برای مرز بین خود و دیگری ساکت شده است.

آنها از تکنیک‌های بسیار متفاوتی استفاده می‌کردند، اما نتایج، از نظر عصبی، تقریبا غیرقابل تشخیص بود. با این حال، هر گروه این تجربه را متفاوت توصیف کرد: راهبه ها به عنوان احساس اتحاد با مسیح، راهبان به عنوان یک حالت پوچی.

من آنقدر درباره بودیسم می دانستم که در آن کلمه، پوچی، چیزی بسیار متفاوت از سوراخی که در اوایل بزرگسالی در درونم باز شده بود، تشخیص دادم. برای بودائیان، ادراک ماهیت واقعیت هویت پوچی را با فرم و فرم را با پوچی آشکار می کند. این برداشتی است که در روایات دیگر با ابزارهای دیگر و گاهی در مسیحیت به عنوان نابودی شخصیت فردی در حضور خداوند توصیف شده است. نقشه ها و کلمات و تکنیک ها متفاوت بود. به نوعی، خود تجربه اساسی، فراتر از کلمات یا ایده ها، یکسان بود.

نه کاملا به قول معلم ودایی من: اسکن های مغز داستانی حاوی حقیقتی بود که فقط کسی که در درون آنها بود می دانست.

برای مدتی طولانی، همه اینها چیزی بیش از مجموعه ای رنگارنگ و تقویت کننده به نظر می رسید، که به معنای کم اهمیت جلوه دادن جایگاه ارزشمندی که در زندگی من داشت نیست. درست یا نادرست، بازگشت ثبات بنیادی خود را پس از سال‌های دلخراش اوایل بزرگسالی – و بازگشت خود آرام و آرامی که خیلی زودتر در زندگی می‌شناختم – را به تعهدم به تمرین روزانه نسبت دادم. می‌توانم به کار درونی به‌عنوان نتیجه بزرگسالی برای جذب لذت‌بخش بازی دوران کودکی فکر کنم. به این نتیجه رسیدم که راهی برای بازی دوباره پیدا کرده بودم، و به نوعی به نظر می رسید که این سوراخ دوباره "پر" شده بود.