در شمال هند، زنان از زنبورهای بومی در دیوارهای خانه سنتی محافظت می کنند

در منطقه هیمالیا در اوتاراکند هند، خانه های سنتی فضای اختصاصی برای نگهداری زنبورها دارند. سواتی تاپا برای Mongabay گزارش می دهد که زنان سپس از زنبورها به عنوان بخشی از یک عمل زنبورداری مراقبت می کنند که به پناهگاهی حیاتی برای جمعیت زنبورهای بومی تبدیل شده است که با تهدیدات زیست محیطی شدید روبرو هستند. برای نسل‌ها، خانوارهای منطقه خانه‌های خود را با زنبور عسل هندی (Apis cerana indica) با استفاده از "کندوهای دیواری" سنتی، حفره‌های مستطیلی که مستقیما در دیوارهای خانه گلی ساخته شده‌اند، به اشتراک گذاشته‌اند که زنبورها می‌توانند از طریق آن وارد شوند.

یک در کوچک که از داخل خانه قابل دسترسی است با خاک رس و سرگین گاو مهر و موم شده است. هنگامی که زمان برداشت عسل فرا می رسد، مهر و موم برداشته می شود. از نظر تاریخی، این زنان خانواده هستند که به زنبورهای عسل تمایل دارند، به خصوص که بسیاری از مردان روستاهای روستایی را برای فرصت های شغلی در جاهای دیگر ترک کرده اند. ناگما پروین، استادیار علوم زیست پزشکی در دانشگاه کوماون هند، گفت: «تنها دلیلی که A. cerana indica هنوز در اوتاراکند زنده است، زنان هستند.

نگما افزود که زنبورداری سنتی به‌عنوان یک رسم فرهنگی مقدس به جای یک شرکت تجاری انجام می‌شود، به طوری که زنان به طور منظم از کندوها نگهداری می‌کنند و در ماه‌های زمستان که غذا کمیاب است، به کلنی‌های گل تاج خروس یا پودر دانه کنف غذا می‌دهند. ساخت گل و لای ضخیم کندوهای دیواری سنتی، عایق ضروری را در برابر سرمای شدید کوهستانی، طوفان ها و باران فراهم می کند و از زنبورهایی که نمی توانند با خیال راحت علوفه جویی کنند، زمانی که دمای بیرون از 10 تا 13 درجه سانتی گراد (50 تا 55 درجه فارنهایت) می رسد، محافظت می کند. اما این اکوسیستم سنتی به طور فزاینده ای توسط تغییرات سریع معماری و تأثیرات آب و هوایی تهدید می شود.

مطالعه ای در منطقه چامولی اوتاراکند نشان داد که نسبت ... این مقاله در اصل در Mongabay منتشر شده است.