در مورد تایوان، «ابهام استراتژیک» ایالات متحده هنوز نمرده است

تحت سیاست طولانی مدت «ابهام استراتژیک»، دولت ایالات متحده از اعلام پیش از موعد خودداری کرده است که آیا نیروهای آمریکایی را برای کمک به دفاع از تایوان در برابر حمله چین اعزام خواهد کرد یا خیر. برخی تحلیلگران می گویند که دولت ترامپ با ایجاد تردید در مورد مداخله نیروهای آمریکایی، این سیاست را بی اثر کرده است.

برای ذکر تنها یک مثال، عنوان تحلیل 14 سپتامبر توسط جیمز کرابتری، مقاله نویس در فارین پالیسی، اعلام کرد که «ترامپ در حال کشتن «ابهام استراتژیک» در مورد تایوان است. کرابتری استدلال کرد که بر اساس "سیگنال های واشنگتن"، ایالات متحده "بیشتر به سمت موضع عدم مداخله حرکت می کند." به طور مشابه، شهن لوئیس، تحلیلگر ریسک ژئوپلیتیک، گفت: «دوران» ابهام استراتژیک «به پایان رسیده است». مایکل شیفر، سابق ایالات متحده

معاون دستیار وزیر دفاع برای شرق آسیا استدلال کرد که «ابهام استراتژیک دیگر یک سیاست پایدار یا مؤثر نیست». نظرسنجی‌های متعدد نشان می‌دهد که این باور در میان مردم تایوان مبنی بر اینکه ایالات متحده برای نجات این کشور کمک خواهد کرد، از سال 2025 کاهش یافته است. یافتن دلایل این از دست دادن اعتبار کار سختی نیست. ترامپ بارها در مورد تایوان به چهار نکته اشاره کرده است که همه آنها یک ایالات متحده قوی را زیر سوال می برد.

پاسخ به اقدام نظامی پکن اولین مورد این است که تایوان بسیار کوچکتر و اهمیت کمتری نسبت به چین دارد. دوم، او می‌گوید تایوان غیرقابل دفاع است – بسیار نزدیک به چین و دور از ایالات متحده. سوم، ترامپ فکر می‌کند تایوان از دفاع ایالات متحده استفاده می‌کند. در نهایت، او از تایوان شکایت می کند که صنعت نیمه هادی آمریکا را دزدیده است. ترامپ اندکی قبل از اینکه برای دومین بار به قدرت برسد، گفت که به حمله چین به تایوان با تحریم های اقتصادی پاسخ خواهد داد.

علاوه بر این، ترامپ از دشمنی با پکن بر سر موضوع تایوان اجتناب می‌کند، احتمالا برای اینکه راه را برای چین و ایالات متحده باز کند. توافق اقتصادی دوجانبه پیت هگزت، وزیر دفاع ایالات متحده، در طول سخنرانی اصلی خود در گفتگوی شانگری-لا در سال 2026، به تایوان اشاره ای نکرد، که تغییری نسبت به سخنرانی سال قبلش بود. در نسخه طبقه بندی نشده استراتژی دفاع ملی ایالات متحده در سال 2026 نیز نامی از تایوان ذکر نشده است. ترامپ پس از دیدار ماه مه 2026 خود با شی جین پینگ، از دولت تایوان به دلیل لاس زدن با استقلال به دلیل پیش فرض حمایت آمریکا انتقاد کرد.

او به فاکس نیوز گفت: «به دنبال این نیستیم که کسی بگوید، بیایید مستقل برویم زیرا ایالات متحده از ما حمایت می کند. برای اندازه گیری خوب، ترامپ اعلام کرد که فروش بزرگ تسلیحات به تایوان را که قبلا توسط کنگره تایید شده بود به تعویق می اندازد و چنین فروش هایی را یک "تراشه مذاکره بسیار خوب" در مذاکرات با چین خواند. او همچنین شش تضمین را که بخشی از سیاست ایالات متحده در قبال تایوان از زمان ریگان بود، رد کرد. با این حال، این تصور که ابهام استراتژیک سودمندی خود را از دست داده است، اشتباه است. علیرغم اظهارات خاص ترامپ که به ضرر تایوان است، ایالات متحده

سیاست به طور گسترده از تایپه حمایت می کند. در استراتژی دفاع ملی 2026 پنتاگون آمده است که ایالات متحده یک دفاع انکار قوی را در امتداد زنجیره اول جزیره "برپا خواهد کرد" و "حمایت خواهد کرد." حتی یک نگاه گذرا به نقشه نشان می دهد که بدون قصد ایالات متحده برای جلوگیری از جذب چین از تایوان، آرزوی بی معنی است. فروش بزرگ تسلیحات به تعویق افتاد، اما لغو نشد. این آخرین بسته تسلیحاتی تماما تجاری است، نه نمادین.

این شامل سیستم‌های تسلیحاتی مناسب برای سناریوی حمله آبی خاکی ارتش آزادیبخش خلق (PLA) است: موشک‌های HIMARS، موشک‌های ATACMS، هواپیماهای بدون سرنشین مهمات پرسه‌زن ALTIUS، موشک‌های ضد تانک Javelin و TOW و هویتزرهای متحرک. ترانزیت نظامی ایالات متحده از طریق تنگه تایوان همچنان ادامه دارد، البته تقریبا نصف دفعات دوره اول ریاست جمهوری ترامپ. همکاری امنیتی ایالات متحده با فیلیپین و ژاپن، که برای بازدارندگی چین از حرکت تهاجمی علیه تایوان بسیار مهم است، در دوره دولت دوم ترامپ عمیق تر شده است.

ایالات متحده به پایگاه‌های اضافی در شمال فیلیپین، نزدیک به تنگه تایوان، دسترسی پیدا کرد و بودجه‌ای را برای توسعه زیرساخت‌ها کنار گذاشت. رزمایش‌های نظامی سالانه بالیکاتان در سال‌های 2025 و 2026 بزرگ‌تر از گذشته بود و ژاپن و استرالیا را به همراه داشت. نیروهای ایالات متحده سیستم های موشکی NMESIS و Typhon را در فیلیپین مستقر کردند. شدت شکایات چین در مورد این استقرار نشان می دهد که آنها مشکلاتی را برای برنامه ریزان چینی ایجاد می کنند. طرح واشنگتن برای ارتقای ایالات متحده

ژاپن را مجبور به تشکیل ستاد مشترک نیروی رزمی در دولت دوم ترامپ می کند. نیروهای مسلح ایالات متحده و ژاپن قابلیت همکاری خود را در سال‌های 2025 و 2026 از طریق ساختارهای فرماندهی و کنترل یکپارچه‌تر، تمرین‌های مشترک پیچیده‌تر و اشتراک‌گذاری بیشتر داده‌ها افزایش دادند. ایالات متحده شروع به ارسال موشک های کروز تاماهاوک به ژاپن کرد. واشنگتن و توکیو در حال مذاکره جدی در مورد ژاپن برای تولید کشتی های جنگی یا قطعات برای ایالات متحده هستند.

نیروی دریایی به آن کمک کند تا شکاف خود را با تولید چین کاهش دهد. ابهام استراتژیک همچنان پابرجاست زیرا آنچه به نظر می رسد نشانه هایی مبنی بر ترک تایوان توسط ایالات متحده وجود دارد، نسبتا سطحی است، در حالی که سرمایه گذاری اساسی در توانایی هایی که می تواند چین را بازدارد به سرعت ادامه دارد. مواضع ریاست جمهوری جو بایدن و دولت دوم ترامپ متفاوت است. بایدن در چهار نوبت گفت که ایالات متحده در یک جنگ بین تنگه ای مداخله نظامی خواهد کرد و او را به یک پیش تعهد آشکار برای مداخله نزدیک می کند. ترامپ به انتهای دیگر نزدیک‌تر است، یعنی تعهد قبلی به عدم مداخله.

هر دو، با این حال، اشکالی از ابهام استراتژیک را نشان می دهند. یکی از رئیس‌جمهورها متعهد به نظر می‌رسید و دیگری بی‌میل، اما چه کسی می‌داند که هر یک از آنها واقعا در زمان بحران تصمیم می‌گیرند چه کاری انجام دهند. پکن هنوز نمی تواند با اطمینان تصور کند که ایالات متحده به رهبری ترامپ در سناریوی تایوان مداخله نمی کند، علیرغم اینکه ترامپ ظاهرا نشان می دهد که در انجام این کار کوتاهی کرده است.

تحلیلگران چینی ترامپ را غیرقابل پیش بینی می دانند. آنها نمی توانند مطمئن باشند که او به روشی مطابق با اظهارات گذشته خود عمل خواهد کرد. چینی‌ها به یاد دارند که ترامپ در سال 2020 چقدر سریع به آنها برخورد کرد. در ژانویه، او گفت: «رابطه ما با چین اکنون ممکن است بهترین باشد که در مدت‌زمان طولانی بوده است». در اواخر سال، عمدتا به خاطر همه‌گیری کووید-19، ترامپ مرتبا چین را با جملاتی مانند «من از دست چین بسیار عصبانی هستم» و «جهان در نتیجه بدعهدی دولت چین در رنج است» انتقاد می‌کرد. با این حال، دلایلی وجود دارد که در تعهد آمریکا به دفاع تردید کنیم

تایوان، و این دلایل فراتر از مدیریت فعلی ریاست جمهوری ایالات متحده است. اول، روند جمعیتی در ایالات متحده به طور فزاینده ای ضد جنگ است. آمریکایی‌های ژنرال Z، متولد سال‌های 1997-2012، به‌طور قابل‌توجهی از دستیابی چین به موقعیت جهانی قوی‌تر و کمتر چین را به عنوان یک دشمن می‌ترسند. پیاپی جنگ‌های غیرمحبوب علیه افغانستان، عراق و ایران، بیزاری آمریکایی‌ها را نسبت به درگیر شدن در درگیری‌های خارجی بیشتر تقویت می‌کند. دوم، هزینه ها و خطرات حفظ ایالات متحده

برتری استراتژیک در حاشیه غربی اقیانوس آرام در برابر عزم چین برای دستیابی به برتری منطقه ای در حال افزایش است. ایالات متحده در حال حاضر بر نیمکره غربی تسلط دارد. منطق تسلط بر آسیا و اقیانوسیه نیز این است که انجام این کار احتمال جنگ را کمتر می کند و درها را برای تجارت ایالات متحده باز می کند. با این حال، اگر چین از تجارت بین‌الملل حمایت کند و مخالفت با آرمان‌های چین برای «جوان‌سازی» باشد، این منطق کمتر قانع‌کننده است.

پیشنهاد جنیفر کاوانا، تحلیلگر نظامی در 10 سپتامبر برای «استراتژی زنجیره دوم جزیره» توجه زیادی را به خود جلب کرد. کاوانا، یکی از اعضای کمپ "بازدارنده" در سیاست خارجی ایالات متحده، استدلال می کند که برای کاهش خطر جنگ با چین در حالی که همچنان از حیاتی ترین منافع ایالات متحده محافظت می کند، واشنگتن باید به اتحاد خود با ژاپن، کره جنوبی، استرالیا و فیلیپین پایان دهد، اکثر نیروهای نظامی خود را از منطقه بیرون بکشد و اعلام کند که از طریق تاوان در یک جنگ متقابل مداخله نخواهد کرد. انتظار داشته باشید که استدلال هایی مانند این از نظر حجم و فراوانی افزایش یابد.

در نهایت، پایگاه صنعتی دفاعی ایالات متحده در حال حاضر قادر به رقابت با بهره وری چین نیست. این ضعف حتی با افزایش بودجه دفاعی به راحتی قابل رفع نیست. از آنجایی که مدرن‌سازی نیروهای مسلح چین، چین را به دشمنی نزدیک به ایالات متحده تبدیل کرده است، مزیت چین در ظرفیت تولید به طور بالقوه تعیین‌کننده می‌شود. جنگ بازی‌های جنگی اخیر نشان می‌دهد که هم چین و هم ایالات متحده در یک درگیری متحمل خسارات زیادی خواهند شد. حتی در جایی که ایالات متحده

"پیروز می شود"، چین در موقعیت بهتری قرار دارد تا سریعا نیروهای خود را بازسازی و دوباره مسلح کند و به پکن امیدوار شود که در دور دوم پیروز شود. اگر رهبران آمریکایی به این نتیجه برسند که ریاضیات آنها را بدون مسیری برای پیروزی رها می کند، در مورد امکان پذیر بودن مداخله تجدید نظر خواهند کرد. اما در حال حاضر، پکن بی پروا است که تصور نکند هم ایالات متحده و هم ژاپن از نظر نظامی با تلاش برای فتح تایوان مخالفت خواهند کرد. و شی بی پروا نیست.