در میان خرابه های ترامپ، مطبوعات آزاد زنده می مانند

اگر روسای جمهور زندگی را برای رسانه‌های خبری سخت کند، می‌توانست حمایت‌های متمم اول را از بین ببرد، مطبوعات آزاد بارها در طول تاریخ آمریکا فعالیت خود را متوقف می‌کردند. تقریبا هر رئیس‌جمهوری از جمله پدران بنیانگذار جان آدامز و توماس جفرسون با مطبوعات مبارزه کرده است. آبراهام لینکلن اتحادیه را نجات داد، اما در خفه کردن روزنامه نگاران و سردبیران بی رحم بود. وودرو ویلسون با مطبوعات به همان اندازه بد رفتار کرد.

رویکرد هری ترومن «به آن‌ها جهنم بده» مطمئنا در مورد مطبوعات اعمال می‌شود و خبرنگاران را «روسپی‌های ذهن» می‌خواند. باراک اوباما تعدادی از روزنامه نگاران از جمله خبرنگاران AP، نیویورک تایمز، CBS و FNC را زیر نظر گرفت. با وجود چالش های فراوان، مطبوعات آزاد جان سالم به در برده اند. مطبوعات همچنان به وظایف قانون اساسی خود پایبند بوده اند، همان طور که طراحان مد نظر داشتند.

مطبوعات آزاد آمریکا در حال حاضر و برای دهه های آینده زنده خواهند ماند. مطبوعات امروزی همانطور که در نظر گرفته شده است به عنوان یک نگهبان عمل می کنند و ساکن فعلی کاخ سفید را که به نوبه خود سنت ریاست جمهوری مبنی بر پارس کردن به نگهبان را ادامه می دهد، آزار می دهد. اما برای شنیدن فریادها و زوزه‌های مداوم روزنامه‌نگاران، فکر می‌کنید که دونالد ترامپ توپ ویرانگری را به متمم اول قانون اساسی آمریکا برده است. ترامپ مطمئنا از مطبوعات تشکیلات متنفر است و به ندرت فرصتی را برای سرزنش و سرزنش روزنامه نگاران از دست می دهد.

او اخیرا پس از اینکه خبرنگار درباره برنامه سفر رئیس جمهور پرسیده بود، به خبرنگار رویترز درباره وضعیت جسمانی خود توهین کرد. و او تلاش کرده است که رسانه های غیردوستانه سیاسی مانند CNN، MS NOW و Politico را از مراکز مطبوعاتی کاخ سفید محدود کند. ترامپ همچنین دوست دارد از مطبوعات به دلیل افترا شکایت کند، زیرا مطمئنا می داند که کت و شلوارهای او تقریبا هیچ شانسی برای موفقیت ندارند. یک قاضی فدرال به تازگی شکایت 10 میلیارد دلاری ترامپ علیه وال استریت ژورنال را به دلیل انتشار داستانی در مورد کارت تولدی که گفته می شود بیش از دو دهه پیش برای جفری اپستین ارسال کرده بود، رد کرد.

ترامپ برخی از تسویه‌حساب‌ها را از ABC و CBS به دست آورد، اما این فقط به این دلیل است که این رسانه‌ها از بین رفتند. بدون شک، صنعت خبر از چنین رفتار خصمانه کاخ سفید احساس کبودی و ضرب و شتم می کند. با این حال، مسئله این نیست که آیا خصومت ترامپ با رفتار اعتراف نشده ترامپ به احساسات روزنامه نگاران آسیب می رساند یا خیر. این است که آیا ترامپ واقعا به متمم اول قانون اساسی صدمه می زند یا خیر.

اگر ترامپ متمم اول قانون اساسی را خراب کرده است، باید تعجب کرد که چگونه این همه گزارش ضد ترامپ ظاهر می شود. در آخرین بررسی، همه رسانه‌هایی که ترامپ دوست دارد از آن متنفر باشد، همچنان به روزنامه‌نگاری، انتشار و پخش آن‌طور که دوست دارند، می‌پردازند. تضاد و قلدری رئیس جمهور، امثال سی ان ان یا نیویورک تایمز را مرعوب نکرده است، زیرا این رسانه ها و دیگران بدون ترس رئیس جمهور را با گزارش های منفی تا جایی که می توانند جمع آوری کنند، مورد حمله قرار می دهند.

به نظر نمی رسد فضای مطبوعات آزاد سرد باشد. البته مطبوعات توهین‌های تند ترامپ را نمی‌پسندند، اما رئیس‌جمهور حقوق آزادی بیان خود را دارد که به طور لفاظی با رسانه‌ها درگیر شود، حتی اگر به نظر غیرمولد باشد. خبرنگارانی که می‌خواهند به دلیل بدرفتاری ترامپ با آنها بداخلاق کنند، باید مسیرهای شغلی جایگزین پیدا کنند. صنعت رسانه در عرصه حقوقی نیز به مبارزه پرداخته است و برای مقابله با رگبار کاخ سفید شکایت هایی را تنظیم کرده است.

مؤسسه اصلاحیه نایت اول و رسانه های فردی شکایت هایی در انتظار دارند که در صورت موفقیت، تحریم های دولت ترامپ علیه خبرنگاران مختلف کاخ سفید را لغو می کنند. علاوه بر این، کاخ سفید از مرز مهم ترین حقوق مطبوعات آزاد عبور نکرده است. قانون آزادی اطلاعات همچنان پابرجاست. هیچ خبرنگاری در بازداشت نیست. محدودیت قبلی، کلید حقوق متمم اول، برای جلوگیری از انتشار هر آنچه که می‌خواهند توسط روزنامه‌نگاران انجام نشده است.

مطمئنا، کاخ سفید ترامپ با صنعت اخبار خصمانه است، اما مطبوعات آمریکایی همچنان آزاد هستند. برای رئیس‌جمهوری که مطبوعات را تحقیر می‌کند، ترامپ فرصت بی‌سابقه‌ای را در اختیار خبرنگاران قرار می‌دهد تا با او درگیر شوند. او به مراتب بیشتر از هر رئیس‌جمهوری در تاریخ جلسات توجیهی و مطبوعاتی ارائه داده است. اگر ترامپ واقعا تلاش می کرد آزادی مطبوعات را از بین ببرد، مطمئنا اینقدر مکرر با خبرنگاران درگیر نمی شد. روزنامه نگاران نمی توانند انتظار داشته باشند که دولت زندگی را برای آنها آسان کند. پاتر استوارت، قاضی سابق دادگاه عالی این نکته را در سخنرانی مهمی در دانشکده حقوق ییل در سال 1974 به وضوح بیان کرد.

استوارت گفت که مطبوعات برای مبارزه با دولت آزاد هستند، "اما مطبوعات نمی توانند از قانون اساسی انتظار تضمینی برای موفقیت داشته باشند." او همچنین گفت که مطبوعات حق دسترسی به بوروکراسی دولتی را ندارند. به عبارت دیگر، قانون اساسی رقابت را تعیین می کند، نه حل و فصل آن. وقتی صحبت از آزادی مطبوعات به میان می آید، ایالات متحده همچنان مورد غبطه جهانیان است. با این حال، امروز بزرگترین تهدید برای آزادی مطبوعات از بیرون نیست - کاخ سفید، دادگاه ها یا بوروکراسی دولتی. از درون است.

اعتماد عمومی به عملکرد مطبوعات در طول سال ها کاهش یافته است. توماس جفرسون در اوایل تاریخ کشور هشدار داد که مطبوعات بدترین دشمن خودشان هستند. این یک حقیقت غم انگیز است که سرکوب مطبوعات نمی تواند به طور کامل منافع ملت را از آن سلب کند، آن چه با فحشا رها شده آن به دروغ انجام می شود.» صنعت رسانه مطمئنا از ترامپ جان سالم به در خواهد برد. چالش بزرگ‌تر این است که از شکست‌های خودش جان سالم به در ببرد. جفری ام. مک کال، منتقد رسانه و استاد ارتباطات در دانشگاه دی پاو است.

او به عنوان مدیر اخبار رادیو، خبرنگار روزنامه و مشاور رسانه های سیاسی کار کرده است.