در واقع همه هنوز در مورد تغییر آب و هوا صحبت می کنند

خورشید در پشت توربین‌های بادی در مزرعه بادی یامبوک در نزدیکی پورت پری در ایالت ویکتوریا در جنوب استرالیا در 23 سپتامبر غروب می‌کند. —Martin KEEP/AFP—Getty Images

برای لحظه ای کوتاه در سال گذشته، به نظر می رسید که جو ضد آب و هوایی ایجاد شده توسط دولت ترامپ ممکن است هفته آب و هوای نیویورک را نابود کند. پیش از گردهمایی سپتامبر، مدیران و حامیان کسب‌وکار غوغا کردند. آیا ایالات متحده هنوز مکانی برای دور هم جمع شدن برای صحبت در مورد آب و هوا بود؟ آیا رفتن هدفی را روی پشت آنها قرار می دهد؟

امسال، تقریبا به نظر می رسید که این سؤالات ناپدید شده اند. رهبران بزرگ‌ترین شرکت‌های جهان بین پانل‌ها شرکت کردند و در بحث‌های جدی درباره تقاضای برق مبتنی بر هوش مصنوعی، اختلالات ژئوپلیتیکی در بازارهای انرژی و وضعیت انرژی و سیاست‌های آب و هوایی شرکت کردند. معترضان به خیابان آمدند - و همچنین پانلی را که من مدیریت کردم - مختل کردند تا به این نکته اشاره کنند که اوضاع خیلی کند پیش می رود. حتی مقامات دولت ترامپ در برخی از جلسات حضور پیدا کردند (اگرچه ممکن است شرکت خود را در مجمع عمومی سازمان ملل متحد و نه هفته آب و هوا تعیین کرده باشند).

از ترکیب پر هرج و مرج میزگردها و شام، میزگردها و جلسات، یک قدم به عقب بردارید، و واضح است که دستور کار آب و هوا، به طور کلی، همچنان ادامه دارد. شکی نیست که پیروزی‌های پیش‌بینی‌شده دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای ایالات متحده که به سرعت نزدیک می‌شود، این حس را ایجاد کرده است که بسیاری از پارس‌کردن‌های دولت در همین حد باقی خواهند ماند. اما شاید توضیح ساده‌تری برای ادامه تعامل وجود داشته باشد: پیامدهای تغییرات آب و هوایی و مسائل مربوط به انرژی فقط برای شرکت‌ها و اقتصاد مهم‌تر شده‌اند.

اختلال در بازار انرژی که در نتیجه جنگ در ایران به وجود آمده است، در این هفته برجسته شد. واکنش سیاسی به مراکز داده، مسائل مربوط به افزایش قیمت برق نیز همینطور بود. و نقش فن‌آوری‌های انرژی جدید در رسیدگی به این مشکل در اوایل و اغلب در بحث‌ها مطرح شد. علاوه بر این، اثرات تغییرات آب و هوایی - طوفان ها، امواج گرما و آتش سوزی - شروع به استخراج آسیب های اقتصادی واقعی کرده اند که حتی انعطاف پذیرترین شرکت ها دیگر نمی توانند نادیده بگیرند.

سارا کاپنیک، رئیس مشاوره آب و هوا در JPMorgan، در پانل هفته آب و هوا به من گفت: «مردم اکنون به چیزهایی نگاه می‌کنند که باعث نوسانات می‌شوند، و آن‌ها را کنار هم می‌گذارند. آنها ژئوپلیتیک را با پایداری، آب و هوا و هوش مصنوعی کنار هم می گذارند.»

با این حال، سرزندگی ظاهری هفته آب و هوای نیویورک با هشدارهایی همراه است. من احساس خود را مبنی بر بازگشت هفته آب و هوای نیویورک با یکی از رهبران آب و هوای اروپا در میان گذاشتم، او اشاره کرد که مشارکت آمریکا ممکن است قوی باشد اما حضور رهبران خارج از ایالات متحده، به ویژه از اروپا تا حدودی کاهش یافته است. به بیان ساده، بسیاری از اروپایی ها نمی خواهند به اینجا سفر کنند، در عوض تلاش خود را در هفته اقدام اقلیمی لندن و سایر گردهمایی ها در سراسر اقیانوس اطلس انجام می دهند.

گفتگوی آب و هوا نیز تا حدودی با حذف برخی از واژگان قدیمی خود باقی مانده است. اقدامات اقلیمی، صفر خالص و انتشار عمدتا خارج بودند. امنیت انرژی، رقابت پذیری، و مقرون به صرفه بودن وجود داشت. این ممکن است نشان دهنده عقب نشینی از جاه طلبی گسترده هفته های آب و هوایی قبلی باشد. اما واقعیت عمیق‌تری را نیز منعکس می‌کند: حتی زمانی که شرکت‌ها از زبان اقدامات اقلیمی استفاده نمی‌کنند، نمی‌توانند از مشکلات ناشی از افزایش انتشار گازهای گلخانه‌ای فرار کنند.

برای بسیاری از کسانی که در مورد این موضوع با آنها بحث کردم، این یک سوال باز باقی می ماند که آیا این کادربندی جدید چیز خوبی است یا بد. کاهش انتشار همراه با رشد اقتصادی باید جشن گرفته شود حتی اگر آب و هوا ذکر نشده باشد. در عین حال، مکالمه ای که از پرداختن به اصل موضوع اجتناب می کند، چندان پایدار به نظر نمی رسد. در چندین دهه گذشته، ما یک بمب ساعتی در دست داشتیم و منتظر تاثیر تغییرات آب و هوایی بودیم.

اکنون، نحوه واکنش جامعه به بحران در حال گسترش - پذیرش سازگاری، عقب نشینی از منابع انتشار گازهای گلخانه ای، یا صرفا روی آوردن به واکنش های پوپولیستی - ممکن است بمب ساعتی جدید آب و هوایی باشد.