در 16 سالگی دنیا را زیر پایم داشتم – سپس در یک لحظه ویرانگر تمام شد

وقتی بزرگ شدم، رویای من این بود که یک فوتبالیست حرفه ای شوم.

سپس، در یک لحظه کابوس، همه چیز تغییر کرد.

من همیشه بچه بسیار فعالی بودم و در آن زمان، فوتبال تمام چیزی بود که برایم مهم بود.

بت فوتبال من کریستیانو رونالدو بود. چیزهای زیادی در مورد او وجود داشت که من تحسین می کردم، اما چیزی که بیش از همه به آن احترام می گذاشتم اخلاق کاری و عزم بی وقفه او برای تبدیل شدن به بهترین چیزی بود که می توانست باشد.

من همیشه بر این باور بودم که آنچه را که برای ساختن آن به عنوان یک حرفه ای لازم است، دارم.

من برای باشگاه فوتبال Raufoss در کشور زادگاهم نروژ بازی می کردم و خیلی خوب کار می کردم. در سال 2019، در سن 16 سالگی، در آستانه امضای اولین قرارداد حرفه ای خود بودم.

سپس در 30 نوامبر همان سال، حرفه من به پایان رسید و زندگی من برای همیشه تغییر کرد.

هیچ کلمه ای برای توصیف اینکه چه حسی دارد در عرض چند ثانیه از شما گرفته می شود وجود ندارد، اما این دقیقا همان چیزی است که برای من اتفاق افتاد.

من و هم تیمی هایم پایان فصل را جشن می گرفتیم. ما یک مکان اجاره کرده بودیم، و غذا، نوشیدنی و اوقات خوشی فراوان بود.

یک تشک بدنسازی روی زمین بود، و در طول شب ما در حال انجام حرکات رول و دیگر ترفندها بودیم، و همیشه مراقب بودیم که هر کسی روی تشک باشد.

با گذشت شب، تصمیم گرفتم آخرین رول عقب را انجام دهم. در همان لحظه یکی از هم تیمی هایم که من را ندید از پشت آمد و در حالی که در حال غلتیدن بودم با من برخورد کرد.

هنوز حس آن تاثیر را به یاد دارم. مثل شلیک گلوله بود. درد آنی و طاقت فرسا بود. فقط فریاد می زدم: «گردنم، گردنم».

بلافاصله فهمیدم که چیزی اشتباه است. سعی کردم حرکت کنم، اما نتوانستم. مردم پاهایم را نیشگون می گرفتند و می پرسیدند آیا می توانم چیزی احساس کنم؟ من نتوانستم. فورا فهمیدم که جدی است.

برادر بزرگترم در مهمانی با من بود. او و دوستانش به من کمک کردند تا زمانی که آمبولانس تماس گرفته شد، ثبات پیدا کنم. در نهایت با هواپیما به بیمارستانی در اسلو منتقل شدم.

پزشکان تایید کردند که گردنم شکسته و دیسک های C4 و C5 در ستون فقرات گردنم به شدت آسیب دیده است. در حالی که دیسک های آسیب دیده ترمیم و تثبیت شد، هشت ساعت تحت عمل جراحی قرار گرفتم. دو روز اول بعد از آن در کمای القایی قرار گرفتم.

وقتی بالاخره به اندازه کافی خوب شدم، پزشکان آنچه را که خانواده ام از قبل می دانستند به من گفتند: با وجود جراحی، آسیب نخاعم شدید بود.

آنها به من گفتند که به احتمال زیاد دیگر هرگز راه نخواهم رفت. به من گفته شد که بقیه عمرم را روی ویلچر می گذرانم و راه طولانی و دشواری برای بهبودی پیش رو خواهم داشت. شانس بد بود. آنها فقط یک درصد شانس راه رفتن دوباره به من دادند.

آنها گفتند که اگر حرکتی را دوباره به دست بیاورم، احتمالا حداقل خواهد بود. با این حال، آنها مرا تشویق کردند که توانبخشی را شروع کنم و روی بازیابی حرکت بازوهایم تمرکز کنم.

این سخت ترین خبری بود که می توانستم تصور کنم دریافت کنم. حس واقعی نداشت

وقتی برای اولین بار بازتوانی را شروع کردم، بیشترین کاری که می توانستم انجام دهم این بود که شانه چپم را یک سانتی متر بلند کنم. اما کم کم این وضعیت شروع به تغییر کرد. چیزی که با انقباضات کوچک و حرکات کوچک شروع شد به تدریج بیشتر شد.

یک روز در حالی که در رختخواب دراز کشیده بودم و سعی می کردم هر چیزی را که می توانم حرکت دهم، اتفاقی باورنکردنی افتاد. من هرگز آن را فراموش نمی کنم.

ناگهان دست راستم شروع به تکان خوردن و حرکت کرد، فقط کمی. در آن لحظه، می دانستم که اتفاق شگفت انگیزی در حال رخ دادن است.

امروز مقداری قدرت و حرکات بازوانم به دست آمده است، اما هنوز تمام نشده است.

این یک نبرد فوق العاده سخت بوده است، به خصوص از نظر روحی. سال اول تاریک ترین و سخت ترین دوران زندگی من بود.

اما با وجود مشکلات، من همیشه از نظر ذهنی قوی بوده ام. من هر روز به مبارزه ادامه دادم و حاضر به تسلیم نشدم، حتی زمانی که انجام این کار آسانتر بود.

شنیدن این که فقط یک درصد شانس راه رفتن دوباره داشتم، ویرانگر بود، اما این تعداد هر روز به من انگیزه می داد تا از شانس ها سرپیچی کنم. من قبلا تا اینجا آمده ام.

هر روز سه تا چهار ساعت را به توانبخشی، کار روی ایستادن و راه رفتن با کمک اختصاص می دهم. حتی با وجود اینکه نمی توانم پاهایم را به طور مستقل حرکت دهم، تحمل وزن از طریق آنها فوق العاده مفید است. با استفاده از قدرت بالاتنه و باسن، می توانم پاهایم را به جلو برانم و به پیشرفت ادامه دهم.

امیدوارم روزی دوباره راه بروم و به پتانسیل درمان های آینده مانند درمان با سلول های بنیادی و حتی فناوری Neuralink خوشبین هستم. در حال حاضر، تمرکز من بر توانبخشی، مثبت ماندن و استفاده حداکثری از هر روز است. من می خواهم در هر کاری که انجام می دهم آگاهی، امید و انرژی مثبت را گسترش دهم.

من پذیرفته ام که این وضعیتی است که امروز در آن هستم، اما هرگز نمی پذیرم که این وضعیت برای همیشه من باشد. من امید دارم من ایمان دارم و من معتقدم که در سال های آینده قوی تر خواهم شد.

رونالدو بت من باقی می ماند. او کسی است که هرگز تسلیم نشده است و همیشه خودش را تحت فشار قرار داده تا بهترین باشد.

و این پیام من به همه است: هرگز تسلیم نشوید. برای خودت بجنگ برای آینده ات بجنگ

ساها هیراتی بازیکن سابق فوتبال نروژی-ایرانی است که با مستند کردن بهبودی خود از ضایعه نخاعی که زندگی خود را تغییر داده بود، طرفداران زیادی در شبکه های اجتماعی ایجاد کرده است.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: مارک وارگاس و اما لی سانگ