«دستمزد من بالا نرفته است - و هر چیز دیگری افزایش یافته است»: کارگران بخش دولتی نظر خود را دارند

بیش از 300,000 کارگر روز چهارشنبه یک روز تعطیل کار کردند و به دنبال یک قرارداد جدید بخش عمومی بودند و اتحادیه‌های کارگری معتقد بودند که شرایط پرداخت باید قبل از رسیدگی به سایر مسائل مورد توافق قرار گیرد. در اینجا، برخی از آنها داستان های خود را به اشتراک می گذارند.

معلم آنتونی کین، معلم دبیرستان گفت که معلمان نمی خواهند امروز اعتصاب کنند و مشتاقند که مذاکرات بر سر یک قرارداد جدید حقوق آغاز شود.

کین یک معلم و مشاور انگلیسی در مدرسه اجتماعی هارتستون در دوبلین 15 است.

او در صف اعتصاب گفت: "من نمی‌خواهم اعتصاب کنم. کسی را نمی‌شناسم که بخواهد امروز اعتصاب کند و مایه تاسف است که به اینجا رسیده است."

"من فکر می کنم مایه تاسف است که ما در خارج از ساختمان مدرسه هستیم نه در داخل جایی که امروز می خواهیم باشیم - در داخل آن. من فقط امیدوارم که این تشویقی برای دولت باشد تا در گفتگوی معنادار شرکت کند."

او گفت که هزینه اسکان فشار زیادی بر معلمان مدرسه او، به ویژه کارکنان جوان تر، وارد کرده است و مردم "واقعا در سطوح مختلف احساس فشار می کنند".

کین گفت، بسیاری از کارکنان هارتستون در مسافت های بسیار طولانی رفت و آمد می کنند، برخی از کیلکنی، کاوان، وستمیت و آفلی.

بخشی از دلیل او برای اعتصاب نشان دادن همبستگی با کارکنان جوان‌تر است که «واقعا» با دستمزدی که دریافت می‌کنند مشکل دارند.

او گفت: «بیایید قدر چیزهایی را بدانیم که زندگی مردم را در این کشور بهتر می‌کند و این خدمات اولیه هستند تا مردم بتوانند زندگی کنند و آموزش ببینند و نیازهای اولیه را داشته باشند.

او از طرفین خواست که بنشینند و هرچه زودتر از طریق گفتگو راه حلی بیابند.

مایه تاسف است که مالیات دهندگان امروز تحت تأثیر قرار می گیرند. اینکه مالیات دهندگان امروز اعتصاب می کنند. افرادی که خدمات عمومی ارائه می دهند باید در خارج از محل کار خود اعتصاب کنند نه اینکه در داخل آن کاری را که می خواهند انجام دهند.» نیام تووی

دستیار بهداشت و درمان مارتینا بورک، دستیار مراقبت های بهداشتی در بخش اورژانس در بیمارستان دانشگاه گالوی، 40 کیلومتر رفت و آمد از خانه خود در کو مایو تا محل کار دارد.

مادری که دارای کودکان بزرگسال است، مانند صدها کارگر در خط اعتصاب در UHG، او فشار قیمت های بالاتر سوخت و بحران هزینه های زندگی را احساس می کند.

او گفت: "من سه روز طولانی کار می کنم. من ساعت 5.30 صبح بیدار هستم، تا ساعت 9.15 شب در خانه نیستم. این یک روز طولانی است. شلوغ است و کار سخت است. اما مشکل کار نیست، پرداخت حقوق است. ما حقوق منصفانه می خواهیم."

این دومین اعتصاب بورک است که به مدت 20 سال نماینده اتحادیه کارگری Siptu است و او احساس می کند که مردم از اقدام صنعتی حمایت می کنند.

او گفت: "افرادی که از طریق بیمارستان فیلتر می کنند، کار سخت ما را می بینند. مردم از ما بسیار حمایت می کنند."

پیام ما به دولت این است: بنشینید، صحبت کنید و به اتحادیه‌ها گوش دهید. ما نمی‌خواهیم امروز اینجا باشیم، هیچ‌کس نمی‌خواهد.

ما رای 95 درصدی برای اعتصاب داشتیم، که بسیار زیاد بود - این بدان معناست که همه همان چیزی را می خواهند. اگر با ما ننشینند، ما 100 درصد هفته آینده دوباره اینجا خواهیم بود.» دارا بردلی

عضو غیر نظامی An Garda Síochána جاش گریوز (31 ساله)، از شمال دوبلین، یکی از بیش از 150 عضو غیرنظامی An Garda Síochána بود که روز چهارشنبه در خارج از مقر گاردا در پارک فونیکس اعتصاب کردند.

گریوز و شریک زندگی‌اش هر دو در خدمات ملکی کار می‌کنند، و او احساس می‌کند که حیرت‌انگیز بودن تنها راه برای رساندن نظرش است.

صادقانه بگویم، ما به اندازه کافی غذا خوردیم. هر دو در اوایل 30 سالگی خود هستیم و در زندگی با مشکل مواجه هستیم. ما نمی توانیم خانه ای بخریم، و به سختی می توانیم بنزین را در ماشین بگذاریم در این مرحله، به خواروبار و قبوض اهمیتی ندهیم.

ما فقط می خواهیم خانه بخریم، ازدواج کنیم و بچه دار شویم. اما در حال حاضر هیچ کدام از اینها برای ما قابل اجرا نیست

او گفت افرادی که روی زمین کار می کنند و کشور را اداره می کنند، شایسته بهتری هستند.

"این آخرین گزینه ما است. هیچ یک از ما نمی خواهیم اینجا باشیم. من ترجیح می دهم امروز سر کار باشم. ما برای امروز دستمزد دریافت نمی کنیم.

ما نمی‌خواهیم برای بقیه جامعه اختلال ایجاد کنیم، اما، متأسفانه، به مرحله‌ای رسیده‌ایم که احساس می‌کنیم این تنها راهی است که می‌توانیم منظورمان را به همه برسانیم.»

گریوز گفت که کارکنان فقط می‌خواهند حقوقشان مطابق با الزامات هزینه زندگی و تورم باشد.

ما فقط می خواهیم یک خانه بخریم، ازدواج کنیم و بچه دار شویم، اما در حال حاضر هیچ کدام از اینها برای ما امکان پذیر نیست.» هیو دولی

ماما پائولا مورین یک مدیر مامایی در بیمارستان روتوندا در دوبلین است که معتقد است بحران هزینه های زندگی تأثیر قابل توجهی بر سلامت و ایمنی کارکنان دارد.

او گفت: "بودجه آمد و رفت و هیچ کاهشی در هزینه سوخت وجود نداشت. ما اعضایی در اینجا داریم که از موناگان، کری، ویکلو، وکسفورد سفر می کنند. من خوش شانس هستم، من در جنوب دوبلین زندگی می کنم، اما دو ساعت طول می کشد تا به اینجا برسم. این مقدار بنزین است."

"قیمت ها روی همه ما تاثیر گذاشته است. ما اعضایی داریم که در یکی دو سال گذشته پشت فرمان ماشین خوابشان برده و در جاده ها جان باخته اند. اعضایی داریم که در ماشین های خود زندگی می کنند. مردم تحت تاثیر قرار گرفته اند و حقوق ما مطابق با تورم افزایش نیافته است."

مورین گفت که کارش را دوست دارد، می‌خواهد در بیمارستان باشد و از بیمارانش مراقبت کند و کارکنان «خست‌ناپذیر کار می‌کنند».

ما به بیماران خود وفاداری داریم، از آنها مراقبت می کنیم، اما همچنین باید از خانواده خود مراقبت کنیم و از خود مراقبت کنیم. همه ما به عنوان یک فرد تحت تأثیر قرار می گیریم. و بسیاری از وعده های شکسته شده وجود دارد. کافی است." Shauna Bowers

کارمند دولت مارک پروس، مدیر زمین در باغ ایویا در دوبلین، ارائه 1.2 میلیارد یورو برای پرداخت بخش دولتی در بودجه را "توهین" توصیف کرد.

مایکل مارتین می آید و به این 1.2 میلیارد یورویی که در طول سه سال آینده به ما می دهد، لاف می زند. وقتی آن را تجزیه کنید، در واقع فقط 3.50 یورو، 3.40 یورو در روز یا چیزی شبیه به آن است.

"این دیوانه است. شما نمی توانید با چیزی که او به ما پیشنهاد می دهد یک فنجان قهوه بخورید، بنابراین این یک پیشنهاد واقعی نیست. او فکر می کند که همه ما احمق هستیم در حالی که اینطور نیستیم.»

اگر اعتصاب دوم برگزار شود، افکار عمومی ممکن است تغییر کند

پروس، که مباشر فروشگاه سیپتو نیز هست، گفت اگر دولت ماه ها پیش با اتحادیه های کارگری مذاکره می کرد، می شد از اعتصاب جلوگیری کرد.

قبض گاز من دو برابر شده، قبض برق من دو برابر شده، گازوئیل من دو برابر شده است. منظورم این است که آنها از ما چه انتظاری دارند که زندگی کنیم؟

پروس فکر می‌کند که اگر دولت از توهین به ما دست بردارد، می‌توان این اختلاف را در روزهای آینده حل کرد تا از اعتصاب 24 ساعته دیگر چهارشنبه آینده جلوگیری شود. ارلا رایان

باربر کانر کارول، یک باربر در بیمارستان سنت مایکل در دون لاگهیر، گفت که اعتصاب چهارشنبه تماما در مورد دستمزدها و افزایش هزینه های زندگی است.

او هشت سال پیش از کار در بار رفت تا بتواند زمان بیشتری را با فرزندانش بگذراند.

او در حالی که در دروازه های بیمارستان در خیابان اصلی شهر جمع می شد، گفت: «ما فقط به دنبال بازی جوانمردانه هستیم.

او با اشاره به مرکز خرید تسکو در آن سوی جاده گفت: "این فقط به هزینه زندگی بستگی دارد. هر بار که به سوپرمارکت می روید آن را احساس می کنید."

«همه چیز بالا رفته است - حتی هزینه غذا خوردن - و هر چه به دست می آورید، این روزها به نظر کافی نیست.»

او گفت که بیمارستان مکان خوبی برای کار است و آن را به عنوان یک عملیات اجتماعی طبقه بندی می کند که "همه سوار می شوند".

او از لوکان رفت و آمد می کند و سعی می کند در شیفت هایی کار کند که به او اجازه می دهد مدرسه را اجرا کند.

او گفت: "مدیریت خوب است، آنها همیشه در صورت نیاز به فهرست ها کمک می کنند." من هیچ شکایتی ندارم، به جز اینکه حقوقم بالا نرفته و بقیه چیزها بالا رفته است.» امت مالون