دستورات تئاتر هند: یک بحث بی پایان؟

سال‌هاست که اختلافات بر سر صحنه‌سازی نظامی هند که بسیار مورد انتظار بود، در حال جوش و خروش بوده است و اظهارات اخیر فرمانده هوایی مارشال A.P. Singh، این بحث را دوباره در کانون توجه قرار داده است. سینگ استدلال کرد که هواپیماهای جنگنده نباید به طور دائم در بین دستورات جغرافیایی تقسیم شوند و در عوض از کنترل متمرکز و اجرای غیرمتمرکز دفاع می کرد. سه روز بعد، دریاسالار آرون پراکاش، رئیس سابق نیروی دریایی، درخواست کرد که نیروهای مسلح هند باید اختلافات خود را بر سر تئاترسازی حل و فصل کنند، قبل از اینکه یک بحران امنیتی جدی محدودیت‌های خیابان فرماندهی موجود را آشکار کند.

ucture هند در حال حاضر 17 فرماندهی عملیاتی تک خدمتی را اداره می کند: هر کدام هفت فرماندهی برای ارتش و نیروی هوایی و سه فرماندهی برای نیروی دریایی. فرماندهی آندامان و نیکوبار که در سال 2001 تأسیس شد، اولین فرماندهی عملیاتی یکپارچه سه‌گانه کشور است، در حالی که فرماندهی نیروهای استراتژیک زرادخانه هسته‌ای آن را مدیریت می‌کند.

سه ساختار فرماندهی مجزا می تواند برنامه ریزی را پیچیده کند، تکراری ایجاد کند و پاسخ های عملیاتی را کند کند. تئاتری‌سازی این ساختار را حول مناطق جغرافیایی مسئولیت سازماندهی می‌کند، جایی که یک فرمانده تئاتر مشترک بر دارایی‌های ارتش، نیروی دریایی و نیروی هوایی که به آن تئاتر اختصاص داده شده است، به جای اینکه سه سرویس به طور مستقل نیروهای خود را فرماندهی کنند، اقتدار عملیاتی خواهد داشت. پیشنهادی که اغلب مورد بحث قرار گرفته است، فرماندهی شمالی و غربی را به ترتیب به سمت چین و پاکستان در کنار فرماندهی تئاتر دریایی در نظر می گیرد.

اصلاحات سال‌هاست که مورد بررسی قرار گرفته است. ایجاد رئیس ستاد دفاع (CDS) و وزارت امور نظامی در سال 2019 و به دنبال آن قانون سازمان های بین خدماتی (فرماندهی، کنترل و انضباط) در سال 2023، شتاب نهادی را فراهم کرد. اما توافق بر سر اصل به توافق بر سر ساختار ترجمه نشده است. مهم ترین اعتراض از سوی نیروی هوایی هند (IAF) وارد شده است. بر خلاف نیروهای زمینی و دریایی، سرعت، برد، قابلیت های سوخت گیری هوایی و پتانسیل ضربه دقیق اجازه می دهد تا نیروی هوایی در جایی که بیشتر مورد نیاز است متمرکز شود.

بنابراین، IAF استدلال می کند که دارایی های اصلی رزمی آن باید به طور متمرکز مدیریت شده و مطابق با الزامات یک درگیری خاص تخصیص داده شود. در حالی که ارتش و نیروی دریایی به دنبال دسترسی مطمئن به نیروی هوایی برای پشتیبانی از عملیات زمینی هستند، IAF آن را به عنوان یک قابلیت استراتژیک مستقل می‌بیند که باید انعطاف‌پذیری برای عملیات در سراسر سالن‌ها را حفظ کند. اختلاف نظر لزوما بر سر اصل کنترل متمرکز و اجرای غیرمتمرکز نیست.

در عوض، اصلی ترین اختلاف مربوط به جایی است که اقتدار عملیاتی باید در آن مستقر شود: با فرمانده تئاتر مسئول اجرای کمپین، یا با نیروی هوایی، که می خواهد انعطاف پذیری برای تمرکز منابع محدود خود را در سراسر سالن ها حفظ کند. عملیات Sindoor یک نقطه مرجع مهم در این بحث است. عملیات نظامی می 2025 اهمیت هماهنگی بین قابلیت های نظامی مختلف را نشان داد. با این حال، آن را تحت یک معماری مشترک شامل CDS و سه رئیس خدمات، به جای یک فرماندهی تئاتر جغرافیایی دائمی انجام شد.

این سؤال مهمی را مطرح می‌کند: اگر ساختار فرماندهی موجود بتواند هماهنگی سه‌سرویس مؤثر را در طول رویارویی نظامی بزرگ سال 2025 تسهیل کند، تئاتری‌سازی چه مزیت‌های بیشتری را به همراه خواهد داشت؟ طرفداران تئاتری سازی استدلال می کنند که این هماهنگی به جای اینکه به روابط کاری بین فرماندهان ارشد وابسته باشد، به یک ترتیب سازمانی دائمی تبدیل می کند. اختلاف طولانی مدت همچنین سؤالاتی را در مورد نقش رهبری سیاسی در پیشبرد اصلاحات دفاعی ایجاد می کند.

در حالی که نیروهای مسلح باید صدایی قاطع در تعیین الزامات عملیاتی داشته باشند، مسئولیت حل اختلافات نهادی نمی تواند به طور نامحدود بر عهده خود خدمات باشد. تئاترسازی شامل توزیع مجدد اقتدار در بین نهادهایی است که از لحاظ تاریخی استقلال عملیاتی را ترجیح داده اند. در جایی که اجماع گریزان باقی می ماند، رهبری سیاسی باید جهت گیری را ارائه دهد، جدول زمانی مشخصی را تعیین کند و مسئولیت چارچوب سازمانی نهایی را بر عهده بگیرد.

بدون چنین مداخله ای، اصلاحات در خطر باقی ماندن گروگان مذاکرات بی پایان بین خدماتی است. هند از سال 2001 یک فرماندهی سه خدمتی را در جزایر آندامان و نیکوبار - فرماندهی آندامان و نیکوبار یا ANC - اجرا کرده است. این فرماندهی پس از درگیری کارگیل تأسیس شد. با این حال، ANC نمی تواند به عنوان طرحی برای دستورات تئاتر پیشنهادی در نظر گرفته شود، زیرا تمرکز نیروی نسبتا کوچک آن و منطقه مسئولیت محدود از نظر جغرافیایی، ادغام را قابل مدیریت تر کرده است.

سالن های پیشنهادی در مقیاس قابل توجهی بزرگتر، با الزامات عملیاتی پیچیده تر و تقاضاهای رقابتی در منابع کمیاب عمل می کنند. هند همچنین می تواند از تجربیات دیگران درس بگیرد. مدل ایالات متحده از فرماندهی های رزمی یکپارچه، فرماندهی عملیاتی را از مسئولیت خدمات برای سازماندهی، آموزش و تجهیز نیروها جدا می کند.

همچنین بر فرماندهی متمرکز، کنترل توزیع شده، و اجرای غیرمتمرکز تأکید می‌کند و به تجهیزات هوایی اجازه می‌دهد تا در سراسر یک سالن هماهنگ شوند و در عین حال انعطاف‌پذیری عملیاتی حفظ شود. با این حال، آسیب‌پذیری‌های جغرافیایی هند، محدودیت‌های منابع و ترتیبات سازمانی، راه‌حل‌های داخلی را ضروری می‌سازد. راه پیش رو در رویکردی مرحله‌ای نهفته است که منافع هر سه سرویس را ترکیب می‌کند و به اراده سیاسی قوی نیاز دارد. بحث هند بر سر دستورات تئاتر یک امر داخلی است، اما نتیجه آن برای شرکای آن در اقیانوس هند و اقیانوس آرام جالب خواهد بود.

ارتشی که می تواند یک عملیات احتیاطی دو جبهه ای را تحت فرماندهی یکپارچه اجرا کند، شریک ثابت تری برای کسانی است که خواهان توازن قدرت در هند و اقیانوس آرام هستند. ظهور هند به‌عنوان یک بازیگر مهم امنیتی منطقه‌ای به توسعه ظرفیت نهادی برای استفاده مؤثر از قابلیت‌های آن بستگی دارد. بنابراین، نمایش درست بخشی از فرآیند بزرگ‌تری است که از طریق آن هند به دنبال تبدیل جاه‌طلبی‌های هندو-اقیانوس آرام خود به قابلیت استراتژیک معتبر است.