دشمنان آمریکا در حال حمله جانبی هستند

هنگامی که ایالات متحده در آوریل 2025 تعرفه هایی را بر چین اعمال کرد، پکن صادرات عناصر خاکی کمیاب و آهن ربا را محدود کرد و زنجیره های تامین متحدین خود را در سراسر جهان در کمپینی که تا به امروز ادامه دارد، تهدید کرد. زمانی که ایالات متحده و اسرائیل در فوریه حملاتی را علیه ایران آغاز کردند، تهران میدان نبرد را به کشورهای خلیج گسترش داد. ماه گذشته، وزرای دفاع اتحادیه اروپا در بروکسل گرد هم آمدند تا با تهدید فزاینده حملات منطقه خاکستری مقابله کنند. حتی دولت معمولا کم حرف سوئیس در مورد اقدامات روسیه زنگ خطر را به صدا در می آورد.

کشف پهپاد مملو از مواد منفجره در اوت در فرودگاه لایپزیگ آلمان الگوی بزرگ‌تری را نشان می‌دهد: پکن، تهران و مسکو به طور فزاینده‌ای از تشدید افقی برای به چالش کشیدن نفوذ ایالات متحده استفاده می‌کنند. تشدید افقی - گسترش درگیری به مناطق جغرافیایی جدید یا حوزه‌های رقابت - چالش آزاردهنده‌ای برای سیاست‌گذاران آمریکایی است. واشنگتن تمایل دارد سیاست های خود را به صورت عمودی در حوزه های جداگانه سازماندهی کند: ناتو، سیاست تجاری و تایوان.

دشمنان آمریکا به سمتی می روند و در سراسر این حوزه ها عمل می کنند و نه صرفا در درون آنها. چین، روسیه و ایران در توانایی ها و اهداف خود تفاوت های زیادی دارند، اما هر کدام به دنبال براندازی نظم بین المللی ساخته شده توسط ایالات متحده هستند. شی جین پینگ اغلب از «تغییرات بزرگی که در یک قرن دیده نشده است» صحبت می کند. در سال 2023، شی همان ایده را در حالی که در مسکو در کنار ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه ایستاده بود، به‌طور مشهوری مطرح کرد و به رهبر روسیه توصیه کرد: «بیایید با هم آن را به جلو ببریم». مخالفان آمریکا گاهی برای پیگیری اهداف خود همکاری می کنند.

زمانی که روسیه در اوکراین در ضعیف ترین حالت خود قرار داشت، تهران قابلیت های کلیدی هواپیماهای بدون سرنشین را به مسکو عرضه کرد. روسیه نیز به نوبه خود کمک های نظامی پیچیده ای را به ایران ارائه کرده است. طبق گزارش‌ها، مسکو به تهران در توسعه موشک‌های کروز مافوق صوت کمک می‌کند. چین با تامین اقلام ضروری دو منظوره برای صنایع دفاعی مسکو و باقی ماندن به عنوان خریدار عمده نفت تحریم شده ایران، به کاهش فشار آمریکا بر روسیه و ایران کمک کرده است. اما دشمنان ایالات متحده حتی بدون هماهنگی رسمی از یکدیگر حمایت می کنند. جنگ روسیه موشک های پدافند هوایی غرب را مصرف می کند.

ایران هواپیماها، کشتی ها و رهگیرهای آمریکایی را در خاورمیانه سرنگون می کند. تقویت نظامی چین، واشنگتن را وادار می کند تا توانایی های کمیاب را برای یک حادثه احتمالی در دریای چین جنوبی حفظ کند. هر یک از این تلاش‌ها منابع آمریکایی را جذب می‌کند که نمی‌توانند در جای دیگری مستقر شوند. این آسیب پذیری قدرت آمریکا را آشکار می کند. اتحادهای ایالات متحده قدرت آمریکا را چند برابر می کند و دامنه آن را گسترش می دهد. اما یک سیستم جهانی از متحدان نیز اهداف بیشتری را به دشمنان واشنگتن ارائه می کند. حریفی که نمی تواند یا نمی خواهد با ایالات متحده مقابله کند.

به طور مستقیم می تواند متحد ضعیف تری را تهدید کند، زیرساخت های آن را خراب کند یا زنجیره تامین آن را مختل کند. برای رویارویی با این چالش، ایالات متحده و متحدانش ابتدا باید فرصت های آسان برای تشدید تنش افقی را در اختیار دشمنان قرار دهند. تنوع بخشیدن به آنچه آسیب پذیر است، سخت تر کردن آنچه که نمی تواند متنوع شود، ذخیره های عمیق تری از قابلیت های نظامی کمیاب ایجاد کنید و برای انجام این کار به متحدانی نیاز دارید که بتوانند بار بیشتری را به دوش بکشند. اما تاب آوری نباید تنها استراتژی باشد. ایالات متحده نمی تواند همیشه از هر آسیب پذیری دفاع کند و تلاش برای انجام این کار به دشمنان خود یک مزیت دائمی می دهد.

در عوض، واشنگتن و متحدانش باید گزینه های افقی تشدید تنش را خودشان توسعه دهند. اقدامات خرابکارانه روسیه علیه زیرساخت‌های اروپایی باید هزینه‌هایی را در حوزه‌هایی ایجاد کند که کرملین ارزش آن را دارد - انتقال تسلیحات به اوکراین، محدودیت‌های مالی روسیه، توقیف دارایی‌های تحریم‌کننده.

یک دشمن ممکن است انتخاب کند که در کجا فشار وارد کند، اما نباید به او اجازه داد که عواقب آن را انتخاب کند. همانطور که کمیسر دفاع اتحادیه اروپا، آندریوس کوبیلیوس توضیح داد، "اگر ما با تهدیدها یا اقدامات ترکیبی دردناکی روبرو هستیم، پاسخ ما باید به روشی مشابه دردناک باشد... نه به معنای مشابه [لزوما]، اما درد باید در همان سطح باشد." به عنوان مثال، پس از حادثه لایپزیگ، آلمان اعلام کرد که موشک های دفاع هوایی IRIS-T و پهپادهای تهاجمی بیشتری را به اوکراین ارسال کرده است. همین منطق باید رقابت با چین و ایران را شکل دهد.

اجبار اقتصادی را نباید تنها با اقدامات اقتصادی پاسخ داد و حملات منطقه خاکستری را نباید تنها در محل حمله انجام داد. پاسخ‌های آمریکا باید در ذهن دشمنان درباره اینکه آمریکا و متحدانش کجا و چگونه پاسخ خواهند داد، تردید ایجاد کند. تشدید تنش افقی همچنین می تواند پیوندهایی را که متحدان ایالات متحده را به هم متصل می کند، تقویت کند. دشمنان آمریکا با تحمیل هزینه‌ها به کشورهایی غیر از ایالات متحده، ممکن است ناخواسته یک هدف مشترک در اختیار شرکای متفاوت واشنگتن قرار دهند. زمانی که چین علیه آمریکا تلافی کرد

تعرفه ها با قطع زنجیره های تامین اروپا، واشنگتن با ایجاد یک شراکت جدید معدنی حیاتی با اروپا پاسخ داد. حمایت چین از کمک های ایران و روسیه به کره شمالی نیز می تواند کشورهای خلیج فارس و متحدان آسیایی آمریکا را به ارزیابی مجدد روابط خود با پکن و مسکو سوق دهد.

در تلاش برای گسترش یک درگیری به صورت افقی، دشمنان آمریکا ممکن است ائتلافی را که علیه آنها تنظیم شده است نیز گسترش دهند. مبارزه با تشدید افقی مستلزم آن است که متحدان واشنگتن در برابر خرابکاری و اجبار محافظت کنند، سهم بیشتری از بار بازدارندگی را بر عهده بگیرند و برای حفاظت از فناوری‌های حیاتی و زنجیره‌های تامین، هماهنگ‌تر شوند. اما این امر همچنین به رهبری و اعتماد آمریکا نیاز دارد تا اطمینان حاصل شود که فضای باز به جای آسیب‌پذیری، منبع قدرت برای غرب باقی می‌ماند. دشمنان آمریکا یاد گرفته‌اند که کناره‌گیری کنند. ایالات متحده

و متحدانش باید برای انجام همین کار تمایل نشان دهند. پیتر راف مدیر مرکز اروپا و اوراسیا در موسسه هادسون است.