دموکرات ها از بیابان بیرون می آیند

جیمز تالاریکو در طول مبارزات انتخاباتی خود در مورد به اصطلاح بیابان صحبت کرد - مانند زمین‌های بایر انتخاباتی و باتلاق روحی که دموکرات‌ها از زمان انتخاب مجدد پرزیدنت ترامپ در سال 2024 در آن فرو رفته بودند. در تگزاس، این چیزی شبیه به یک وضعیت دائمی بود. تالاریکو تفسیر صمیمانه‌تری از وحشی را ترجیح می‌داد، چیزی که پس از اینکه او اولین دموکرات تگزاس شد که از سال 1988 در انتخابات سنا پیروز شد، به آن فکر کردم. او از همان ابتدای مبارزات انتخاباتی‌اش گفت که بیابان در واقع می‌تواند زمینه مناسبی برای اختراع مجدد باشد.

تالاریکو به من گفت: «فرصتی برای تعریف مجدد حزب دمکرات وجود دارد. "و اگر برند فوق العاده تنظیم شده باشد، یا اگر یک رهبر قوی در راس حزب وجود داشته باشد، نمی توانید این کار را انجام دهید." این کمی بیش از یک سال پیش بود، و ما در لابی بار هتلی در آرلینگتون، تگزاس، نشسته بودیم. تالاریکو ادامه داد: «بیابان جایی است که ایده‌های جدید، رهبران جدید و جنبش‌های جدید ظهور می‌کنند». در آن زمان، من تمایل داشتم که این موضوع را به عنوان توجیهی از سوی یکی دیگر از آن امیدهای احمق طلایی دموکرات در تگزاس رد کنم. در نگاهی به گذشته، شاید تالاریکو به دنبال چیزی بود.

اگر هیچ چیز دیگری نباشد، به نظر می رسد که شکست میان دوره ای دموکرات ها از ترامپ و ائتلاف او متشکل از جمهوری خواهان، حداقل در حال حاضر، بحث طولانی مدت دموکرات ها را به عنوان حزبی دور از دسترس، نامشخص، فاقد هدف، و دائما در این «بیابان» در حال حرکت است، خاموش می کند. اعتراف می‌کنم که خودم تا حد زیادی در این گفتمان رکود دموکرات شرکت کردم، از جمله در نمایشنامه‌ای درباره انحراف حزبی که در فوریه رخ داد، که اکنون شبیه یک دهه پیش است. من پای آن داستان ایستاده ام.

اگر زمان را با انتخابات میان‌دوره‌ای سال 2022 و شکست‌های فاجعه‌بار سال‌های بایدن شروع کنید، در آن زمان درست بود و تقریبا چهار سال بود.

[ بخوانید: دموکرات‌ها احتمالا به زودی رای‌دهندگان را ناامید خواهند کرد]

بزرگی محض قلع و قمع جمهوری خواهان در روز سه شنبه باید پادزهری برای تزلزلی باشد که دموکرات ها می توانند مستعد آن باشند. غیرممکن است که گستره جغرافیایی پیروزی‌های آنها، صعود نسلی بسیاری از ستاره‌های بالقوه و حاشیه‌های خیره‌کننده‌ای را که دموکرات‌ها در سرتاسر کشور به راه انداختند، نبینیم و به این نتیجه نرسیم که حزب دلیل موجهی برای احساس خوبی نسبت به خودش دارد. جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهور نامحبوب جمهوری‌خواه، 20 سال پیش، افتضاح میان‌دوره‌ای خود را به‌عنوان یک «تامپین» با حسن نیت بود.

دموکرات ها بلافاصله سه شنبه شب آغاز شد. چاک شومر، رهبر احتمالی بعدی اکثریت سنا، به خبرنگاران گفت: «ما پنج کلمه برای مردم آمریکا داریم. امداد در راه است.»

در اینجا پنج کلمه دیگر برای دموکرات ها وجود دارد که باید به خاطر بسپارند: از این تا زمانی که ادامه دارد لذت ببرید.

"چه بعدی" این بحث اکنون در دسترس است. و کاملا واضح است که دموکرات‌ها باید از تله آشکار این تصور که پیروزی آنها به این معنی است که «مشکل برند»، «مشکل اعتماد» یا «مشکل رای‌دهندگان طبقه کارگر» خود را به طور جادویی حل کرده‌اند، اجتناب کنند. احساس اولیه سرخوشی مستانه به سؤالاتی در مورد اینکه اکثریت قانونگذاری جدید حزب باید روی چه چیزی تمرکز کنند، چگونه باید با ترامپ و جمهوری خواهان تعامل داشته باشند (اگر اصلا) با ترامپ و جمهوری خواهان تعامل داشته باشند، چه چارچوب ایدئولوژیکی (مترقی در مقابل میانه رو) را باید بپذیرند و چه کسی باید آنها را به سمت سال 202 هدایت کند، منتهی می شود.

8. دور پیروزی سیاسی می تواند سرگرم کننده اما زودگذر باشد، به ویژه برای قبایل حاکم که معروف به عصبانیت و اختلاف هستند. به ناچار، حدس دوم و دست زنی باز خواهد گشت و احتمالا به زودی.

در سیاست، ساده‌ترین توضیح برای یک نتیجه انتخابات معمولا هوشمندانه‌ترین توضیح است (و زمان‌برتر از خواندن آن آخرالزمان‌های بی‌پایان). نتیجه روز سه‌شنبه را می‌توان عمدتا به انکار ترامپ نسبت داد، نه اینکه چیزی قطعی در مورد طیف متنوع دموکرات‌هایی که پیروز شدند را فاش کند. چارلی کوک، تحلیلگر سیاسی، از گزارش سیاسی کوک، زمانی که در سپتامبر پیش‌بینی کرد که این میان‌ترم به جای موج آبی نشان‌دهنده یک «موج قرمز» خواهد بود، به این مفهوم اشاره کرد.

نتایج بیشتر ناشی از انزجار نسبت به ترامپ و لحن‌های قانونی مختلف او خواهد بود تا ابداع مجدد چشمگیر دموکرات‌ها – یا محبت ناگهانی توده‌ای از سوی رای‌دهندگان به آنها.

این به وضوح در یک نظرسنجی NBC News که درست قبل از انتخابات منتشر شد، ارائه شد، که در آن رای دهندگان با وجود مزیت‌های گسترده‌ای که به روز انتخابات منتهی می‌شود، خود را به دموکرات‌ها اعلام کردند. تنها 29 درصد از پاسخ دهندگان گفتند که به حزب نگاه مثبت دارند، در حالی که 38 درصد جمهوری خواهان را مثبت می بینند. حدود نیمی از افراد مورد بررسی گفتند که دیدگاه منفی نسبت به هر دو طرف دارند.

ترامپ تنها برای مدت طولانی تری به عنوان شکست دموکرات ها حضور خواهد داشت. او ماشینی برای آنها و همچنین برای جمهوری خواهان بوده است. او حزب جمهوریخواه را در دهه گذشته تعریف کرده است و همچنین دموکرات ها را در اپوزیسیون تعریف کرده است. تصور اینکه رئیس جمهور جمهوری خواه که مثلا تعرفه های گمرکی وضع نمی کند، جنگ های غیرمحبوب را شروع نمی کند یا بی وقفه در مورد ساخت سالن رقص کاخ سفید صحبت نمی کند، دشوار نیست، تجربه میان دوره ای بسیار بهتری نسبت به ترامپ و جمهوری خواهان داشت.

و تعداد بسیار کمتری از آمریکایی‌ها درباره سناتورهای منتخب تالاریکو، آنی اندروز (کارولینای جنوبی) یا آدام همیلتون (کانزاس) شنیده بودند.

آنچه که باید برای دموکرات ها نیز روشن باشد این است که زمان آنها محدود است. بارها و بارها، رای دهندگان بی صبری تنبیهی نسبت به احزابی نشان داده اند که به سرعت برای آنها نتیجه نمی دهند، به ویژه در مورد مسائل اقتصادی نزدیک به استخوان مانند تورم. آمریکایی‌ها در چرخش بین دو حزب تردیدی نداشته‌اند. به هر حال، آخرین انتخابات کی بود که در آن رأی دهندگان به عنوان «عصبانی»، «ناامید» یا «خسته» توصیف نشده بودند؟

[ بخوانید: "ما این کار را برای این مرد انجام دادیم؟"]

حداقل در کوتاه‌مدت، دموکرات‌ها می‌توانند ناتر بوترهای خود را بشکنند و از سرکوب در طرف مقابل لذت ببرند، جایی که مرکز درام سیاسی و تفرقه در آمریکا از روز سه‌شنبه به‌طور قطعی تغییر کرده است. مایک جانسون، رئیس مجلس نمایندگان، گفت که برای رهبری اقلیت نامزد نخواهد شد و رقابتی بالقوه تلخ را برای جانشینی او به راه انداخته است. معاون رئیس جمهور ونس حمله روز سه شنبه را به خاطر جنگ ایران مقصر دانست (صبر کنید، ایده کی بود؟) و ترامپ این شکست را به دلیل عدم حضور خود در برگه رأی (در واقع مقصر دانستن جمهوری خواهانی که در این انتخابات بودند) تلقی کرد.

دموکرات ها ناگهان اهرمی واقعی در واشنگتن پیدا کردند. ترامپ حداقل به راحتی فروتن نمی شود و برای خودآزمایی یا تصحیح مسیر کار چندانی انجام نمی دهد (در واقع، او بخشی از دیروز را صرف نشان دادن سالن رقص در حال پیشرفت خود در کاخ سفید کرد). با این حال، او یک بازمانده است و تمام راه‌های نجات موجود را خواهد گرفت. ترامپ در گفتگو با فاکس گفت: «من دوستان زیادی دارم که دموکرات هستند، چه باور کنید چه نه». وی افزود: من قبلا با برخی از آنها صحبت کرده ام.

احتمالا یکی از این افراد شومر بود که روز سه‌شنبه اعلام کرد که برای همکاری با ترامپ آماده است، تا زمانی که او «در واقع راه خود را تغییر دهد». مطمئنا بیابان را شکست می دهد.

دیروز، با کن مارتین، رئیس کمیته ملی دموکرات‌ها تماس گرفتم، که ورود او به واشنگتن در سال گذشته با درگیری‌های درونی در DNC، خشکسالی جمع‌آوری کمک‌های مالی، و داستان‌های نامطلوب در مورد او در مطبوعات - که خودم در میان آنها هستم- مشخص شد. در مقاله‌ام در ماه فوریه، او را به عنوان رئیس تاسف‌بار عذاب دموکرات‌ها تبدیل کرده بودم، و رفتار رئیس را به‌عنوان «چهره‌ای ترسناک» توصیف می‌کردم، توصیفی که احتمالا او قدردانش نبود. بنابراین پس از انتخابات، از او دعوت کردم که بر سر من یک دور پیروزی خطیبی بزند.

او به جز این «به‌روزرسانی» مختصر از رزماری بوگلین، مدیر ارتباطات DNC، از طریق پیامک گفت: «کن مارتین اخم را در چهره ترسیده‌اش وارونه کرده است.»