دموکرات‌ها باید لباس نپوشند که انگار در حال رفتن به تظاهرات هستند
دموکرات‌ها لباس سیاسی را به ابزار اعتراضی تبدیل کرده‌اند، اما حزبی که خواهان قدرت است، باید بیش از آنچه که مخالف آن است، علامت دهد.
اگر والمارت یک کیت آغازین مقاومت دموکراتیک را می‌فروخت، احتمالا با یک کافه، یک بند سبز با حق سقط جنین، یک بلیزر صورتی و یک تی‌شرت مشکی که روی آن NO KINGS نوشته شده بود، با فونتی که نشان می‌دهد دموکراسی تقریبا 15 دقیقه باقی مانده است، عرضه می‌شود. باتری شامل نمی شود؛ پلاکارد به صورت جداگانه فروخته می شود
برای دموکرات‌های سنتی‌تر، البته، مجموعه هریتیج وجود دارد: یک لباس شلوار سفید بی‌نقص که ترجیحا به‌عنوان ادای احترام به حق‌های رای می‌پوشند.
در طول دهه گذشته، دموکرات ها یک کمد لباس سیاسی فوق العاده خاص ایجاد کرده اند. لباس هایی برای حقوق باروری، لباس هایی برای همبستگی فلسطینی ها، لباس هایی برای مقاومت در برابر دونالد ترامپ، لباس هایی برای استناد به حق رای ها و گاهی لباس هایی برای انجام چند مورد از این کارها به طور همزمان وجود دارد.
در سال 2024، سامر لی، کوری بوش و رشیده طلیب، نمایندگان مجلس شورای اسلامی، در همبستگی با فلسطینی‌ها کافه پوشیدند، در حالی که زنان دموکرات با لباس سفید رأی‌دهی مجلس را پر کردند تا درباره حقوق باروری بیانیه‌ای ارائه کنند.
زنان کنگره دموکرات همچنین در دوره اول ریاست جمهوری ترامپ از این رنگ استفاده می کردند، از جمله دریای سفید هماهنگ شده فوق العاده در دولت او در سال 2019. آنها در سال 2024 به آن بازگشتند و در فوریه گذشته، بیش از ده ها نماینده دموکرات کنگره کت و شلوارهای سفید را برای وضعیت اتحادیه سال 2026 ترامپ بیرون کشیدند، این بار در اعتراض به قانون نجات آمریکا.
در سال 2022، اعضای دموکرات کنگره از جمله الکساندریا اوکاسیو-کورتز، ایلهان عمر، آیانا پرسلی و طلیب با پوشیدن بند سبز مخصوص ساخته شده با مضمون «عقب نشینی نمی کنند» به دادگاه عالی راهپیمایی کردند تا به سرنگونی رو در مقابل وید اعتراض کنند.
برای سخنرانی ترامپ در سال 2025 در کنگره، زنان دموکرات رنگ صورتی را تغییر دادند. نماینده ترزا لگر فرناندز، رئیس گروه زنان دموکرات، توضیح داد که صورتی رنگ "قدرت و اعتراض" است. نانسی پلوسی در نمایش هماهنگ به ده ها زن دموکرات پیوست. در جای دیگری در اتاق، نماینده ماکسول فراست پیراهنی مشکی پوشید که روی آن نوشته بود "نه پادشاهان اینجا زندگی می کنند"، در حالی که نماینده دلیا رامیرز با "NO KING. NO COUP" همراه شد.
و سپس ظاهری وجود دارد که احتمالا دموکرات‌ها ترجیح می‌دهند فراموش کنیم: ژوئن 2020، زمانی که نانسی پلوسی، چاک شومر و دیگر رهبران دموکرات پس از قتل جورج فلوید با لباس‌های پارچه‌ای کنته در ساختمان کنگره زانو زدند. منسوجات عمیقا در فرهنگ غنا ریشه دارد و با سلطنت، هویت و مراسم مرتبط است. در مورد دموکرات های کنگره، پیام مورد نظر همبستگی بود، اما عکس (بسیار به یاد ماندنی) حاصل بسیار پیچیده تر به نظر می رسید.
مفهوم یونیفرم نیز به واشنگتن منتقل نشده است.
تقریبا در تمام محله‌های به شدت لیبرال در آمریکا قدم بزنید، و اغلب می‌توانید سیاست‌ها را قبل از شنیدن آنها شناسایی کنید. کافه‌ای که در سه‌شنبه‌های معمولی به دور گردن پیچیده‌اند، تی‌شرت اعتراضی زیر یک ژاکت باز، بندان، کیف کتانی، سنجاق، گرمکن شعاری. این افراد لزوما به تظاهرات نمی روند. آنها حتی واقعا نیازی ندارند. به یک معنا، آنها در حال حاضر نشان می دهند.
و آنچه قابل توجه است این است که چقدر زیبایی شناسی نه صرفا اعتقاد راسخ، بلکه خشم را به اشتراک می گذارد. لباس اعلام اعتراض می کند. چیزی اشتباه است، شخصی مسئول است و پوشنده دوست دارد شما بدانید که او آن را می داند. لباس سیاسی به نوعی تابلوی اعتصاب قابل حمل تبدیل شده است: اعتراض بدون ناراحتی از حضور در تظاهرات.
البته لیبرال ها به سختی لباس سیاست شما را اختراع کردند. یک کلاه بیسبال قرمز می تواند در مورد یک غریبه از سراسر پارکینگ کاستکو چیزهای زیادی به شما بگوید.
کلاه MAGA ممکن است موفق ترین لباس سیاسی در تاریخ مدرن آمریکا باشد، دقیقا به این دلیل که همان عملکرد قبیله ای را انجام می دهد. شما آن را می بینید و می دانید، یا فکر می کنید می دانید، صاحبش کجا ایستاده است. ترامپیسم از آن زمان تا کنون یک جهان زیبایی شناختی کامل در اطراف خود ایجاد کرده است: کلاه قرمز کامیونداران! چکمه های کابوی! پرچم آمریکا همه چیز! این می تواند، و معمولا، ناخوشایند است و در حد مضحک است و همچنین می تواند عصبانی باشد.
اما تفاوت مهمی در فروش لباس‌ها وجود دارد: کلاه قرمز MAGA یک کالای سیاسی است، اما پیام تحت اللفظی آن اساسا مثبت است: آمریکا را دوباره بزرگ کنید. هر کس در مورد گزاره فکر کند، یکی را پیشنهاد می کند. پیام این است: این چیزی است که ما هستیم و این چیزی است که می خواهیم.
از سوی دیگر، کمد لباس دموکرات معاصر به طور فزاینده ای می گوید، این چیزی است که ما با آن مخالفیم.
در برابر تهدیدهای درک شده علیه حقوق زنان: سفید پوستان.
هر مورد به تنهایی معنا دارد. با این حال، آنها را کنار هم بگذارید، و شروع به دیدن یک مهمانی می کنید که لباس دائمی برای خط اعتصاب پوشیده است.
این ممکن است برای یک آمریکایی معمولی بی‌اهمیت باشد، اما، ناخودآگاه، اگر لباس به مردم بگوید که شما به کجا تعلق دارید، مشکل دموکرات‌ها این است که اعضای درون گروهی آنها به طور فزاینده‌ای شبیه لباس اپوزیسیون می‌شوند. و منظور من اپوزیسیون به معنای حزبی نیست، بلکه به عنوان یک هویت کامل. گروهی از مخالفان، که مخصوصا برای حزبی که احتمالا دوست دارد حکومت کند، عجیب است.
قرار است جنبش‌های اعتراضی شبیه جنبش‌های اعتراضی باشند. وظیفه آنها فشار دادن قدرت از بیرون است. یک حزب حاکم وظیفه بصری متفاوتی دارد: به نظر برسد که گویی صاحب قدرت است و می‌داند با آن چه می‌خواهد بکند، فارغ از اینکه چه کسی مخالف قدرتش است.
در عوض، دموکرات‌ها سال‌ها صرف تکمیل زیبایی‌شناسی مردمی کرده‌اند که خواستار صحبت با هرکسی هستند که مسئول است. به جرات می توانم بگویم ... گروهی از کارن ها؟
دلایلی که تبلیغ می شوند ممکن است کاملا شایسته باشند. میلیون‌ها آمریکایی صادقانه معتقدند که حقوق سقط جنین در خطر است، فلسطینی‌ها مستحق همبستگی هستند، اینکه ترامپ برای نهادهای دموکراتیک خطری ایجاد می‌کند یا اینکه حقوق زنان نیاز به دفاع دارد و چیزی بسیار انسانی در این وجود دارد که بخواهیم اعتقادات خود را رعایت کنیم.
مشکل زمانی شروع می شود که کمد لباس شکایت را با موفقیت بیشتری نسبت به سیاست جایگزین می کند. در برخی مواقع، حزبی که می خواهد کشور را اداره کند، باید به رای دهندگان چیزی جذاب تر از مجموعه چندگانه مقاومت لوکس ارائه دهد.
شاید دموکرات ها نیازی به کد لباس جدید نداشته باشند. آنها برای برنده شدن به لباس نیاز دارند.
متن اصلی (انگلیسی)
Democrats Need to Stop Dressing Like They’re Going to a Protest
Democrats have turned political dress into protest gear, but a party that wants power needs to signal more than what it opposes.