دموکرات ها برنده کنگره شدند آیا رهبران آنها می توانند اتاق را بخوانند؟ | نظر

دموکرات ها کنگره را پس گرفته اند. اینکه رهبری مستقر حزب می‌فهمد چه چیزی آنها را به آنجا آورده است یا خیر، بحث دیگری است.

انتخابات میان‌دوره‌ای 3 نوامبر، رئیس‌جمهور دونالد ترامپ را به شدت مورد سرزنش قرار داد. دموکرات‌ها هر دو مجلس را به تصرف خود درآوردند، در رقابت‌های سنا در ایالت‌های جمهوری‌خواه پیروز شدند و بسیاری از حمایت‌های از دست رفته در سال 2024 را دوباره به دست آوردند. با این حال، تنها یک هفته بعد، توجه به چاک شومر، رهبر سنا و حکیم جفریس، رهبر مجلس نمایندگان، معطوف شد، در میان درخواست‌های رو به رشد برای رهبری جدید و چالش‌های فزاینده‌ای که طبقات اقتصادی نسبت به حزب در حال افزایش است. مراقبت، نفوذ شرکت ها و سیاست خارجی آمریکا.

نتایج شایسته تفسیر دقیق هستند. بر اساس نظرسنجی رای دهندگان آسوشیتدپرس، از هر 10 رای دهنده زیر 30 سال، هفت نفر از نامزدهای مجلس نمایندگان دموکرات حمایت کردند، در مقایسه با اختلاف تقریبا حتی بین ترامپ و کامالا هریس در سال 2024. رای دهندگان اسپانیایی تبار، مردان سیاه پوست، میانه روها و آمریکایی های کم درآمد نیز به سمت دموکرات ها حرکت کردند. این یک رد گسترده حکومت جمهوری خواه بود، نه تایید انحصاری چپ مترقی. اما به همان اندازه اشتباه است که فرض کنیم رای دهندگان خواهان بازگشت به سیاست دمکراتیک گذشته هستند.

رای دهندگان جوان به ویژه نگران هزینه های زندگی و جنگ با ایران بودند. بسیاری به دلیل ناامیدی از ناامنی اقتصادی و مداخله نظامی به جای وفاداری به حزب رأی دادند. حمایت آنها را نمی توان بدیهی تلقی کرد، به ویژه پس از اینکه نسلی که در سال 2024 به سمت ترامپ حرکت کردند، دو سال بعد قاطعانه از او دور شدند.

دموکرات های تازه انتخاب شده منعکس کننده این انتظارات در حال تغییر هستند. عبدالالسید، پزشک و مسئول سابق بهداشت عمومی، پس از شکست دادن مایک راجرز جمهوری خواه در میشیگان، اولین مسلمانی بود که به سنای ایالات متحده انتخاب شد. جیمز تالاریکو در تگزاس پیروز شد و ناسیونالیسم مسیحی را به چالش کشید و در عین حال بر نابرابری اقتصادی تأکید کرد. پگی فلانگان در مینه سوتا و تروی جکسون در مین از دیگر سناتورهای جدید هستند که حوزه ها و اولویت های مختلف را به واشنگتن آورده اند.

ورود آنها همزمان با خروج چهره های قدیمی دموکرات از جمله نانسی پلوسی، استنی هویر، جری نادلر و یان شاکوفسکی است، در حالی که سایر مقامات فعلی انتخابات مقدماتی را به رقبای جوان تر باخته اند. اما سن به سختی موضوع اصلی است. برنی سندرز یکی از قدیمی‌ترین چهره‌های سیاست آمریکا و یکی از تأثیرگذارترین افراد در میان مترقی‌های جوان است. این اختلاف مربوط به جهت گیری سیاسی است، نه تاریخ تولد.

آن اختلاف به رهبری حزب رسیده است. طوماری در مخالفت با جفریس به عنوان رئیس بعدی مجلس، بیش از یک میلیون امضا را به خود جلب کرده است، اگرچه او حمایت قابل توجهی در داخل گروه، از جمله از سوی ترقی خواهان برجسته، حفظ کرده است. شومر با چالش مستقیم تری روبروست. سناتور مریلند کریس ون هولن در حال بررسی پیشنهاد رهبری است و السید گفته است که از او حمایت خواهد کرد. شومر با این وجود از حمایت قابل توجهی برخوردار است و نقش او در کمک به دموکرات ها برای به دست آوردن مجدد سنا قابل رد نیست.

اختلاف بر سر مقابله با ترامپ نیست. جفریز قبلا از نظارت تهاجمی کنگره خبر داده است. سوال بزرگتر این است که آیا دموکرات ها در سیاست هایی که سال ها حزب را از هم جدا کرده است، تجدید نظر خواهند کرد؟

سیاست اقتصادی یک آزمون است. السید در مورد مدیکر برای همه، مقرون به صرفه بودن و محدود کردن نفوذ شرکت ها کمپین کرد. او مدت‌هاست که نسبت به پذیرش شعارهای مراقبت‌های بهداشتی همگانی و کنار گذاشتن اصلاحات تک‌پرداخت‌کننده هشدار داده است و تنش بین وعده‌های بلندپروازانه و سازش فزاینده را برجسته کرده است.

در شرایطی که میلیون‌ها نفر برای تامین هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی، مسکن و نیازهای روزمره تلاش می‌کنند، میانه‌روها بر نظم مالی، ائتلاف‌های گسترده و سازش‌های عملی تاکید دارند. مترقیان استدلال می کنند که احتیاط بیش از حد مشکلات ساختاری را حل نشده رها کرده است. انتخابات هیچ یک از اختلافات را حل نکرد. اکنون دموکرات ها باید نشان دهند که می توانند نتایجی را ارائه دهند.

سیاست خارجی ممکن است حتی بحث برانگیزتر شود.

السید در مصاحبه با NPR پس از پیروزی خود از قصد اعلام شده ترامپ برای پایان دادن به کمک نظامی آمریکا به اسرائیل استقبال کرد و خواستار توقف فروش تسلیحات مورد استفاده در غزه شد، جایی که کارشناسان برجسته به این نتیجه رسیده اند که نسل کشی رخ داده است. او همچنین حمایت نظامی آمریکا از کشورهایی از جمله مصر، عربستان سعودی، اردن و پاکستان را زیر سوال برد و استدلال کرد که منابع عمومی باید در عوض از مراقبت‌های بهداشتی، مدارس و زیرساخت‌های داخلی حمایت کنند.

وی خواستار حقوق برابر و تعیین سرنوشت برای فلسطینیان و یهودیان اسرائیلی و ثبات بیشتر در اجرای قوانین بین المللی شد.

تمایل او برای توافق با ترامپ در مورد یک سیاست خاص و در عین حال رد برنامه های گسترده تر او، فرهنگ سیاسی را به چالش می کشد که در آن موقعیت ها اغلب بر اساس کسانی که آنها را به پیش می برند و نه شایستگی هایشان ارزیابی می کنند.

همچنین شکاف دیرینه دموکرات ها را آشکار می کند. بسیاری از رهبری حزب حمایت از اسرائیل را به عنوان یک تعهد ثابت در سیاست خارجی تلقی کرده اند، حتی در شرایطی که رای دهندگان جوان تر، مترقیان و برخی مقامات منتخب به طور فزاینده ای کمک نظامی بی قید و شرط را زیر سوال می برند. ویرانی و کشتار در غزه این شکاف را عمیق تر کرد، در حالی که جنگ با ایران سؤالات بیشتری را در مورد مداخله نظامی، اختیارات کنگره و هزینه های سیاست خارجی آمریکا ایجاد کرده است.

نمی توان از این سؤالات اجتناب کرد و همچنین نباید اختلاف نظر در مورد اسرائیل را به اتهامات مذهبی یا وفاداری سیاسی تقلیل داد. پیروزی السید، علیرغم حملات مکرر به اعتقادات مسلمان و دیدگاه‌های او در مورد اسرائیل، این فرض را که نامزدهای مسلمان باید عقیده‌های خود را برای به دست آوردن مناصب در سراسر کشور خاموش کنند، به چالش می‌کشد. لزوما همه رأی‌دهندگان با او موافق نبودند، اما انتخاب او نشان می‌دهد که چنین موقعیت‌هایی نیازی به رد صلاحیت سیاسی ندارند.

کنگره دارای اختیارات قانون اساسی بر هزینه ها، جنگ و نظارت اجرایی است. کنترل دموکراتیک هر دو اتاق که از ژانویه آغاز می شود، فرصتی برای بررسی تخلفات، بررسی دقیق عملیات نظامی و درخواست پاسخگویی بر اساس شواهد و اصول قانون اساسی به جای تلافی سیاسی است.

ائتلاف جدید دموکرات ها شامل ترقی خواهان، میانه روها، رای دهندگان جوان تر و طبقه کارگر و آمریکایی هایی است که انگیزه اصلی آنها مخالفت با ترامپ است. اختلافات آنها واقعی است و حزبی که به دنبال حکومت است باید بدون تلقی مخالفان به عنوان بی وفایی، اختلاف نظر را برطرف کند.

رهبران تثبیت شده تجربه، دانش نهادی و توانایی جمع آوری اکثریت قانونگذاری را به ارمغان می آورند. اما این نقاط قوت زمانی تبدیل به بدهی می شوند که تجربه به مقاومت در برابر تغییر تبدیل شود. جایگزینی شومر یا جفریس نمی تواند اختلافات حزب را حل کند، همانطور که حفظ آنها نیازی به جلوگیری از اصلاحات ندارد. آنچه مهم است این است که آیا دموکرات ها می توانند از مخالفت با ترامپ فراتر بروند و به اختلافات اقتصادی و سیاست خارجی در ائتلاف خودشان رسیدگی کنند.

رای دهندگان ترکیب کنگره را تغییر داده اند. اینکه آیا آنها می توانند حزب دموکرات را تغییر دهند یا خیر، باید دید.

فیصل کوتی، استاد حقوق در دانشکده حقوق ساوت وسترن، هیئت علمی وابسته در مرکز امنیت، نژاد و حقوق راتگرز، یکی از همکاران ثابت تورنتو استار و یکی از سردبیران گزارش واشنگتن در امور خاورمیانه است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.