دموکرات ها مغرور نشوید. سیاست شکایت شما را نیز خواهد گرفت | نظر

در نگاه اول، در مورد چرخه بی امان تحولات سیاسی در آمریکا چیزی اطمینان بخش وجود دارد. رای دهندگان از رهبران خود ناراضی می شوند، ادم ها را بیرون می اندازند و به طرف مقابل فرصت می دهند. آیا قرار نیست دموکراسی اینگونه عمل کند؟ سیاستمداران پاسخگو هستند. اما کمی دقیق تر نگاه کنید، و تصویر به طور قابل توجهی کمتر دلگرم کننده است.

چیزی که ما شاهد آن هستیم نه آنقدر چرخه سالم پاسخگویی دموکراتیک بلکه یک چرخه ویرانگر فزاینده نارضایتی مزمن است. آمریکایی ها در سال 2020 ناراضی بودند. آنها در سال 2022 خوشحال نبودند و در سال 2024، زمانی که دونالد ترامپ را به کاخ سفید بازگرداندند، کاملا عصبانی بودند. آن‌ها امروز خشمگین هستند، بنابراین جمهوری‌خواهان در حال حمله هستند، و دلایل زیادی وجود دارد که باور کنیم در سال‌های 2028 و 2030 نیز دوباره ناراضی خواهند بود.

مشکل این نیست که رای دهندگان نمی دانند چه می خواهند. در مورد طیف شگفت انگیزی از مسائل، آنها سال ها به سیاستمداران گفته اند که چه می خواهند. آنها مراقبت های بهداشتی می خواهند که آنها را ورشکست نمی کند. آنها می خواهند که افراد فوق العاده ثروتمند سهم منصفانه خود را بپردازند. آنها می خواهند پایان کشتار جمعی را ببینند. آنها خواهان فساد کمتر و پول کمتر در سیاست هستند. آنها سیاستمدارانی را می خواهند که نتوانند خود را از طریق مناصب دولتی غنی کنند. آنها خدمات دولتی را می خواهند که در واقع کارساز باشد. آنها می خواهند از مرز محافظت کنند. و آنها خواهان یک نظام سیاسی هستند که به نگرانی های آنها پاسخ دهد.

این مطالبات مبهم محدود به حواشی ایدئولوژیک نیستند. بسیاری از آنها از حمایت قابل توجهی در خطوط حزبی برخوردارند. با این حال، سال به سال، انتخابات پس از انتخابات، واشنگتن موفق نمی شود. این یک چرخه به ظاهر ناگسستنی از نارضایتی در سیاست ایجاد کرده است که دموکرات ها به راحتی می توانند به آن بازگردند.

چرا؟ بخشی از پاسخ در منطق عجیب سیاست معاصر آمریکا نهفته است. رقابت‌های انتخاباتی چنان تنگاتنگ است و رای‌دهندگان آنقدر قطبی شده‌اند که سیاستمداران وسواس زیادی برای به دست آوردن تعداد انگشت شماری از رأی‌دهندگانی که ممکن است تعادل را بر هم بزنند، شده‌اند. نتیجه مثلث‌سازی بی‌پایان است: اجتناب از پیشنهادهای جسورانه، کاهش تعهدات، و عقب‌نشینی از سیاست‌هایی که ممکن است برخی رای‌دهندگان نوسان گریزان را از خود دور کند.

به ویژه دموکرات ها بارها در این تله قرار گرفته اند. حتی زمانی که یک سیاست از حمایت عمومی قابل توجهی برخوردار باشد، مخالفت جمهوری خواه می تواند برای تردید رهبران دموکرات کافی باشد. آنها به جای دفاع از این سیاست و دفاع از آن، نگران این هستند که بیش از حد رادیکال، بیش از حد حزبی یا بیش از حد چپ جلوه کنند. آنها سعی می کنند رای دهندگان جمهوری خواه را با اجتناب از مواضعی که جمهوری خواهان مخالف آن هستند، جذب کنند، حتی زمانی که بسیاری از آمریکایی های عادی از این مواضع حمایت می کنند. حتی زمانی که اکثریت واضح این کار را انجام دهند.

و جمهوری خواهان دلایل خاص خود را برای مقاومت در برابر اصلاحاتی دارند که ممکن است در سطح ملی محبوب باشند اما حوزه های انتخاباتی قدرتمند - و سخاوتمندانه را در ائتلافشان تهدید کنند.

البته، هر پیشنهاد عمومی لزوما سیاست خوبی نیست و افکار عمومی اغلب پیچیده‌تر از آن چیزی است که یک عدد نظرسنجی نشان می‌دهد. اما قابل توجه است که چگونه بسیاری از اصلاحات مورد حمایت گسترده اجرا نشده اند، نه به این دلیل که کشور قاطعانه آنها را رد کرده است، بلکه به این دلیل که به نظر می رسد نظام سیاسی قادر به عمل نیست. شاید این انتخابات فرصتی برای تغییر آن فراهم کند.

دموکرات‌ها به تازگی یک پیروزی گسترده کسب کرده‌اند. آنها نباید آن را با تأیید بی قید و شرط همه چیزهایی که حزبشان طرفدار آن است اشتباه بگیرند – و قطعا نباید ملت را غرق در غم انگیزی کنند که به طرز غم انگیزی به احیای ترامپ دو سال پیش کمک کرد. بیشتر نتایج نشان دهنده خشم از ترامپ و جمهوری خواهان است. اما آنها نیز نباید با ترسو بودن آشنای طرفی که از توهین به کسی وحشت دارند، پاسخ دهند.

یک پیروزی قاطع در انتخابات باید فضایی را برای رهبری سیاسی ایجاد کند. این باید به دموکرات ها اجازه دهد تا شروع به دفاع از سیاست هایی کنند که اکثریت قابل توجهی از آمریکایی ها قبلا از آنها حمایت می کنند.

این یک چالش خاص با فعالان مترقی و سوسیالیست های دموکرات آمریکا است که دوباره شهرت یافته اند. نگرانی های آنها در مورد نابرابری و قدرت اقتصادی متمرکز با برخی از نارضایتی های عمومی مشترک همپوشانی دارد. اما دموکرات‌ها باید بین اصلاحات اقتصادی که قادر به حمایت گسترده هستند و موقعیت‌های فرهنگی که بسیاری از رأی‌دهندگان آن را افراطی، بیگانه‌کننده و گاهی کاملا پوچ می‌دانند، تمایز قائل شوند.

پس سوال این است که آیا دموکرات‌ها می‌توانند از این لحظه برای شکستن این چرخه استفاده کنند نه اینکه صرفا از آن سود ببرند. و یک دستور کار اساسی از اصلاحات عمومی و عملی وجود دارد که می توانند با آن شروع کنند.

مراقبت های بهداشتی را در نظر بگیرید. ایالات متحده بسیار بیشتر از سایر کشورهای ثروتمند برای مراقبت های بهداشتی هزینه می کند، با این حال میلیون ها آمریکایی بدون بیمه یا بیمه ناکافی باقی می مانند و صورت حساب های پزشکی هنوز هم می تواند خانواده ها را خراب کند. دموکرات ها باید یک گفتگوی ملی جدی در مورد حرکت به سمت Medicare for All آغاز کنند. این به این معنا نیست که وانمود کنیم که چنین تحولی می تواند یک شبه اتفاق بیفتد، یا اینکه جزئیات ساده هستند. این به معنای ایجاد مراقبت های بهداشتی جهانی و مقرون به صرفه به عنوان یک هدف ملی و توضیح چگونگی رسیدن کشور به آن است.

یا مالیات را در نظر بگیرید. دموکرات‌ها باید تعهد صریح به افزایش مالیات بر ثروتمندان، بستن روزنه‌ها و اطمینان از اینکه ثروت فوق‌العاده دارای تعهدات مربوطه است، داشته باشند. در عین حال، آنها باید قانع‌کننده قول دهند که مالیات‌ها را بر طبقه متوسط، از جمله طبقه متوسط ​​رو به بالا، که بیشتر آنها در شهرهای غیرقابل دسترس ساحلی زندگی می‌کنند، افزایش ندهند.

مسکن، مراقبت از کودکان، مواد غذایی، خدمات آب و برق و سایر لوازم ضروری برای میلیون ها نفر به بار سنگین تبدیل شده است. دموکرات ها به یک طرح جامع مقرون به صرفه نیاز دارند که فراتر از شعارها باشد و با علل ساختاری هزینه های بالا از جمله عرضه ناکافی مسکن، رقابت ناکافی و تمرکز فزاینده قدرت اقتصادی مقابله کند.

مسائل بسیار زیادی وجود دارد که دموکرات‌ها می‌توانند اصلاحات مهم و معنی‌داری را که به شکستن چرخه نارضایتی رأی دهندگان کمک می‌کند، برانگیزند: مقابله با فساد سیاسی و تأمین مالی کمپین. پایان دادن به جریماندرینگ و فیلیباستر سنا. اصلاح نظام مالیاتی

این کاملا حیاتی است که دموکرات‌ها به خاطر داشته باشند که به سیاست‌هایی پایبند باشند که محبوب هستند، و بسیاری از آنها وجود دارد، در حالی که در برابر هر وسوسه سرگردانی در جنگ‌های فرهنگی بر سر سیاست‌های بیدار مقاومت می‌کنند. این نبردها هدیه فوق‌العاده‌ای برای جمهوری‌خواهان است که به آن‌ها اجازه می‌دهد حواس خود را از کارنامه خود منحرف کنند و رای‌دهندگان را حول مسائلی که برای نگرانی‌های روزانه اکثر آمریکایی‌ها حاشیه‌ای است، بسیج کنند.

دموکرات‌ها باید در مورد اینکه دستاوردهای انتخاباتی اخیرشان واقعا چه چیزی را نشان می‌دهد، چشم روشنی داشته باشند: واکنش منفی علیه ترامپ، نه حمایت گسترده از خود حزب، و قطعا نه یک مأموریت برای جناح چپ افراطی آن. این حزب از محبوبیت گسترده ای برخوردار نیست، و این یک اشتباه جدی است که مخالفت با ترامپ را به عنوان آغوش چپ مترقی تفسیر کنیم.

آسان نخواهد بود برخی از تغییرات به اصلاحات قانون اساسی نیاز دارند، برخی دیگر به قوانین اساسی نیاز دارند و همه با مقاومت شدید روبرو خواهند شد. اما آنها به طور گسترده ای محبوب خواهند بود - به خصوص اگر با بزرگترین اصلاحات همراه شوند: هرگز دروغ نگویید. ترامپ تا حد زیادی قهرمان است، بله، اما دموکرات ها نیز مقصر بوده اند. جو بایدن خوب نبود. چین تعرفه ها را پرداخت نمی کند. جمعیت بزرگتر نبود. فرهنگ دروغگویی باید برود.

چنین رویکردی این پیام شگفت انگیز را برای آمریکایی ها ارسال می کند که کشور را می توان اصلاح کرد. این بدبینی را که زندگی سیاسی را پوسیده است از بین می برد و در نهایت چرخه دفاع مبتنی بر نارضایتی را می شکند.

دن پری سردبیر سابق اروپا-آفریقا مستقر در لندن و سردبیر آسوشیتدپرس مستقر در قاهره در خاورمیانه، رئیس انجمن مطبوعات خارجی در اورشلیم و نویسنده دو کتاب است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.