دهه‌ها پس از شکل‌گیری Go-Go، جین ویدلین بالاخره احساس کرد که یک الگو است.

جین ویدلین کشف موسیقی دیوید بووی در ۱۴ سالگی را به عنوان او را به عنوان یک موسیقیدان معرفی کرد. او می‌گوید: «اگر او را در کودکی پیدا نمی‌کردم، نمی‌دانم که در نهایت جنبش پانک راک را کشف می‌کردم، جایی که کاملا توسط بچه‌های راک پر زرق و برق سابق پر شده بود. او در تور Diamond Dogs او در سال 1974 شرکت کرد و بعدا در سال 1983 به عنوان یکی از اعضای Go-Go در تور جدی مهتابش برای او افتتاح شد. او در سراسر زندگی نامه خود، TMI: Memoirs of a Go-Go، که روز سه شنبه منتشر شد، به تأثیری که او بر زندگی او گذاشت اشاره می کند.

او می گوید: "من نمی توانم باور کنم که او مرده است، زیرا او واقعا هرگز برای من فانی به نظر نمی رسید."

هنگامی که او یک دهه پیش مرد، ویدلین به رولینگ استون می گوید که او در یک سوراخ افتاد. او می‌گوید: «به مدت یک سال پس از آن، من به جز بووی به موسیقی گوش نکردم - هیچ چیز. حتی پس از آن سال، من هنوز احساس ناراحتی می کردم.

در آن زمان، مرگ او با تعدادی از رویدادهای دیگر همراه شد که در یکی از بدترین اپیزودهای مبارزه با سلامت روان ویدلین نقش داشت، داستان هایی که در هسته TMI قرار دارند. برخلاف بسیاری از کتاب‌های دیگر موسیقی‌دانان مشهور، این کتاب هرگز در پیروزی‌های موسیقایی ویدلین طولانی نمی‌ماند، و حتی اگر نام گروهش را در عنوان نام برده باشد، داستان‌های Go-Go کمتر از نیمی از محتوای آن را تشکیل می‌دهند.

در عوض، او جزئیات بسیاری از روابط دشوار خود را توضیح می دهد، توضیح می دهد که چگونه جنبش #MeToo زندگی او را تغییر داد، برای مشکلات آلبوم هایی مانند Cold (که با گروهش Frosted در سال 1996 منتشر شد، در طول حرفه انفرادی او که متاسفانه نادیده گرفته شد) عزاداری می کند، و هیچ چیز را در مورد زمانی که او به عنوان چیزی که او آن را "دومیناتریکس جوان" می نامد، محدود نمی کند. "بی بهترین است" فلسفه ای است که بووی به او یاد می دهد. در مجموع، این کتاب نه تنها خودنگاره ای از جین ویدلین موسیقیدان، بلکه جین ویدلین شخص است. او می‌گوید: «مردم فقط من را به عنوان یک Go-Go می‌بینند. «آنها چیز دیگری نمی دانند.

اما اگر کتاب را بخوانند، متوجه خواهند شد که من فقط یک برو نیستم.»

خواندن برخی از TMI ممکن است دشوار باشد. او به صراحت در مورد اینکه چگونه با آسیب رساندن به خود و افکار خودکشی مبارزه می کرد می نویسد. اما ویدلین 68 ساله می‌گوید که اکنون در شرایط بهتری قرار دارد. این کتاب تقریبا شبیه داستانی است که به سن بلوغ می‌رسد در مورد اینکه او چگونه خود را کشف کرده است، کیفیتی که امیدوار است خوانندگان بتوانند با آن ارتباط برقرار کنند. انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

ویدلین در یک گفتگوی گسترده می‌گوید: «امیدوارم اگر با مسائل مربوط به سلامت روانی دست و پنجه نرم می‌کنند، اگر مخفیانه یک بدجنس هستند، از بیرون آمدن می‌ترسند، یا اگر زن جوانی هستند که می‌خواهند در یک گروه باشند اما می‌ترسند، خواندن کتاب من به نحوی زندگی آنها را بهبود بخشد. "من فکر می کنم بسیاری از مردم احتمالا می توانند از خواندن آن بهره ببرند."

چرا اکنون زمان مناسبی برای نوشتن این کتاب بود؟ من در طول سال‌ها به نوشتن کتاب بسیار فکر کرده‌ام و خیلی می‌ترسیدم چون نمی‌خواستم به کسی صدمه بزنم. می دانستم که با شخصیتم نمی توانم جلوی خود را بگیرم. می خواستم تمام حقیقت را بگویم. اما در تولد 65 سالگی‌ام، دوباره شروع کردم به فکر کردن به آن، و فکر کردم، "اگر این کار را الان انجام ندهی، نمی‌دانی چه چیزی در راه است."

خوب، من می دانم آنچه در راه است مرگ است، اما قبل از مرگ، چه کسی می داند که چه نوع اتفاقاتی قرار است تا آنجا که سلامتی من و یک خانم مسن باشم و بلا، بل، بلا، اتفاق بیفتد. بنابراین تصمیم گرفتم از یک فرصت استفاده کنم و آن را دنبال کنم.

در پایان، احساس می‌کنم تعادلم را بین «TMI» بودن، عنوان کتاب، و اینکه مردم را زیر اتوبوس نیندازم یا دیگران را به خاطر اشتباهات و مشکلاتم سرزنش نکنم، پیدا کردم. و وقتی تمام مسئولیت را بر عهده گرفتم و آن را بر عهده خودم گذاشتم، نوشتن کتاب بسیار آسان شد.

از زمانی که عنوان آن را TMI گذاشتید، آیا تا به حال احساس کردید که مجبور به عقب نشینی هستید؟ من به نوعی همه چیز را رد کردم، که به نوعی همیشه می نویسم. نوشتن کتاب بسیار ساده‌تر از ویرایش بود... این یک عوضی بود. بسیاری از مردم می خواهند درباره کتاب با من صحبت کنند، و صادقانه بگویم، کمی تکان دهنده است.

محتوای مرتبط ترانه‌سرا Runaways ادعاهای سوء استفاده جنسی علیه کیم فاولی را حل و فصل می‌کند، هنوز هم به دنبال دی‌جی سابق KROQ است. در نوجوانی از او سوء استفاده کرد

چرا شوکه شدی؟ من هیجان زده هستم. به حرفه من نگاه کن مرد پس از فروپاشی Go-Go در سال 85، من به کار و ساخت موسیقی ادامه دادم، اما واقعا حرفه ای نداشتم. من از آن پول در نمی آوردم. احساس می‌کنم برای دهه‌ها نسبتا نامرئی شدم، و تنها زمانی که نبودم، زمانی بود که با گروهم، Go-Go's بودم. بنابراین وقتی افراد زیادی به این کتاب علاقه داشتند و به من علاقه داشتند، آن را تکان دهنده دیدم.

وقتی Go-Go تشکیل شد، تقریبا گروه را Misfits نامیدید. سپس Kinks آلبوم Misfits را منتشر کرد. بالاخره کی متوجه شدید که یک گروه پانک به نام Misfits وجود دارد؟ اوه، خدای من، بعد از اینکه محبوب شدند، آنها را برای چندین سال نشنیدم. آنها واقعا در رادار من نبودند، زیرا در آن لحظه واقعا کار من نبود، اما خنده‌دار است که فکر کنیم ممکن است ما در مقایسه با آنچه که Misfits واقعی بودند، ناسازگار باشیم.

چیزی که خاطرات شما را غیرمعمول می‌کند این است که در ساخت هر یک از آلبوم‌هایتان، چه با Go-Go یا بعد از آن، داستانی ضرب به ضربه ارائه نمی‌کنید. چرا اینطور است؟ قبلا سه کتاب از Go-Gos دیگر وجود داشته است، و من نمی‌خواستم به هیچ یک از قلمروهایی که قبلا پوشش داده بودند بپردازم. همچنین، این کتاب درباره زندگی من است و زندگی من بسیار بزرگتر از گروه من است.

وقتی Go-Go’s را ترک کردید، گفتید ترجیح می‌دهید به تنهایی یک شکست خورده باشید تا اینکه با گروه موفق شوید. من این را گفتم

الان در مورد آن چه احساسی دارید؟ اوه خدا من احمقی بودم که اینطور فکر می کردم. این یک بیانیه بزرگ و دراماتیک بود، و من نمی دانستم در مورد چه لعنتی صحبت می کنم. و همانطور که مشخص است، تلاش برای یک هنرمند انفرادی به جای Go-Go بودن به طور مداوم دشوار بوده است. اما من عاشق ساختن موسیقی هستم. من عاشق نوشتن آهنگ هستم، بنابراین ادامه می‌دهم و تقریبا به نقطه‌ای رسیده‌ام که دیگر اهمیتی نمی‌دهم که مردم چه فکر می‌کنند و فقط آن را برای خودم انجام می‌دهم.

آلبوم‌های انفرادی که بعد از Go-Go ساخته‌اید، بیشتر پاپ هستند تا راک. چرا به آن سمت رفتی؟ وقتی از گروه جدا شدم خیلی گم شدم. این به معنای واقعی کلمه تنها تجربه موسیقی بود که تا به حال داشتم. هیچ ایده ای نداشتم که چگونه به تنهایی بدون حمایت هم گروهی زندگی کنم.

آن زمان زمان واقعا متفاوت بود. شرکت های ضبط بسیار مهم بودند. حالا فکر نمی‌کنم مهم باشد که همه شرکت‌های ضبط امروز جمع شوند. چه کسی لعنتی می کند، درست است؟

برخی از آهنگ های شما عالی هستند. امروز داشتم به اولین آلبوم انفرادی شما گوش می‌دادم، و "Somebody's Going to Get Into This House" به نظر من چیزی است که سنت وینسنت ممکن است اکنون انجام دهد. این خیلی چاپلوس کننده است متشکرم. شاید باید دوباره به مطالب قدیمی خود گوش دهم. در آن سال‌ها لحظات دردناک زیادی وجود داشت و لحظات مفرح نیز، اما واقعا کسی نبود که با او این لذت را تقسیم کند. سخت بود، هنوز جوان بودم و خیلی گم شده بودم.

اونوقت به کی تکیه کردی؟ شوهر اولم قبلا یک مدیر موسیقی بود، بنابراین فکر می‌کنم خیلی به او تکیه کردم. او سیستم پشتیبانی من بود.

آیا سایر Go-Go به شما گفته اند که درباره آلبوم های انفرادی شما چه فکر می کنند؟ هیچ کدام از ما واقعا هرگز در مورد کار انفرادی خود با یکدیگر صحبت نمی کنیم. [گیتاریست] شارلوت [کافی] و من چیزهای زیادی در مورد تکنوازی‌هایم نوشته‌ایم، بنابراین این یک استثنا برای این جمله است. شما باید فرض کنید که مقدار مشخصی از رقابت خواهر و برادری بین ما وجود دارد، حتی اگر فکر کنیم که ما مانند خواهر بودیم درست نیست زیرا بیشتر شبیه یک ازدواج واقعا ناکارآمد با پنج زن بودیم.

جالب بود که چگونه ما به دور هم جمع می شویم و سپس دوباره جدا می شویم و دوباره با هم می گردیم. مهم نیست چقدر یا چقدر کم با هم کنار می آییم یا با هم کنار نمی آییم، آنها همیشه همسران خواهر من خواهند بود.

یکی از جنبه های شخصیتی شما که در کتاب زیاد درباره آن می نویسید این است که مردم را خشنود کنید، حتی به دوران کودکی خود بازگردید. چگونه از آن خارج می شوید؟ فکر می‌کنم با گذشت زمان، تازه متوجه شده‌ام که هر چه چیزهای بدتری را پشت سر بگذارم، بزرگ‌تر و قوی‌تر شده‌ام. و من برای آن بسیار سپاسگزارم، زیرا من از طریق چیزهای لعنتی گذر کردم که می توانست من را شکست دهد.

من واقعا در یکی دو سال اخیر تغییر کرده ام. نوشتن کتاب بخشی از آن است زیرا من زندگی خود را بررسی کردم - واقعا آن را بررسی کردم - و حقیقت خود را یادداشت کردم. این به من اعتماد به نفس بیشتری داد.

شما در مورد مبارزه خود با سلامت روان بسیار باز هستید. شما از سن 11 تا 60 سالگی احساس خودکشی کردید. آیا خانواده و دوستانتان می‌دانستند که در چه حالی هستید؟ مطلقا نه. تنها زمانی که در نهایت به نتیجه رسید سال 96 بود. شوهرم در یک کار تجاری بیرون بود، و من در خانه نشسته بودم و فقط بازویم را اره می کردم، و تا به حال واقعا چنین برش نداده بودم. واقعا بد بود من یک جای زخم واقعا تلخ از آن دارم. وقتی او به خانه آمد، نمی توانستم آن را پنهان کنم.

او آن را دید و عقلش را از دست داد و بعد گفت: "باید کمک بگیرید." و این زمانی بود که اساسا سفر من به سمت سلامت روان آغاز شد.

بالا و پایین است. من هنوز بعد از آن اقدام به خودکشی لعنتی دیگری داشتم، اما حداقل بیشتر از آن بالا بوده است. حتی با وجود تمام ضعف‌ها و ترس‌هایم، امروز احساس می‌کنم قوی‌تر از همیشه هستم و به عقب برنمی‌گردم.

مردم همیشه اینطور می گویند: "اوه، برو برو، آنها الگو هستند." الان احساس می کنم یک الگو هستم. تمام زندگی لعنتی ام طول کشید تا به این نقطه برسم.

خوب، شما باید. چگونه مردم باید از کسانی که دوستشان دارید حمایت کنند که شما از آن‌ها عبور کرده‌اید؟ والدین باید از فرزندان دختر حمایت کنند. فکر می کنم از بچه های پسر حمایت های زیادی می شود. اما این کار با اطمینان از اینکه بچه های دختر می دانند که می توانند هر کاری انجام دهند و هر کسی باشند، شروع می شود - همان چیزهایی که به پسرها می گویند.

فکر می‌کنم وقتی دخترها به بلوغ می‌رسند، برایشان سخت‌تر از پسرها است. والدین باید در کنار آنها باشند و از آنها حمایت کنند، زیرا وقتی همه آن هورمون ها تغییر می کنند کمی دیوانه می شوید. هر دختری انجام می دهد. همچنین دختران را تشویق می کند که سعادت خود را دنبال کنند. اگر هنرسازی را دوست دارند، از آن حمایت کنید. به آنها در انجام این کار کمک کنید. اگر می‌خواهند نوازنده شوند، برایشان سازها و درس‌هایی بیاورید و برایشان موسیقی بنوازید که فکر می‌کنید به یادگیری و رشد آنها کمک می‌کند.

به نظر من همه چیز بدیهی به نظر می رسد، اما ابتدا باید شکافی در سیستم ایجاد می شد که حداقل پدرسالاری را تصدیق کنیم، همه چیز عادلانه نبود و همه چیز باید تغییر کند. احساس می‌کنم با وجود اینکه هنوز با مقاومت روبرو هستیم، اذعان کرده‌ایم. من به دختران و زنان آینده بسیار خوشبین هستم.

شما اتهامات سوء رفتار جنسی را که علیه رادنی بینگنهایمر در کتاب مطرح کرده بودید، دوباره بررسی کردید. چیزی که در مورد آنچه نوشتید مرا شگفت زده کرد این است که تا قبل از جنبش #MeToo آنچه را که به عنوان رفتار نادرست توصیف می کنید ندیده اید. پس چرا کلیک کرد؟ من شروع به شنیدن داستان‌های زنان دیگر کردم، و یک موضوع بسیار رایج این بود که همه ما چقدر احساس گناه می‌کردیم زیرا چیزی نگفتیم یا مخالفت نکردیم و این به نوعی باعث تقصیر ما شد. برای من، این کاهش پنی بود. مانند "اوه، خدای من. من هرگز به آن فکر نکرده بودم." من هنوز به آن فکر می کردم، "اوه، تقصیر من بود.

من نباید به او اجازه این کار را می دادم.» و اکنون من می گویم: "عیسی مسیح، من 15 ساله بودم." من در آن لحظه به سختی پسری را بوسیده بودم. تقصیر من نبود، بنابراین نباید هیچ احساس گناهی در مورد آن داشته باشم. و میدونی چیه؟ الان نسبت به آن احساس خیلی بهتری دارم. [بینگنهایمر به درخواست نظر پاسخی نداد.]

من از طرفداران فراستد، گروه پاپ پانک شما در دهه نود بودم. جوری درباره آنها نوشتی که انگار هیچ کس آن آلبوم سرد را نشنیده است. راستش را بخواهید، شما یک نژاد کمیاب هستید. شاید 2000 نفر در سراسر جهان باشید، بنابراین باید احساس خاصی داشته باشید. من هنوز آن رکورد را خیلی دوست دارم، و خدایا، اتفاقی که با آن افتاد، دلخراش بود. فکر نمی‌کنم واقعا هرگز بر آن غلبه کنم، وقتی کاری را انجام می‌دهی که خیلی دوستش داری و به آن اعتقاد داری، و آن وقت مثل «نه، بعد».

یکی از دوستان شما که در دهه نود برای لیبل فراستد، DGC کار می کرد، به شما گفت که معیار امضای هر هنرمندی که آنها امضا می کردند این بود: "آیا کیم گوردون فکر می کند این کار جالبی است؟" آیا آن حکایت را به کیم گفته ای؟ نه، من حتی هرگز کیم را ندیده ام، اما اگر ملاقات کنم، قطعا آن را مطرح خواهم کرد، زیرا اگر او در مورد آن بداند، بسیار شگفت زده خواهم شد. من فکر می کنم که او دوست دارد بداند زیرا بسیار مسخره است. منظورم اینه که خیلی افتضاحه

از آنجایی که در آن زمان نتوانستید Cold را تبلیغ کنید، بیایید در مورد آن صحبت کنیم. داستان پشت آن آلبوم چیست؟ من در آن زمان پر از ایده بودم و با بازگشت کل جنبش پانک واقعا روشن شدم. اولین باری که Green Day را از رادیو شنیدم نمی توانستم بیشتر از این خوشحال باشم.

من شخصا با هویت و سنم دست و پنجه نرم می کردم زیرا حتی در آن زمان، 100 سال پیش، فشار پیری را احساس می کردم. و از نظر روحی در فضای خوبی نبودم. من خیلی افسرده بودم و دوباره داشتم کات می‌کردم و دوران خوبی در زندگی من نبود، اما همیشه وقتی آن روزهای بد را دارم، آهنگ‌های خوبی از آن بیرون می‌آید، و این یک جایزه تسلی است.

آن آلبوم فراستد و آلبومی که بعد از آن ساختم، Kissproof World، بسیار شبیه به هم هستند. این دو آلبوم مورد علاقه من هستند که تا به حال ساخته ام.

در آن آلبوم‌ها، اشعار تاریک را با موسیقی خشخاش و شاداب جفت می‌کنید. چرا اینطوری در آمد؟ زمانی که من و شارلوت شریک نویسندگی شدیم، این کار را در Go-Go’s شروع کردم. این ترفند آهنگسازی مورد علاقه من همیشه بوده است. من به اندازه پسر بعدی افسرده هستم، اما واقعا از گوش دادن به موسیقی که نه تنها از نظر موسیقی، بلکه از نظر شعر نیز افسرده کننده است، لذت نمی برم. این فقط برای مغز من کمی زیاد است.

به هر حال، من قدردانی کردم که چگونه در کتاب صوتی، شما تمام اشعار را یک کاپلا می‌خوانید. متشکرم. من آنقدر اشعار در کتاب داشتم که آواز خواندن آنها به شدت ترسناک بود. اما من می‌گفتم: "لعنت به این کار، من این کار را می‌کنم. برایم مهم نیست." چون چرا نه؟ در غیر این صورت من فقط با آنها صحبت می کنم. چرا یک شو بیز را وارد آن نمی کنید؟

هنر آلبوم برای Kissproof World دارای تصاویر BDSM زیادی بود که همانطور که در کتاب خود نوشتید، در آن زمان در آن زندگی می‌کردید. با ارزش‌ترین درس‌های زندگی که از «سلطه‌جوی جوان» نامیدید، چه چیزهایی را آموختید؟ خب، اول از همه، قدرت به دست کسی می رسد که آن را بگیرد. مردان لزوما تمام قدرت را ندارند و بسیاری از مردان می خواهند قدرت خود را از دست بدهند و نمی خواهند حداقل به طور موقت دارای قدرت باشند. همچنین اینکه مردها واقعا عجیب هستند. من می توانم کتابی در مورد همه چیزهای عجیب و غریبی که مردان می خواهند و فقط برایشان هزینه می کنند بنویسم.

من در مورد رابطه جنسی صحبت نمی کنم. من در مورد چیزهای عجیب و غریب صحبت می کنم. بنابراین مغز انسان بسیار جالب است و من فکر می‌کنم حرکت و سبک زندگی BDSM مانند باز کردن درها به روی مغز انسان است. بسیاری از مردم آن را درک نمی کنند، آن را دوست ندارند و از آن غافلگیر می شوند، اما من فکر می کنم این بخشی از تجربه بشری است و احتمالا دنیا را متفاوت از مردم وانیلی پردازش می کند.

شما یک موزیکال درباره بتی پیج نوشتید اما هرگز آن را تهیه نکردید. الان وضعیتش چطوره؟ من 30 سال است که آن مطلب را نخوانده ام. نمی دانم خوب است یا نه. اگر می‌خواستم کاری با آن انجام دهم، مطمئنا می‌خواهم یک بازنویسی بزرگ انجام دهم، زیرا اکنون بزرگ‌تر و عاقل‌تر هستم.

شما نوشته اید که کار BDSM خود را به عنوان رابطه جنسی نمی بینید. آن وقت چیست؟ من نمی دانم. چیزی در این بین است. مطمئنا این یک مبادله قدرت است، زیرا تسلیم‌شدگان قدرت خود را به خانه واگذار می‌کنند. این هیجان انگیز است و تحقق بخشیدن به خیالات است. این بسیار مبتنی بر احساسات فیزیکی است، اما می تواند بسیار ذهنی نیز باشد.

اگر به تعریف جنسیت نگاه کنید، فکر نمی‌کنم که واجد شرایط باشد. این کار لعنتی نیست، این کار دمنده نیست، کار دستی نیست، مقعدی نیست. این هیچ کدام از آن چیزها نیست، درست است؟ اما باز هم، فقط به این دلیل که من فکر نمی‌کنم این رابطه جنسی است، به این معنی نیست که اگر شوهرم می‌دانست من در حال چه چیزی هستم، واقعا عصبانی نمی‌شد.