دهکده باکینگهام قرار بود شهر درونی دوبلین را احیا کند. تا سال 2022، بدترین محله فقیرنشین آن بود

پدی شاناهان، سازنده املاک دوبلین، در ژوئیه 1991 به روزنامه ساندی پرس گفت: «این کشور به اندازه کافی بزرگ است که همه بتوانند خانه خود را داشته باشند.

با او مصاحبه شد تا توسعه آنچه روزنامه آن را «آپارتمان‌های لوکس و خانه‌های شهری برنده جوایز» می‌خواند، در مکانی در نزدیکی خیابان باکینگهام، «در لبه سخت شمال شهر داخلی» تبلیغ کند.

شاناهان با عنوان «توسعه‌دهنده شهرت «خیابان‌های پست» منطقه را به چالش می‌کشد، توضیح می‌دهد که چگونه این توسعه که دهکده باکینگهام نامیده می‌شود، شهر درونی دوبلین را احیا می‌کند.

او گفت که این آپارتمان ها به قیمت 28500 پوند (36000 یورو) در بازار بودند و او قبلا 23 مورد از آنها را فروخته بود. شاناهان گفت که نگران جنایتکاری نیست.

او گفت: "و فقط چند نفر اینجا هستند که برای من، آنها و گاردای‌هایی که [در پلیس منطقه] درگیر هستند، به خوبی شناخته شده‌اند. آنها را بردارید تا جای بسیار بهتری باشد."

سی و پنج سال بعد، دهکده باکینگهام هنوز پابرجاست. اما وعده آن برای زندگی مجلل درون شهری، فارغ از جنایت، هرگز محقق نشد. در بیشتر تاریخ خود، این مجتمع 125 آپارتمانی با جنایات سازمان یافته که بسیاری از مناطق درون شهر دوبلین را گرفتار کرده است، ارتباط داشته است.

در همان زمان، به حدی بدتر شد که در یک مرحله در سال‌های اخیر، آپارتمان‌ها تقریبا نیمی از اخطارهای ممنوعیت را تشکیل می‌دادند - دستورات قانونی رسمی که مالکان را از اجاره ملک منع می‌کند - صادر شده توسط شورای شهر دوبلین.

مالکیت برخی از آپارتمان ها به طور مکرر تغییر می کند و تشخیص اینکه چه کسی مسئول نگهداری آنها است را دشوار می کند.

این به گفته Belinda Nugent از شبکه سازمان‌های داخلی شهر است که به مستاجرین در مورد حقوقشان مشاوره می‌دهد.

او می گوید: «این نیاز به توسعه مجدد بزرگ دارد.

نیل رینگ، عضو شورای شهر دوبلین مستقل می‌گوید: "این یکی از وحشتناک‌ترین مجتمع‌های شهر است. مکان افسرده‌کننده‌ای است. به نظر ویران می‌رسد. سال‌ها مشکل بوده است."

آیریش تایمز با استفاده از اسناد برنامه‌ریزی، داده‌های اجرایی، برگه‌های دارایی و سوابق شرکت، همراه با مصاحبه با ساکنان، فعالان، نمایندگان منتخب و گاردای‌ها، تاریخچه ای از دهکده باکینگهام را در طول 3 و نیم دهه زندگی آن گردآوری کرده است.

شواهد حاکی از توسعه‌ای است که نه تنها نتوانست بخش مرکزی شهر شمال شرقی را احیا کند، بلکه میزبان نوع جدیدی از جنایت خطرناک‌تر بود، در حالی که ساکنان را در برخی از بدترین شرایط مسکن در پایتخت زندگی می‌کردند.

از اجاره بها تا توسعه

دهکده باکینگهام در محل ساختمان‌های باکینگهام، یک مجتمع مسکونی ساخته شده توسط شرکت دوبلین Artisan Dwellings در دهه 1870 برای ارائه مسکن مقرون به صرفه به دوبلینی‌های طبقه کارگر ساخته شد.

در اواخر قرن بیستم، زمانی که مورد توجه شاناهان و شرکتش Manito Enterprises قرار گرفت، ساختمان‌ها از بین رفتند و بسیاری از آپارتمان‌ها خالی بودند.

جو بردی، جغرافیدان شهری و استاد بازنشسته UCD می گوید: "بلوک ها هرگز مورد استقبال مستاجران قرار نگرفتند. شکایت هایی در مورد زهکشی و کیفیت ساخت و ساز وجود داشت."

برادی می‌گوید، اجاره‌ها نسبتا بالا بود، و کسانی که می‌توانستند آنجا را اجاره کنند، نمی‌خواستند در نزدیکی فاحشه خانه‌های مونتو، که زمانی بزرگ‌ترین منطقه چراغ قرمز اروپا بود، زندگی کنند.

ویدئو: گشتی در مونتو، منطقه بدنام چراغ قرمز دوبلین بزنید

جورج ردموند یکی از فاسدترین مقامات تاریخ ایرلند است

برنامه ریزی برای توسعه شاناهان توسط جورج ردموند، مقام فاسد شورای شهر دوبلین که بعدا توسط اداره دارایی های جنایی (Cab) تعقیب شد، تأیید شد.

علیرغم لاف زدن شاناهان در مطبوعات، کار بازسازی خانه های قدیمی از کیفیت بالایی برخوردار نبود.

کریستین کیسی، مورخ معماری، در بررسی ساختمان‌های درون شهری دوبلین در سال 2006، حکم «بازسازی درشت» را صادر کرد.

بردی می‌گوید: «نوسازی تقریبا یک امر مینیمالیستی بود. ساختمان‌ها در دهه 1990 خیلی بهتر از الان نبودند.

شاناهان، اگرچه خود را به عنوان یک تاجر قانونی معرفی می کرد که به تازگی از بریتانیا بازگشته تا به بهبود شهر خود کمک کند، اما در آن زمان عمیقا با جنایات سازمان یافته مرتبط بود.

زمانی که کار بر روی سایت در اواخر دهه 1980 شروع شد، سازنده، از طریق طرح‌های املاک خود، برای برخی از بدنام‌ترین جنایتکاران دوبلین، از جمله گری «راهب» هاچ و جورج میچل، پول‌شویی می‌کرد. هاچ جوان از پشت یکی از بدنام ترین دزدی ها در تاریخ ایالت تازه بود. در سال 1987، باند او 1.7 میلیون پوند از یک ون نقدی در فیرویو سرقت کردند و او به جایی برای شستن پول نیاز داشت.

بسیاری از گاردای ها معتقدند که او این کار را با سرمایه گذاری در توسعه دهکده باکینگهام، همراه با میچل، فروشنده مواد مخدر دوبلین و سارق بانک معروف به پنگوئن، و مت کلی، تاجری که صاحب یک تجارت فرش در شهر بود و ارتباط نزدیک با جنایتکاران سازمان یافته داشت، انجام داد.

سوابق املاک نشان می دهد که شاناهان شخصا 19 آپارتمان در این مجموعه خریداری کرده است. بسیاری از گاردای ها در آن زمان معتقد بودند که او برخی یا همه آنها را به نام هاچ خریداری کرده است.

از آرشیو: داخل دستگاه روابط عمومی جرارد هاچ: "چه عمدی بود یا نه، او در بازاریابی خود بسیار خوب عمل کرد."

دادگاه و سوابق اموال نشان می دهد که مت کلی بعدا هشت مورد را خریداری کرد اما آنها به نام وکیل او درک استوارت ثبت شدند.

استوارت که هیچ دخالتی در جرم و جنایت ندارد، بعدا به ایجاد یک روش موفق و متخصص در قانون مهاجرت ادامه داد و به عنوان رئیس شورای مهاجران ایرلند خدمت کرد. برادر فقید مت کلی، دس کلی، از فرش های دس کلی، یک آپارتمان خرید.

هاچ در گوشه و کنار خانه‌ای در خیابان باکینگهام زندگی می‌کرد و داده‌های دارایی نشان می‌دهد در همین زمان بود که او شروع به خرید ملک در آن منطقه کرد، از جمله چندین خانه در خیابان باکینگهام.

یک گاردا سالخورده بازنشسته که هاچ را در بیشتر دوران حرفه‌ای خود دنبال می‌کرد، می‌گوید: "او مردم را وادار کرد تا آپارتمان‌هایی را در دهکده باکینگهام به نام او بخرند. او در حد پول بود. او به جایی نیاز داشت تا آن را بشویید."

"این به‌عنوان جوان‌سازی در شمال داخلی شهر ارائه شد، اما گری زاویه استراتژیک را می‌دید. شاناهان پولی نداشت. او یک جبهه بود."

همه مطمئن نیستند که هاچ دارای آپارتمان های واقعی در این مجموعه است. فلیکس مک‌کنا، رئیس سابق اداره دارایی‌های جنایی که همچنین بیشتر دوران حرفه‌ای خود را صرف تحقیق در هاچ کرد، می‌گوید: «فکر نمی‌کنم هاچ در آن زمان پولی برای سرمایه‌گذاری در دهکده باکینگهام داشته باشد.

اگرچه هاچ خانه هایی را در خیابان باکینگهام به نام خود خریداری کرد، اما هرگز هیچ سند رسمی را امضا نکرد که او را به دهکده باکینگهام متصل کند.

مک‌کنا می‌گوید که صرف‌نظر از اینکه هاچ مالک آپارتمان‌ها بود یا نه، واضح بود که باند او این مجتمع و منطقه اطراف را به عنوان پایگاه عملیاتی برای فعالیت‌های مجرمانه‌اش ایجاد می‌کرد.

مک‌کنا می‌گوید: «تاریخ ثابت کرده است که از آن به‌عنوان یک مرکز برنامه‌ریزی و یک مرکز عصبی، به‌ویژه پارکینگ روستای باکینگهام استفاده می‌شده است.

یکی دیگر از گارداهای سابق می گوید: "دهکده باکینگهام فقط در آستان گری هاچ نبود. او بخشی جدایی ناپذیر از منطقه بود. هیچ اتفاقی بدون اظهار نظر او در آنجا رخ نداد." قتل سازنده

تجارت در ابتدا برای شاناهان کند بود. یک سال پس از ورود دهکده باکینگهام به بازار، تنها 35 آپارتمان فروخته شده بود. با این وجود، شاناهان توسعه را از 80 آپارتمان به 125 واحد گسترش داد.

اولین مستاجران اکثرا مشتریان هیئت بهداشت شرق بودند که بیشتر یا تمام کرایه را می پرداخت. از آنجایی که این توسعه به عنوان یک پروژه نوسازی شهری واجد شرایط بود، صاحبان آپارتمان ها تا 96 درصد کمک مالیاتی دریافت کردند.

در آن زمان، مانند اکنون، اکثریت قریب به اتفاق مستاجران هیچ ارتباطی با جرم و جنایت نداشتند. اما از همان ابتدا، چندین متخلف جدی، خانه توسعه را نامیدند.

در سال 1992، یک شهروند به دلیل تلاش برای قاچاق 50000 پوند اکستازی از طریق فرودگاه دوبلین، که در آن زمان بزرگترین محموله مواد مخدر کشف شده در ایالت بود، دستگیر شد. در سال‌های بعد، این مجتمع چندین بار مورد هدف ناظران مبارزه با مواد مخدر قرار گرفت که به آپارتمان‌ها نفوذ کرده و دلالان مشکوک را تهدید کردند.

ارتباط توسعه با دنیای اموات دوبلین در 14 اکتبر 1994، زمانی که شاناهان هنگام خروج از یک باشگاه ورزشی در کراملین به ضرب گلوله کشته شد، محکم شد.

هیچ کس هرگز برای قتل دستگیر نشد. پس از آن، روزنامه نگاران جنایی یک مجرم شناخته شده را که در دهکده باکینگهام سرمایه گذاری کرده بود و از بازگشت خود ناراضی بود، مقصر دانستند.

اما هاچ هرگز مظنون نبود. او با شاناهان صمیمی بود و بنا بر گزارش ها پس از مرگش به شدت ناراحت بود.

برخی حتی حدس می زنند که هاچ ممکن است سعی کند انتقام قتل شاناهان را بگیرد. مقاله ساندی ایندیپندنت در سال 1995 توسط روزنامه نگار ورونیکا گوئرین، که به طور مرتب از هاچ به عنوان منبع استفاده می کرد، به نقل از یکی از همکاران "راهب" می گوید: "اگر می خواهد کسی را بیرون بیاورد، آن را در روزنامه تبلیغ نمی کند." در سال‌های بعد، املاک به نام شاناهان به تدریج به خریداران مختلف فروخته شد.

مت کلی که برادرش ایمون در سال 2012 در یک حمله باند به قتل رسید، پس از اینکه در سال 2002 با Cab به توافقی 3.5 میلیون یورویی دست یافت، شروع به فروش هشت آپارتمان خود کرد. در آگوست 2017، Danske Bank یک اتهام امنیتی علیه تمام هشت آپارتمان Kelly ثبت کرد.

در اواخر دهه 1990، نسل جدیدی از توسعه دهندگان خارج از دوبلین به دهکده باکینگهام علاقه مند شدند. برخلاف برخی از مالکان قبلی، این مالکان هیچ ارتباطی با جرم و جنایت ندارند.

یکی از خریداران مردی 37 ساله به نام جان مک کان از Castleblayney، Co Monaghan بود. مک‌کان و شرکت‌هایش برای اولین بار در سال 1997 پس از ورود به فروش آپارتمان در یک حراج عمومی شروع به خرید آپارتمان در این مجتمع کردند.

در طی چندین سال آینده، او مالکیت خود را به ده ها آپارتمان در حال توسعه گسترش داد.

در همان زمان، McCann، مالک سابق گاراژ، که هیچ دخالتی در جرم و جنایت ندارد، در راه تبدیل شدن به یکی از موفق ترین توسعه دهندگان عصر سلتیک ببر بود.

او از طریق خانواده شرکت‌های Castleway، یک پارک تجاری ۲۵ میلیون یورویی در فیلادلفیا، یک مرکز خرید ۸۰ میلیون یورویی در بریتانیا و پردیس فناوری زیراکس در Dundalk، Co Louth ساخت.

مک کان که از دروماکون در کوموناگان می آید اما در آن سوی مرز در کراسماگلن، کو آرماگ زندگی می کند و مدتی را در سوئیس می گذراند، همچنین به خاطر کمک به کسب و کارهای ملکی در مضیقه شهرت پیدا کرد. در سال 2008، او پس از ورود به بازرسی، مالکیت 75 میلیون یورویی McEnaney Construction در Co Louth را رهبری کرد.

سوخت شویی

جان مک کان با برادر کوچکترش دکلن در خرید آپارتمان در دهکده باکینگهام همراه شد. سوابق املاک نشان می دهد که دکلن مک کان هفت آپارتمان را در حال توسعه خریداری کرده است.

طبق سوابق شرکت، این محدودیت مشارکت دکلن مک کان در تجارت املاک بود. سوابق شرکت نشان می دهد که تنها سرمایه گذاری تجاری او در جمهوری DMC Security است که او با مادرش در سال 2008 به منظور انجام "فعالیت های تحقیقاتی و امنیتی" راه اندازی کرد. دو سال بعد منحل شد.

دکلن مک کان برخلاف برادر بزرگترش سابقه کیفری قابل توجهی دارد.

در سال 2018، او در دادگاه های ایرلند بود که به اتهامات مربوط به دیزل شویی محکوم شد. او حکم تعلیقی را دریافت کرد.

در این بین، دکلن مک کان در روزنامه منچستر ایونینگ نیوز، بر اساس پرونده های محرمانه پلیس، به عنوان یکی از مظنونان اصلی بمب گذاری سال 1996 توسط ارتش جمهوری اسلامی ایران در مرکز شهر منچستر که بیش از 200 نفر را مجروح کرد، معرفی شد. این بزرگترین بمب منفجر شده در بریتانیا از زمان جنگ جهانی دوم بود.

از طریق وکیل خود، مک کان، که گاهی اوقات با نام مستعار داکی نامیده می شود، قبلا هر گونه دخالت در این حمله را رد کرده و گفته است که در آن زمان در منچستر نبوده است. او هرگز دستگیر یا متهم نشد. پس از آن یک افسر پلیس به دلیل افشای پرونده تحقیقات به خبرنگاران متهم و تبرئه شد.

به گفته منابع گاردا، یکی از بستگان دکلن مک کان نیز مظنون به دست داشتن در سرقت از اتحادیه اعتباری در Lordship، Co Louth در سال 2013 بود که طی آن Det Garda Adrian Donohoe به ضرب گلوله کشته شد.

"مرکز عملیات" برای یک ضربه باند

درست بعد از ساعت 11 صبح در 5 فوریه 2016، گروهی از مردان به پارکینگ مرکزی دهکده باکینگهام رسیدند. دو ساعت بعد، یک وانت فورد ترانزیت نقره ای از مجتمع خارج شد و به سمت شمال شهر را طی کرد.

ون حاوی سه مرد مسلح با تفنگ های تهاجمی و لباس هایی شبیه به افسران اسلحه گرم گاردا بود. همچنین مردی با کلاه صاف و مسلح به تفنگ دستی و مرد مسلح دیگری که لباس زنانه بر تن داشت حمل می کرد.

در ساعت 2:30 بعد از ظهر، ون به هتل ریجنسی در درامکوندرا در سمت شمالی دوبلین رسید و در آنجا بدنام ترین تیراندازی در تاریخ ایالت را انجام داد. افراد مسلح برای کشتن دنیل کیناهان، رهبر ادعایی گروه جنایتکاران سازمان یافته کیناهان و رقیب سرسخت باند هاچ، آنجا بودند. کیناهان برای وزن کشی بوکس در هتل بود اما قبل از اینکه تیراندازان بتوانند او را پیدا کنند فرار کرد. در عوض، دیوید برن، دوست کیناهان را به ضرب گلوله کشتند.

قتل برن باعث تسریع درگیری خونین بین باندهای کیناهان و هاچ می شود که تا زمانی که خشونت دو سال بعد خود را به پایان رساند، 18 نفر کشته شدند.

در عواقب حکومت سلطنتی، گاردای با حکمی به دهکده باکینگهام فرود آمد تا شماره 56 را بازرسی کند، آپارتمانی در دروازه ای که به عنوان دفتر امنیتی عمل می کند.

با چند نفر از ساکنان مصاحبه شد. منابع Garda گفتند که Gardaí همچنین با Declan McCann مصاحبه کرد که معتقد بودند ون مورد استفاده در حمله را فروخته است. مک کان دستگیر نشد و به هیچ تخلفی در رابطه با تیراندازی متهم نشد.

درون زندگی گری هاچ در لانزاروته: تحقیق درباره رهبر باند دارایی های سیاستمدار را تبدیل کرد

در پرونده های بعدی دادگاه، دادستان دهکده باکینگهام را به عنوان مرکز لجستیکی و ایستگاه محل مورد استفاده باند هاچ برای حمله نام برد.

دادگاه کیفری ویژه در حکم خود در سال 2023 اعلام کرد که اعضای خانواده هاچ "به وضوح" ارتباط نزدیکی با این مجتمع دارند که قضات آن را "مرکز عملیات" برای تیراندازی نامیدند.

بر اساس نظارت صوتی گری هاچ، اسلحه های استفاده شده در حمله قبل از تیراندازی در مجتمع نگهداری می شدند و تحت کنترل پتسی هاچ، برادر بزرگتر گری بودند.

جاناتان داودال، یکی از اعضای سابق شورای شهر سین فین که در جریان محاکمه‌اش علیه جری هاچ شهادت داد، همچنین شواهدی ارائه کرد که پتسی هاچ «قبل از تیراندازی از دوربین مداربسته خلاص شد».

گری هاچ در نهایت از همه اتهامات تبرئه شد، اگرچه قضات گفتند که معتقدند او کنترل تفنگ های تهاجمی را پس از تیراندازی در اختیار دارد. دو مرد دیگر به اتهامات جزئی تر محکوم شدند.

در حوالی زمان تحقیقات گاردا، یک آژانس دولتی دیگر نیز به دهکده باکینگهام علاقه داشت. جان مک کان، مانند بسیاری دیگر از توسعه دهندگان املاک، قربانی سقوط سال 2008 شده بود.

در سال 2013، آژانس ملی مدیریت دارایی (نما) - آژانس دولتی که برای پاکسازی بانک‌ها از وام‌های دارایی پس از سقوط اقتصادی تأسیس شد - حکمی 114 میلیون یورویی را علیه توسعه‌دهنده تضمین کرد که منجر به در اختیار گرفتن بانک‌ها بسیاری از دارایی‌های او شد.

در آگوست 2016، نما اتهاماتی را علیه 23 آپارتمان در دهکده باکینگهام ثبت کرد که همه آنها متعلق به جان مک کان بودند. سال بعد، Danske Bank در مقابل 21 آپارتمان دیگر در مجتمع متعلق به توسعه دهنده، سود ثبت کرد. اطلاعیه های ممنوعیت

در سال 2018، شورای شهر دوبلین نیز بررسی روستای باکینگهام را آغاز کرد. این شورا در مورد وضعیت برخی از آپارتمان ها شکایات ساکنین را دریافت کرده بود.

بازرسان بخش بهداشت محیط شورا برای بررسی گزارش‌های مربوط به رطوبت، مشکلات برق و ورود آب از سوی مستاجرینی که آپارتمان‌ها را اجاره می‌کنند، به محل اعزام شدند.

تعدادی از اخطارهای رسمی صادر شد که مالکان را ملزم می کرد آپارتمان ها را به استاندارد برسانند. بر اساس داده های به دست آمده توسط The Irish Times، زمانی که این موارد نادیده گرفته شد، بازرسان قبل از اینکه در نهایت "احکام منع" را علیه صاحبان سه آپارتمان صادر کنند، اخطارهای بیشتری صادر کردند.

اخطاریه‌های ممنوعیت آخرین مرحله در نردبان اجرایی است و تنها زمانی صادر می‌شود که مالک زمین درخواست‌های بهبود آپارتمان مستاجران خود را رد یا نادیده بگیرد.

من هرگز یک سوال از دهکده باکینگهام نداشتم. برای یک مجتمع مسطح، این بدان معناست که مردم یا نمی‌خواهند درگیر شوند یا نمی‌دانند چگونه مشارکت کنند

مشاور نایل رینگ

سخنگوی شورا می‌گوید: «این تشدید اجرای قانون است و نمی‌توان از آن به عنوان اولین گام اجرا استفاده کرد».

تا زمانی که اصلاحات لازم صورت نگیرد، املاک مشمول این اخطارها را نمی توان برای اجاره ارائه کرد، با این حال، مستاجر موجود ممکن است به زندگی در آنجا ادامه دهد.

بازرسی های شورا ادامه یافت و تا سال بعد تعداد آپارتمان های مجتمع مشمول اطلاعیه های بهسازی به 12 واحد افزایش یافت.

افزایش آنها تا سال 2022 ادامه یافت، زمانی که 27 محل یا بیش از یک پنجم آپارتمان های این مجموعه تحت اخطار قرار گرفتند. در آن سال، دهکده باکینگهام 47 درصد از تمام اخطارهای ممنوعیت صادر شده توسط شورا را به خود اختصاص داد. بین سال‌های 2018 و 2024، 10 درصد از 297 ملکی که در تمام شهر دوبلین دارای اعلان‌های ممنوعیت ارائه شده بودند، در دهکده باکینگهام بودند، بسیار بیشتر از هر واحد مسکونی دیگری.

اعلامیه‌های ممنوعیت برای بهبود شرایط برای مستاجران، به‌ویژه کسانی که از دولت کمک‌های اجاره دریافت می‌کنند، طراحی شده‌اند. با این حال، آنها همچنین می توانند منجر به بی خانمانی، از جمله در میان ساکنان دهکده باکینگهام شوند.

اگر چه مستاجران ملک مشمول اخطار مجبور به ترک آن نیستند، شورا طبق قانون باید پرداخت کمک های مسکن (Hap) به صاحبخانه را متوقف کند. بلیندا نوجنت، کارمند حقوق مسکن که به ساکنان مجتمع مشاوره می دهد، می گوید که نتیجه اغلب اخراج مستاجر است. او می‌گوید: «شوراء به آنها شش هفته فرصت می‌دهد تا آن را بالا بیاورند. اگر اخطار ممنوعیت صادر شود، [Hap] متوقف می‌شود و مستاجر پس از آن اخراج می‌شود».

"این یک مسئله بزرگ برای ما است. برای مستأجر 22 مشکل است. اگر آنها شکایت کنند، خطر بی خانمان شدن را دارند."

سخنگوی شورا در پاسخ به سوالی درباره این سیاست، می‌گوید توقف پرداخت‌های هاپ راهی برای تعامل با صاحبخانه برای مطابقت با ملک است.

سخنگوی می گوید: «اخطار ممنوعیت اولین گام در اجرا نیست و به دنبال مکاتبات و تعاملات قبلی با صاحبخانه است.

"هدف فرآیند بازرسی هرگز ایجاد بی خانمانی نیست، بلکه اطمینان از دستیابی به حداقل استانداردها در املاک اجاره ای خصوصی است." تیر چراغ طلا

از سوابق املاک موجود مشخص نیست که در آن زمان چه تعداد از املاکی که با اخطارهای ممنوعیت ارائه شده اند متعلق به جان یا دکلن مک کان بوده اند.

این ارقام نشان می دهد که 21 آپارتمان از 29 آپارتمان صادر شده با اخطاریه ممنوعیت در برخی مراحل متعلق به یکی از مردان بوده است. اما ممکن است برخی از آنها قبل از صدور اخطارهای ممنوعیت فروخته شده باشد.

در هر صورت، سوابق شرکت نشان می دهد که خانواده مک کان همچنان به منافع قابل توجهی در دهکده باکینگهام ادامه می دهند. امروزه، بسیاری از اموال متعلق به شرکتی به نام Northside Apartments است که در سال 2014 تأسیس شد.

در سال 2022، دفتر مرکزی خود را از یک پارک تجاری در بالبریگان به دهکده باکینگهام شماره 56 منتقل کرد، همان ملکی که توسط کارآگاهان تحقیق در مورد تیراندازی Regency در سال 2016 جستجو شد.

در پاسخ به سؤالات، یک وکیل برای Northside Apartments می گوید حدود 65 درصد از آپارتمان ها یا حدود 80 واحد را در اختیار دارد.

وکیل Darragh Mackin از Phoenix Law مستقر در بلفاست می گوید که هیچ یک از واحدها از هیچ یک از اعضای خانواده هاچ خریداری نشده است.

او می‌افزاید: «بر اساس اطلاعات مشتریان ما، هیچ واحدی هرگز متعلق به هیچ عضو یا یکی از اعضای خانواده هاچ نبوده یا به آنها اجازه داده نشده است».

Northside Apartments به طور کامل متعلق به شانتار است، شرکتی که ظاهرا از نام دو دختر جان مک کان، شانن و تارا نامگذاری شده است. سوابق شرکت نشان می‌دهد که این دو زن طرف‌های کنترل نهایی هر دو آپارتمان Northside و Shantar هستند. نه شرکت ها و نه زنان هیچ ارتباطی با جنایت ندارند.