ده از ده: 200 کلکسیونر برتر یوپ ون کالدنبورگ به دهه اول موزه خود وورلیندن فکر می کند

یک دهه پیش، Joop van Caldenborgh، صنعتگر هلندی، موزه Voorlinden را در واسنار، هلند افتتاح کرد. به مناسبت سالگرد تاسیس، او با ARTnews در مورد سفر خود به عنوان یک مجموعه دار، تاریخچه موزه و برنامه های سالگرد آن و آخرین خریدهای خود صحبت کرد.

آرتنیوز: چگونه شروع به جمع آوری کردید؟

جوپ ون کالدنبورگ: وقتی پسر جوانی بودم، تمبرها، پاکت‌های شکر، قوطی سیگار را جمع‌آوری می‌کردم - انواع چیزهای کوچکی که می‌توان جمع‌آوری کرد. وقتی هنر شد، همان عادت بود. من اولین اثر هنری ام را در 16 سالگی با استفاده از پول تحویل روزنامه ام خریدم، اما این «جمع آوری» نیست. قبل از اینکه واقعا یک "گردآورنده" شوید، زمان می برد.

چه زمانی متوجه شدید که به آن مقام رسیده اید؟

من مطمئنا خیلی بزرگتر بودم، شاید در اوایل 40 سالگی، زمانی که همسرم به من گفت: "چرا هنوز آثار هنری می‌خری که دیگر نمی‌توانی آن را آویزان کنی؟" متوجه شدم که این بیماری کلکسیونر بودن را دارم: کسی که خرید می‌کند، اگرچه جایی برای آویزان کردن هنر ندارد. این کل ایده جمع آوری است. فقط بعد از یک زمان مشخص متوجه می شوید که باید کاری با آن انجام دهید.

آیا این چیزی است که شما را به ایجاد موزه Voorlinden سوق داد؟

هرگز قصد من این نبود که یک موزه راه اندازی کنم. که در اواخر زندگی اتفاق افتاد و غیرمنتظره بود. این ایده در سال 2010 شروع شد، زمانی که پسرم، که اکنون شرکت خانوادگی Caldic را اداره می‌کند، به من گفت: "چرا نمایشگاهی در Kunsthal Rotterdam برپا نمی‌کنی؟" با سوزان سوارتز، که اکنون مدیر موزه وورلیندن است، نمایشگاهی با عنوان «قول می‌دهم دوستت داشته باشم: مجموعه کالدیک» ترتیب دادیم که نام آن برگرفته از اثری از تریسی امین است. خوب به یاد دارم که انجام این کار چقدر لذت بخش بود و بعد گفتم: "ما به فضای نمایشگاهی خودمان نیاز داریم." ما جرات نکردیم آن را موزه بنامیم. فضای نمایشگاهی بود

در سال 2011، املاک Voorlinden را خریداری کردیم که حدود 100 هکتار است و یک عمارت قدیمی در این ملک وجود دارد. همچنین اتفاقا به محل زندگی من بسیار نزدیک است. افتتاح این موزه پنج سال طول کشید زیرا باید مجوز دولتی برای ساخت موزه در طبیعت و بسیار نزدیک به دریا می گرفتیم.

جیمز تورل، Skyspace، 2016، در موزه Voorlinden. عکس آنتوان ون کام

چند سنگ بنای مجموعه چیست؟

پاسخ دادن به آن دشوار است من شش فرزند دارم؛ اگر بپرسید کدام یک مورد علاقه من است، در مشکل هستید. در مورد هنر هم همینطور است. تمام هنرها با ارادت و احساس خاصی جمع آوری شده است. همه کارها دوست داشتنی هستند چیزی که می توانم به شما بگویم این است که وقتی شروع کردم، کارهای انتزاعی تر [جنبش] صفر را از اواخر دهه 50 و اوایل دهه 60 جمع آوری کردم. من کمی ذهن ریاضی دارم، بنابراین آن نوع هنر را دوست داشتم – و هیچکس آن را درک نکرد. همه می گفتند من دیوانه ام.

در موزه، برخی از سنگ بناها، که دائمی هستند، فضای آسمان جیمز تورل، زوج ران موک زیر چتر (2013)، ریچارد سرای بزرگی که او برای ما ساخته است، و استخر شنای لئاندرو ارلیچ، که شاید قابل نمایش ترین قسمت موزه در اینستاگرام باشد.

چه چیزی یک اثر هنری را به یک جایزه تبدیل می کند؟

برای من، یک جایزه با قیمت یک اثر هنری تعریف نمی شود، بلکه با قدرت ارتباط من با آن تعریف می شود. من کارهای هنری را دوست دارم که مرا از نظر احساسی تحریک می کنند. آنها لازم نیست زیبا باشند یا توسط یک هنرمند مشهور ساخته شده باشند. سوال واقعی ساده است: آیا آن را دوست دارم؟ من عاشق یک مجسمه بی‌نظیر در فضای باز اثر تریسی امین شدم و سال گذشته آن را برای باغ مجسمه‌مان خریداری کردم. اما آثار هنرمندانی که هنوز در حال کشف هستند و جایگاه خود را در تاریخ هنر تثبیت نکرده اند، به همان اندازه ارزشمند است.

این یکی از لذت‌های بزرگ جمع‌آوری هنر معاصر است: مواجهه با ذهن‌های خارق‌العاده و گفتگو با هنرمندان درباره کار، زندگی و فلسفه‌شان. این به من کمک کرد تا چیزها را متفاوت ببینم و کشف کنم که راه های زیادی وجود دارد که می توانید به جهان نگاه کنید، بسیار فراتر از تصور غنائم.

جوپ ون کالدنبورگ و سوزان سوارتز، با بازی باز پایان یافته توسط ریچارد سرا (2007–2008). ©2025 رود بان

دهه گذشته باز بودن موزه را برای عموم چگونه توصیف می کنید؟

خیلی عجیب است اگر هرگز به ساخت موزه فکر نکرده باشید. من همیشه در یک [صنعت] تجارت به تجارت بودم، نه تجارت به مصرف کننده، و موزه ها با مصرف کننده روبرو هستند. نحوه برخورد شما با مردم متفاوت است. من خوش شانس هستم که کارگردانی داریم که این را به خوبی درک می کند. این نقطه قوت من نیست. اما چیزی که بیش از همه به آن افتخار می کنم این است که اگر از پنجره از عمارت به بیرون نگاه کنم و ورودی موزه را ساعت 11 صبح ببینم، صفی را می بینم که منتظر ورود به داخل است. وقتی به موزه می روم، مردم را می بینم که از خود لذت می برند. اینکه ایشان زیارت کردند باعث خوشحالی من است.

چه چیزی موزه وورلیندن را از سایر موزه های کلکسیونی در سراسر جهان متمایز می کند؟

موزه های کلکسیونی بسیار خوبی در جهان وجود دارد و من نسبتا متواضع هستم. اما به نظر من هنر، معماری و طبیعت را به خوبی با هم ترکیب می کنیم. این اطراف طبیعت زیبایی است؛ معماری خیلی خوبه در موزه، ما تقریبا هیچ چیز نداریم که شما را از نگاه کردن به هنر ناراحت کند. ما نوعی گفتگو بین پارک موزه و آنچه در داخل آن است داریم.

هواردنا پیندل، اقیانوسی زیر آب، 2025. با حسن نیت از هنرمند، مکعب سفید، و گالری Garth Greenan

برخی از خریدهای اخیر شما چیست و چه چیزی شما را به سمت آنها کشانده است؟

اغلب شبیه عشق در نگاه اول است. یک اثر به سادگی شما را در مسیر خود متوقف می کند و احساس درستی دارد. گاهی اوقات می توانم بلافاصله آن را در Voorlinden تصور کنم. این مورد در مورد طنین Kader Attia (2025) بود، نصب قفس‌های معلق پرندگان مجهز به زنگ. از نظر بصری قابل توجه است، اما پارادوکس زندگی معاصر را نیز به تصویر می کشد. ما دائما در ارتباط هستیم، اما اغلب منزوی هستیم، هر کدام با صدای خودمان در حالی که رسیدن به گفتگوی واقعی دشوار است.

یکی دیگر از نقاشی‌های هشت متری خارق‌العاده، زیر آب اقیانوسی (2025)، اثر هواردنا پیندل است. از هزاران نقطه ریز پاشیده شده تشکیل شده است، اما وقتی از فاصله دور به آن نگاه کنیم، مانند نگاه کردن به یک اقیانوس است. غوطه ور و تقریبا مراقبه است. هرچه دقیق تر نگاه کنید، بیشتر از کار و دقتی که در ساخت آن انجام شده است، قدردانی می کنید.

برای جشن گرفتن 10 سالگی موزه، «تجلیل از نمادهای هنر» را در سپتامبر افتتاح می کنید. چگونه این اتفاق افتاد؟

ایده سوزان این بود که این نمایشگاه "آیکون ها" را بسازد و از کل موزه استفاده کند. در کنار آثاری از مجموعه خود، از موزه‌های سراسر جهان وام خواهیم گرفت - نمادهای آنها را دریافت خواهیم کرد. ما قطعاتی از کلود مونه، ژوان میرو، فرانسیس بیکن، لوئیز بورژوا، دیوید هاکنی، ران موک، دانیل بورن و دیمین هرست خواهیم داشت. این تجربی ترین و بزرگترین نمایشگاهی است که در 10 سال گذشته ساخته ایم.

روی لیختنشتاین موزه لودویگ، ام-شاید، تصویر یک دختر (1965) در «تجلیل از نمادهای هنر» در موزه وورلیندن حضور دارد. ©Historische Archiv mit Rheinischem Bildarchiv

چه چیز دیگری برای موزه Voorlinden در راه است؟

در اوایل سال آینده، نمایش اولافور الیسون را در موزه خواهیم داشت و به دنبال آن نمایشگاه نیکلاس پارتی برگزار خواهد شد. الیسون همچنین از کل موزه استفاده خواهد کرد. تعدادی کار از الیسون داریم و او هم در حال ساخت آثار ویژه نمایشگاه است. ما فقط یک اثر از حزب داریم، اما شاید فرصتی برای دریافت بیشتر وجود داشته باشد. من نمی دانم.

برای دهه آینده منتظر چه چیزی هستید؟

امیدوارم تا 10 سال آینده اینجا باشم. ما هنوز نمایشگاه های زیادی داریم که دوست داریم بسازیم.