ده سال بعد از پایین ترین سطح خود، نیوکاسل یک برد با رستگاری فاصله دارد

جمعه، 11 سپتامبر، 7:50 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، Rabbitohs 10، Knights 20

شنبه، 12 سپتامبر، 4:05 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، واریرز 16، دلفین 26

شنبه، 12 سپتامبر، 7:50 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، کوسه 26، کابوی 16

یکشنبه، 13 سپتامبر، 16:05، امتیاز نهایی، پانترز 19، خروس 12

شنبه، 19 سپتامبر، 7:50 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، خروس 46، کوسه 10

یکشنبه، 20 سپتامبر، 16:05، امتیاز نهایی، رزمندگان 10، شوالیه‌ها 12

جمعه، 25 سپتامبر، 19:50، امتیاز نهایی، دلفین 20، خروس 36

یکشنبه، 27 سپتامبر، 16:00، امتیاز نهایی، پانترز 14، شوالیه 22

یکشنبه، 4 اکتبر، 7:30 بعد از ظهر، بازی شروع نشده، خروس ها در مقابل شوالیه ها

ده سال پیش، نیوکاسل یکی از سخت ترین فصل های تاریخ NRL را پشت سر گذاشت. (گتی ایماژ: مارک کولب)

هجوم احساسات پس از بازگشت نیوکاسل به فینال بزرگ بعد از 25 سال دلیلی است که شما نمی توانید درک کنید که پیروزی تا چند بار باخت چقدر می تواند احساس خوبی داشته باشد.

شوالیه‌ها این را بهتر از بسیاری می‌دانند، زیرا در ربع قرنی که از دوران شکوهشان می‌گذرد، سختی‌ها را از دست داده‌اند و چیزهای زیادی را از دست داده‌اند.

قبل از این فصل، تعداد قاشق‌های چوبی بیشتر از پیروزی‌های فینال در دو دهه گذشته بود، از آشفتگی‌های مالی که موجودیت باشگاه را تهدید می‌کرد جان سالم به در برد و در مبارزات دیگری که ثابت کرد حتی در نیوکاسل چیزی بیشتر از فوتبال وجود دارد، جان سالم به در برد.

اما در زمین، شرایط هرگز سخت تر از ده سال پیش نبود، زمانی که باشگاه در کل فصل 2016 تنها یک بازی را برد، یعنی کمترین پیروزی برای یک تیم در 60 سال گذشته.

دو مرد باقی مانده اند که از آن زمستان های ناچیز ایستاده اند و در حالی که جیکوب سیفیتی فینال بزرگ یکشنبه را به دلیل تعلیق از دست خواهد داد، دن گاگای این شانس را دارد که درد قدیمی را در زیر کوهی از شکوه نهایی بزرگ دفن کند.

Dane Gagai تنها بازیکن بزرگ فینال است که در فصل 2016 برای شوالیه ها ظاهر شد. (گتی ایماژ: اشلی فدر)

فصل 2016 کمترین امتیاز در میان امتیازات سه متوالی در رده آخر بود، اما چیزی که گاگای بیش از همه به یاد دارد، امید تسلیم ناپذیر وفاداران است، برخلاف همه شانس ها و حس خوب.

گاگای می‌گوید: «هنوز هم هواداران حاضر می‌شدند. هنوز 20000 نفر در یک بازی حضور داشتند، با پیراهن‌های شوالیه‌ها، حتی بعد از قاشق‌های پشت سر هم.»

برای اینکه بتوانم اکنون در این موقعیت باشم و به این هواداران آنچه را که لیاقتشان را دارند بدهم، نمی توانم بیشتر از این افتخار کنم که شوالیه نیوکاسل هستم."

این داستان مشابهی برای ترنت هادکینسون است، که در آن فصل پس از ورود از کانتربری به عنوان هافبک فعلی نیو ساوت ولز اوریجین، کاپیتان شوالیه ها بود.

هادکینسون گفت: "من برای رسیدن به آنجا هیجان زده بودم، من واقعا دوست دارم که یک شهر یک تیمی بود، با دیدن اینکه چگونه آنها پشت تیم خود قرار گرفتند - من می خواستم بخشی از آن باشم."

اولین چیزی که به ذهن می رسد، وفاداری هواداران است.

ما تمام تلاشمان را می‌کردیم تا برای آنها برنده شویم، واقعا هم همینطور بودیم، اما عمیقا در آن مرحله بازسازی بودیم. شرایط در زمین بسیار سخت بود اما هواداران ما را از آن عبور دادند."

هادکینسون به عنوان هافبک فعلی نیو ساوت ولز از کانتربری به شوالیه ها پیوست. (گتی ایماژ: تونی فدر)

با توجه به اینکه شوالیه‌ها در آن فصل جمعیت بیشتری نسبت به سه تیمی که به فینال راه یافتند، هر دو مرد در مورد حمایتی که هرگز تزلزل نکرده‌اند، درست می‌گویند.

آنها همچنین به نوعی افزایش کلی جمعیت را نسبت به سال قبل تجربه کردند و میانگین حضور بالاتری نسبت به باشگاه در فصل برتر خود در سال 1997 داشتند.

تنها چیزی که بازیکنان و هواداران داشتند ایمانشان بود، که این فقط راه دیگری است برای گفتن اینکه آنها همدیگر را داشتند، و تیم های کمی تا به حال بیشتر به آن نیاز داشته اند.

تنها شش بازی آنها با امتیاز کمتر از یک نتیجه مشخص شد و آنها در 19 بازی از 24 بازی خود 24 امتیاز یا بیشتر دریافت کردند.

وحشت‌های خاصی وجود داشت که هر از گاهی سرشان را بالا می‌برد و باعث می‌شد که کمپین کمتر فصلی بد و بیشتر یک مجازات الهی به نظر برسد، مانند شکنجه‌ای کنایه‌آمیز که در ذهن بیمار خدای شریر و انتقام‌جو دیده می‌شود.

مردم نیوکاسل همچنان دسته دسته برای تیم خود حاضر شدند. (گتی ایماژ: اشلی فدر)

تنها برد آنها در راند 6 مقابل وست تایگرز به دست آمد، زمانی که یک هوادار توپی را به زمین پرتاب کرد و کوربین سیمز آن را به سمت خود برد تا جوردن رنکین، وینگر تایگرز، هنگام تلاش برای ارسال بمب، خطا کند.

شوالیه ها از ست بعدی گل زدند تا به پیروزی 18-16 دست پیدا کنند، اما ماه بعد طعم جهنم را چشید، گویی که برای یک روز خوش شانسی خود، به خاطر جرات داشتن یک روز شاد، در عذاب بودند.

آنها چهار بازی بعدی خود را با اختلاف 179 بر 10 شکست دادند و سه بار بدون گل ماندند.

بازی پایانی، باخت 62-0 در خانه مقابل کرونولا، دومین شکست سنگین تاریخ باشگاه بود.

گاگای علیرغم اینکه مادربزرگش صبح مسابقه می‌رفت، بازی کرد و پس از آن که سیمز مورد آزار نژادپرستانه قرار گرفت، در آغوش سیمز اشک ریخت.

طارق سیمز که فصل را به عنوان یکی از کاپیتان های تیم آغاز کرد، چند هفته بعد با انتقالی در نیم فصل به سنت جورج ایلاوارا رفت و جارود مولن، باتجربه ترین بازیکن باشگاه، ماه ها بعد پس از مثبت شدن تست استروئیدی، کارش در NRL به پایان رسید.

نیوکاسل در سال 2016 نتوانست بردی برای نجات خود پیدا کند. (گتی ایماژ: مت بلیت)

روزهایی بودند که از روزهای دیگر نزدیک‌تر بودند، اما فقط به اندازه‌ای نزدیک بودند که بیش از پیش احساس می‌کردند و نشان می‌داد که بدون اندکی امید نمی‌توان ناامیدی واقعی داشت.

نیوکاسل کانبرا را که فصل عادی را در رده دوم به پایان رساند و به فینال مقدماتی رسید، دو بار به وقت اضافه برد. آنها موفق شدند، به عنوان یک تیم، از جارود کروکر، مرکز رایدرز، که به عنوان بهترین امتیاز آور آن سال به پایان رسید، پیشی بگیرند، اما با توجه به امتیاز 306 به 296، این یک کار نزدیک بود.

در آخرین بازی خود در فصل، زمانی که پیروزی ممکن بود بیش از همه معنی داشته باشد، شوالیه ها یک ضربه پنالتی در ثانیه آخر را دریافت کردند تا به سنت جورج ایلاوارا باختند و وضعیت خود را به عنوان شگفتی های یک برد تایید کردند.

در فهرست شوالیه ها استعداد کافی برای رقابت وجود داشت - گاگای تا آن زمان یک بازیکن ثابت کوئینزلند بود و جایزه بهترین بازیکن سال باشگاه را به دست آورد، اولین طعم او از اینکه یک سرباز برجسته برای یک هدف ناامیدکننده باشد.

هادکینسون می‌گوید: «در آن زمان او دقیقا مثل الان بود - یک رقیب واقعی که در تمرینات پشت سرش کار می‌کرد و همیشه سعی می‌کرد به بچه‌های جوان کمک کند.

این فصل غم و اندوه دائمی برای شوالیه ها بود. (گتی ایماژ: مارک نولان)

او خیلی تلاش می کرد، هر کاری که لازم بود انجام می داد تا برای تیم و شهر به پیروزی برسد.

گاگای و هادکینسون تنها دو نفر از 12 بازیکنی بودند که در دوره‌ای از دوران حرفه‌ای خود در اوریجین یا استرالیا یا نیوزلند بازی می‌کردند.

اما هیچ یک از جدول های زمانی مطابقت نداشت. برخی از آنها خیلی جوان بودند - میچ بارنت و دوقلوهای سیفیتی در سال اول کلاس اول بودند.

دیگران خیلی پیر بودند - کید اسنودن، جرمی اسمیت و مولن همه در آخرین سال زندگی حرفه‌ای خود در NRL بودند و تحت مربیگری ناتان براون این ترکیب هرگز درست نبود.

هادکینسون گفت: "افراد جدید، آنها برای این کار آماده بودند، آنها در ردیف بعدی بودند، اما آنها فقط جوان بودند."

آن‌ها هر کاری که می‌توانستند انجام دادند و من برای چند نفر از آنها احساس می‌کنم، اما برخی از آنها به حرفه‌های بزرگی ادامه دادند - جاش کینگ در ملبورن سقوط کرد، جک کوگر در پنریث عالی پیش می‌رود، هر دو سیفیتی به بازیکنان بزرگی تبدیل شدند.

اما زمانی که جوانی بیشتری نسبت به تجربه داشته باشید، کار را سخت می کند، به خصوص زمانی که فهرست و ترکیب ها مدام در حال تغییر هستند."

با توجه به اینکه تیم قادر به بازپرداخت با شکوه به جامعه نبود، هادکینسون سخت تلاش کرد تا راه‌های دیگری برای جبران عشقی که ارزش زیادی داشت پیدا کند.

کار او در جامعه با کودکان بیمار، از جمله اسکورت هانا رای 17 ساله تا مراسم رسمی دبیرستانش در حالی که او سرطان لاعلاج داشت، به عنوان یک یادآوری دائمی بود که لیگ راگبی می تواند بزرگتر از برد و باخت باشد.

هادکینسون می‌گوید: «این شرایط سختی را در زمین بسیار آسان‌تر می‌کرد، وقتی می‌دانید بچه‌های بیرون از آن‌جا خیلی سخت‌تر از هر کسی که برای امرار معاش فوتبال بازی می‌کند، کار را در چشم‌انداز قرار می‌دهد.»

"هواداران و باشگاه برای من بسیار عالی بودند. در دوران سخت آنها بخش مثبتی از زندگی من بودند.

من و همسرم هنوز در مورد آن صحبت می کنیم، زیرا ما نیوکاسل را دوست داشتیم، ما مردم را دوست داشتیم. خارج از زمین، ما چیزی را تغییر نمی دهیم."

این یک راه پر پیچ و خم برای شوالیه ها بود، که به فینال رفتند و در طول ده سال آینده به آخرین مکان بازگشتند.

گاگای برای سالها خدمت وفادارش به پاداش نهایی بسیار نزدیک است. (گتی ایماژ: کامرون اسپنسر)

هادکینسون در پایان سال 2017، درست قبل از ورود کالین پونگا و آغاز راهپیمایی طولانی تا یکشنبه آزاد شد.

سیفیتی تنها بازیکنی است که پس از اینکه گاگای در پایان سال 2017 در جستجوی قهرمانی در فوتبال به سیدنی جنوبی رفت، در تمام طول مسیر حضور داشت.

بازگشت او چهار سال بعد به باشگاهی که همیشه او را خانه می‌نامد، یک پسر ولخرج بود و قهرمانی جایزه‌ای بود که او هزاران برابر به دست آورده بود، درست مانند هوادارانی که در آن روزهای تلخ در کنار تیم بودند.

ده سال بعد از اینکه یک برد تمام چیزی بود که آنها داشتند، یک برد دیگر می تواند همه چیز را به همراه داشته باشد و ثابت کند که رستگاری واقعی نصیب کسانی می شود که می توانند بیشترین رنج را بدون از دست دادن ایمان داشته باشند.

گاگای گفت: "من آن را می خواهم. من آن را بد می خواهم. اما این محصول نهایی کاری است که باید انجام شود."

"بسیاری از مردم ما را به عنوان افراد ضعیف معرفی می کنند. اما ما هرگز این کار را انجام نداده ایم، ما در طول سال این اعتقاد را داشتیم.

"برای اینکه بتوانم برگردم و در یک فینال بزرگ اینجا بازی کنم، نمی توانم بیشتر از این به نووکاستری بودنم افتخار کنم."