ده‌ها سال پس از نقطه اشتعال دهه 1990، Drumcree به همان اندازه خطرناک است

برای نسلی از سیاستمداران، روزنامه‌نگاران و دیگران، بحران رژه‌های درامکری در دهه 1990 فصلی تلخ و غالبا عمیقا ناخوشایند بود که اغلب به عنوان خاطره‌ای بد فراموش شده بود.

اما هرگز توسط Loyal Orange Lodge No 1 در خیابان Carleton در شهر که هنوز هم بسیاری از بخش‌های Troubles را حمل می‌کند، فراموش نشد.

از سال 1998، هر یکشنبه آنها اعتراضی نمادین در کلیسای درامکری روی تپه برگزار کردند تا از ممنوعیت راهپیمایی در جاده گارواگی شکایت کنند.

هر سال، لژ درخواستی را برای راهپیمایی در روز یکشنبه قبل از دوازدهم ژوئیه در مسیر سنتی خود از کلیسا تا خیابان کارلتون ارسال می کرد. هر سال رد می شد.

امسال هم همین کار را کردند. طبق معمول رد شدند. با این حال، این بار، لژ، با کمک افراد خارجی، به دنبال بررسی قضایی تصمیم کمیسیون رژه شد.

جلسه دادگاه کمک زیادی به تخریب شهرت کمیسیون رژه کرده است. کمیسیونرهای آن به طور مؤثر درخواست را رد کردند. قاضی حکم داد که به درستی در شایستگی آن بررسی نشده بود.

در واقع، کمیسیون پیش از این 27 بار راهپیمایی را رد کرده بود. هیچ چیز تغییر نکرده بود، بنابراین اجتناب ناپذیر بود که دوباره این کار را انجام دهد. در نتیجه، مدارک حتی خوانده نشد، چه رسد به بررسی.

در مواجهه با این تحقیر، کمیسیون از نو شروع به کار کرد و وقتی به نارنجی ها اجازه راهپیمایی داد، بیش از چند نفر - از جمله کسانی که در جامعه اتحادیه گرایان گسترده تر بودند - مبهوت ماندند.

شتابزدگی جلسات دادگاه و تجدید نظر در روزهای اخیر، رژه را در دستور کار سیاسی ایرلند شمالی قرار داده است به گونه ای که می تواند موجودیت نهادهای استورمونت را تهدید کند.

رهبر DUP ادعا می کند که وزیر اول در میان بن بست راهپیمایی نظم نارنجی "قانون را زیر پا می گذارد".

حزب اتحادگرای دموکراتیک (DUP) موضع سختی را حفظ می‌کند، زیرا دفاع از حق راهپیمایی با عضویت آن به خوبی انجام می‌شود، حتی اگر اکثریت نارنجی‌نشینان اتحادیه اولستر باشند، نه اعضای DUP.

علاوه بر این، چنین خطی دفاعی را در برابر پیشرفت‌های حتی تندروتر صدای اتحادیه‌گرایان سنتی به رهبری جیم آلیستر ارائه می‌کند و DUP همیشه از این که در سمت راست خود از جناح چپ خارج شود، وحشت دارد.

و بازیگران دیگری هم هستند. جیمی برایسون یکی از اعضای نارنجی نیست، اما تا حد زیادی در پشت نمایه ای که توسط برنامه استفان نولان بی بی سی در رادیو اولستر به او ارائه شده، تأثیرگذار شده است.

استراتژی قانونی موفق اتخاذ شده توسط نارنجی به طور قابل توجهی به او بستگی دارد. وجهه بالای او بسیاری را در صحنه سیاسی خشمگین می کند، اما نمی توان او را نادیده گرفت.

و نارنجی باهوش تر بوده است. موافقت کرد که رژه را به 35 شرکت کننده کاهش دهد، بدون گروه موسیقی. این تضمین داد که هیچ حامی در کلیسا حاضر نشد تا تصویری از تهدید را ایجاد کند که 30 سال پیش تا این حد رایج بود. و یاد گرفته است که از دادگاه ها به نفع خود استفاده کند.

برای Sinn Féin، مسائل متفاوت است، اما به همان اندازه مهم است. رئیس انجمن ساکنان جاده گارواگی، براندان مک سیونیت که اکنون تقریبا 70 ساله است، هیچ حامی این حزب نیست، حتی اگر اکثر افراد حاضر در جاده به نامزدهای آن رأی دهند. او بر سر تصمیمش برای حمایت از پلیس در سال 2007 از آن جدا شد و یکی از اعضای Éirígí، یک سازمان جمهوری خواه ناراضی است - هرچند که همیشه اصرار داشته است که هیچ ارتباطی با خشونت ندارد.

در حال حاضر، Sinn Féin برای تأثیرگذاری بر گروه ساکنان عمل می کند، اما نمی تواند آن را کنترل کند. به همین ترتیب، نمی توان دید که برخلاف میل خود عمل می کند و ساکنان جاده گرواقی نمی خواهند نارنجی ها در خیابان آنها راهپیمایی کنند. حالا یا همیشه

علاوه بر این، صف‌های راهپیمایی همیشه برای بسیج پایگاه سین فین کار کرده‌اند. این مزیت کوچکی برای حزبی نیست که از استورمونت خسته شده است و تلاش های کمی برای کارکرد آن انجام می دهد، حتی اگر بتوان آن را به خاطر خسته شدن از DUP بخشید.

به همین ترتیب، بحران پیش بینی نشده به خدمات پلیس ایرلند شمالی (PSNI) آسیب رسانده است. تصمیم آن برای گفتن به کمیسیون رژه که معتقد نیست رژه امسال نظم عمومی را تهدید می کند دشوار است.

در حال حاضر، PSNI در تلاش است تا راه خود را از مشکل خلاص کند. در ساعت 7:35 صبح یکشنبه به نارنجی گفت که برای راهپیمایی آماده شود، اما 10 دقیقه بعد برگشت و گفت که نمی تواند زیرا تعداد معترضان بسیار زیاد بود.

معترضان در آن مرحله 12 ساعت در آنجا بودند. آن موقع جایی نمی رفتند. الان جایی نمی روند. Drumcree 2026 با Drumcrees دهه 1990 متفاوت است، اما به همان اندازه خطرناک است.