دوران جسورانه در هالیوود با ناله به پایان می رسد

برای دهکده ویدیو ثبت نام کنید، خبرنامه هفتگی جدیدی که در آن دیوید سیمز جواهرات سینمایی را کشف می کند و خوانندگان را به وسواس فیلم خود می کشاند.

برای شروع این خبرنامه، پیامی فرستادم که اعلام کرد فیلم‌ها «به طور غیرقابل انکاری بازگشته‌اند». در عرض چند روز، به نظر می رسید که آسمان دوباره در حال سقوط است. دو استودیوی معتبر، پارامونت و برادران وارنر دیسکاوری، رسما در 6 اکتبر ادغام شدند و قدرت را در هالیوود به تعداد معدودی تثبیت کردند. نهاد جدید Skydance نامیده شده است، نام شرکت تولید اصلی که دیوید الیسون مدیرعامل آن در سال 2006 تاسیس کرد. اما در داخل، الیسون حداقل یک تصمیم در مورد آن گرفته است.

پس از بسته شدن قرارداد، دو رهبر کلیدی در برادران وارنر، جسورتر و ریسک پذیرتر دو استودیو، بلافاصله در را نشان دادند: مایکل دی لوکا و پم عبدی، روسای مشترک گروه فیلم سینمایی برادران وارنر. خروج آنها حاکی از چیزی بود که بسیاری از تحلیلگران صنعت از آن می ترسیدند: اینکه رئیس جدید آنها دیگر طرفدار ریسک های بزرگ و جسورانه نیست.

به هر حال، خبر خروج دی لوکا و عبدی از شرکت - برای جایگزینی با تیم فعلی پارامونت، که بر چیزی که به عنوان "واحد فیلمبرداری برادران پارامونت وارنر" (سه برابر سریع بگویید) نظارت خواهد کرد - درست قبل از یک آخر هفته بد تاریخی برای استودیو به گوش رسید. پروژه تام کروز Digger در 2 اکتبر افتتاح شد و تنها 8 میلیون دلار در داخل کشور شروع شد، با بودجه ای که طبق گزارش ها تا 180 میلیون دلار افزایش یافت. با توجه به مشارکت کروز به عنوان ستاره و تهیه کننده، این عدد به خصوص کم خونی است.

Digger اکنون به عنوان آخرین اکران برادران وارنر قبل از پیوستن به Skydance ایستاده است، و عملکرد فاجعه بار فیلم در گیشه آفیس آخرین مورد از یک سری ضربات سخت برای این شرکت در سال جاری است. با توجه به جاه‌طلبی وحشیانه فیلم، شکست آن برای دورانی که از نظر مالی بسیار بالا و پایین بود، اما اغلب به‌طور خلاقانه هیجان‌انگیز بود، مناسب‌تر خواهد بود.

د لوکا و عبدی در سال 2022 شرکت برادران وارنر را تصاحب کردند و با خود یک بازنشانی استراتژیک به ارمغان آوردند. هر دوی آن‌ها نام‌هایی در دنیای سینمای مستقل جوایز پسند بودند و استودیویی را به لرزه درآوردند که از یک استراتژی تئاتری که در صنعت محبوبیت نداشت بازمی‌گشت: قرار دادن فیلم‌های پرفروش در HBO Max در روز اکران. دی لوکا یک مدیر باسابقه بود که کارنامه‌اش شامل پروژه‌های نورافکن مرزی توسط پل توماس اندرسون و دیوید فینچر و کسب نامزدی اسکار بهترین فیلم برای فیلم‌هایی مانند شبکه اجتماعی و مانیبال بود.

عبدی کار خود را در فیلم‌های فوق‌العاده دنی دویتو، Jersey Films آغاز کرد و در فیلم‌های The Revenant و The Big Short، در میان دیگر فیلم‌های موفق فصل جوایز، به عنوان رئیس گروه تولید New Regency کار کرد.

آنها با هم ریاست یک دوره پرهیاهوی برادران وارنر را بر عهده داشتند که در آن بر جذب ستاره‌های بزرگ و مؤلفان بزرگ تمرکز کردند و در عین حال بقایای رویکرد ضعیف و گران‌قیمت رهبری قبلی را به مجموعه کمیک‌های دی سی ریختند. اما نتایج آنها متناقض بود: در سال 2023، موفقیت عظیم باربی در تابستان و ونکا در زمان کریسمس استودیو را شکوفا کرد. سال بعد، Furiosa: A Mad Max Saga و Joker: Folie à Deux آنقدر گران قیمت بودند که کارشناسان صنعت شروع به پیش بینی کردند که De Luca و Abdy به زودی شغل خود را از دست خواهند داد.

در عوض، سال گذشته، این دو نفر پیشتاز یک لوح سینمایی بودند که احتمالا برای نسل‌ها با لحن‌های خاموش در مجموعه‌های سی‌سوئیت هالیوود صحبت می‌شود. یک فیلم Minecraft از IP مناسب خود برای کودکان استفاده کرد و با وجود اینکه به سختی منسجم بود، نزدیک به 1 میلیارد دلار در سراسر جهان به دست آورد. راه اندازی مجدد دنیای سینمایی دی سی با سوپرمن، به کارگردانی جیمز گان، رئیس مشترک جدید استودیو دی سی، به طرز شگفت انگیزی انجام شد. دنباله های احمقانه Final Destination Bloodlines و The Conjuring: Last Rites از نظر تجاری بالاتر از وزن خود بودند.

Zach Cregger’s Weapons نه تنها یک فیلم ترسناک بود، بلکه یکی از محبوب ترین منتقدان بود که جوایز مهمی را دریافت کرد. گناهکاران رایان کوگلر، که بودجه بالای آن با تردید تحلیلگران باکس آفیس پیش از انتشار مواجه شد، یک حس فرهنگی و یک موهبت مالی بود. و فیلم پرفروش اندرسون، یک نبرد پس از دیگری، قبل از گرفتن جایزه اسکار بهترین فیلم، به اندازه کافی پول به دست آورد تا مقیاس خود را توجیه کند.

اساسا در هر یک از این موارد، محاسبه De Luca و Abdy مبنی بر شرط‌بندی روی سازندگانی که سابقه ثابتی داشتند و جفت کردن آن‌ها با ستاره‌های قابل اعتماد کارساز بود. در همین حال، اقتباس‌های ایمن کمیک‌بوک و بازی‌های ویدیویی به رفع نگرانی‌های تجاری کمک کرد. امسال اما همین رویکرد باعث نوسانات و غیبت های زیادی شده است. همکاری بین کارگردانان و مجریان تحسین شده، مانند مگی جیلنهال و عروس جسی باکلی! ، نتوانستند بودجه خود را برگردانند. Supergirl و Practical Magic 2 در باکس آفیس ناامید شدند، تا حدی به دلیل نقدهای ضعیف.

برادران وارنر حتی نتوانست ادعای موفقیت شگفت‌انگیز فیلم Coyote vs. Acme را داشته باشد. این تابستان امسال به یک خانواده خفته تبدیل شد.

شاید فلاپ دیگر آخرین نی برای الیسون بود. یا شاید مدیر عامل Skydance همیشه قصد داشت تیم خودش را در راس کار نگه دارد. از زمانی که الیسون در سال 2025 مدیریت آن استودیو را بر عهده گرفت، پارامونت استراتژی پوپولیستی تر و ریسک گریزتری را اتخاذ کرده است. برنامه امسال شامل فیلم های ترسناک جذاب و دنباله ای به سبک نمایش کلیپ Jackass بود، اگرچه هیچ کدام به ویژه در بین تماشاگران تئاتر موفق نبودند. یک لایو اکشن جدید Street Fighter و آخرین نسخه از سری پرندگان خشمگین در راه است.

در واقع، این فیلم حتی یک فیلم تام کروز را برای سال 2028 در اختیار دارد - اما به جای اینکه یک تلاش مولف مانند Digger باشد، دنباله ای بر درام نسکار 1990 Days of Thunder است که من می گویم هیچ کس واقعا آن را نمی خواست.

متیو بلونی، گزارشگر صنعت، هفته گذشته در ستونی از Puck پیشنهاد کرد که Skydance به نظر می‌رسد قصد دارد پارامونت و برادران وارنر را جدا نگه دارد. الیسون همچنین قول داده است که Skydance به سرعت اکران‌های خشمگینانه ادامه خواهد داد، شاید به‌خاطر قدردانی از گیتای هالیوود زمانی که نتفلیکس تقریبا در طول درام ادغام به برادران وارنر دست پیدا کرد. نگرانی این بود که فیلم هایی به عنوان بخشی از "Netflix Warner Bros" منتشر شدند. اصلا در سینما نمایش داده نمی شود. اما خروج د لوکا و عبدی مطمئنا نشان می‌دهد که پاس‌های عجیب‌تر از Hail Mary بسیار کم خواهد بود.

مطمئنا، همه آنها کار نکرده اند - اما موفقیتی مانند Sinners بدون چند پرتاب سخت دیگر که به هم متصل نمی شوند اتفاق نمی افتد.

در همین حال، برخی از بینندگان ظاهرا قبلا g Digger را به عنوان یک کلاسیک کالت باز پس گرفته اند. شاید این فقط یک نوستالژی سریع برای لحظه ای در هالیوود باشد که به نظر می رسد بیشتر در حال دور شدن است. یا شاید این نشانه‌ای باشد که بخشی از مخاطبان همیشه برای کارهای جسورانه فریاد می‌زنند – کاری که توسط استودیوهای مختلف ساخته می‌شود و هنوز هم ساخته می‌شود. فقط شاید نه توسط برادران وارنر، در آینده. مقاله ای که از آن لذت بردم تصویر توسط پل اسپلا* نفرین شده ترین تیم در ورزش آمریکا

نوشته کیتلین تیفانی

داستان اسطوره ای بوفالو بیل ها را می توان اینگونه بیان کرد: طرفداران آنها دیوانه هستند و در برف زندگی می کنند. آن‌ها این برف را از استادیوم خود بیرون می‌ریزند تا به تیم فوتبال خداحافظی‌شان کمک کنند، تیمی که تا همین اواخر به خاطر از دست دادن چهار بار متوالی سوپربول در اوایل دهه 1990 مشهور بود. طبق یک نظریه، این شکست‌ها باعث آشفتگی تیموتی مک‌وی قبل از برنامه‌ریزی و اجرای بمب‌گذاری اوکلاهاما سیتی شد. این فرنچایز تا حد زیادی فاجعه بود تا اینکه در سال 2018 یک کوارتربک ماورایی به نام جاش آلن آمد که قهرمانان زیادی را به نمایش گذاشته است.

اما او هنوز تیمش را به سوپربول نیاورده است.

مقاله کامل را بخوانید. جاذبه های آینده

یک نسخه فوق‌العاده جدید این هفته، روزی روزگاری در هارلم اثر ویلیام و دیوید گریوز است. این پروژه فیلم‌های قدیمی و منتشرنشده‌ای را که توسط ویلیام گرفته شده است، بازیابی می‌کند، که پسرش، دیوید، به جمع‌آوری و درک آن‌ها برای نسل جدید کمک کرد. ویلیام گریوز که در سال 2014 درگذشت، بازیگر سابقی بود که ناامید از فرصت‌هایی که در هالیوود پس از جنگ برای او فراهم شد، تبدیل به یک فیلمساز چالش‌برانگیز و تحسین‌شده شد.

مجموعه آثار او ارزش یک غواصی عمیق را دارد، به ویژه مستند آوانگارد Symbiopsychotaxiplasm: Take One، که خود در مورد روند واقعی ساختن مستند است. با این حال، روزی روزگاری در هارلم برای چندین دهه ناتمام رها شد.

این مستند جشنی را به تصویر می‌کشد که گریوز بزرگ در آگوست 1972 برپا کرد و همه اعضای زنده رنسانس هارلم را که می‌توانست پیدا کند به خانه شهری دوک الینگتون گرد هم می‌آورد. او به دوربین‌ها اجازه داد تا وقتی گروه چت می‌کردند، خاطرات آن دوران شکوفایی هنر سیاه را باز می‌کردند. دیوید که در آن زمان 26 ساله بود، در فیلمبرداری به پدرش کمک کرد. بیش از 50 سال بعد، او از 60000 فوت فیلم عبور کرد تا بهترین لحظات را انتخاب کند. نتیجه یک نگاه نسبتا خیره کننده به گذشته در یک رویداد پر از افرادی است که قبلا به گذشته نگاه می کردند. این یک پژواک زیبا از یک پژواک است.

روزی روزگاری در هارلم در سینماهای منتخب اکران می‌شود، اما دیدن آن ضروری است – و امیدواریم به زودی گسترش یابد. چیز دیگری که من تماشا می کنم در جشنواره‌های پاییز امسال، آهنگ مه‌آلود کریس راک با استقبال متفاوتی روبه‌رو شد، اما با اجرای اصلی روزالیند الازار تا حدودی از آن استفاده شد. او نقش یک هنرپیشه در حال محو شدن را بازی می‌کند که برای نقشی تلاش می‌کند در حالی که زندگی شخصی‌اش در اطرافش متلاشی می‌شود، و شلختگی استادانه‌اش روی صفحه به توضیح برخی از پیچش‌های داستانی مبهم‌تر کمک می‌کند.

من همیشه حرفه کارگردانی راک را ناامیدکننده می دیدم. اگرچه او سلیقه و تأثیرات خوبی دارد (این فیلم دارای انرژی اصلی برادران سفدی است)، او همیشه از چیزی که تقلید می کند کمی کوتاه می آید.

مجموعه جعبه‌های عظیم استنلی کوبریک Criterion سرانجام روز سه‌شنبه در قفسه‌ها قرار می‌گیرد، و بسته‌ای شگفت‌انگیز از آن دستان رسانه‌های فیزیکی است. تمام 13 ویژگی او بازسازی‌های درخشانی دریافت کرده‌اند، و این مجموعه همچنین شامل مستند دخترش ویویان Making The Shining است که نگاهی اجمالی به روند نویسنده اسطوره‌سازی شده دارد. نسخه بین‌المللی کمیاب The Shining که بسیار کوتاه‌تر از برش نمایشی ایالات متحده است، یکی از بهترین تخم‌مرغ‌های عید پاک عرضه شده است.

فیلم دیگری که مدت‌ها گمان می‌رفت گم‌شده بود، برش کارگردان از فیلم ترسناک روان‌شناختی شیاطین اثر کن راسل است که در سال 1971 در بسیاری از کشورها سانسور و توقیف شد. نسخه اصلی سال‌ها رسما در دسترس نبود، اما بازسازی 4K آن اکنون در سینماها در حال برگزاری است. «شیاطین» که نمایشنامه‌ای در قرن هفدهم از شکار جادوگران در کلیسای کاتولیک فرانسه است، واقعا تکان‌دهنده است - به‌ویژه با توجه به دوره انتشار آن - اما باید برای تکمیل ژانرها تماشا شود.