«دوربینت را نیاور»: فیلمسازان در لاگوس با اخاذی مواجه می‌شوند

هنگامی که خدمه در حال مذاکره بودند، یکی از افراد به یکی از خدمه که سعی داشت از دوربین ها محافظت کند سیلی زد. درگیری رخ داد و مردان چاقو و کت و شلوار تولید کردند. سانی گفت که خدمه فرار کردند، اما یکی از اعضا از ناحیه گردن مورد اصابت چاقو قرار گرفت و به شدت مجروح شد.

سانی، یک صدابردار 40 ساله، گفت: «بخش دردناک این بود که دیدیم یکی از اعضای گروهمان را مورد ضرب و شتم قرار دادند و ما نتوانستیم کاری انجام دهیم.

تجربه او نشان دهنده خطراتی است که فیلمسازان، سازندگان محتوا، عکاسان و روزنامه نگاران می گویند هنگام کار در خیابان های لاگوس، بزرگترین شهر و مرکز تجاری نیجریه، با آن مواجه هستند.

مردان محلی به نام آگبرو، اصطلاحی که معمولا برای تبلیغات خیابانی استفاده می‌شود، از جمله برخی که از اپراتورهای حمل‌ونقل تجاری مالیات می‌گیرند، متهم شده‌اند که از افرادی که در ملاء عام فیلم می‌گیرند و تهدید می‌کنند که از پرداخت هزینه خودداری می‌کنند، پول می‌گیرند.

در ماه آگوست، کارگردان موزیک ویدیو ThankGod Omori، که با نام حرفه ای TG Omori شناخته می شود، یک تصویربرداری شبانه در Ikoyi را توصیف کرد که حدود ساعت 3 صبح توسط جمعیتی که خواستار پول بودند، مختل شد. او گفت که صحنه را به دست دستیاران کارگردان و پرسنل امنیتی خود واگذار کرده است و یک صحنه هنوز ناتمام است. به گزارش روزنامه نیجریه PUNCH، صبح روز بعد، او متوجه شد که این افراد یک دروازه را شکسته و یک نگهبان امنیتی را که از ورود آنها امتناع کرده بود، زخمی کردند.

Stanley Ikechukwu، تحلیلگر شرکت مشاوره ریسک SBM Intelligence در لاگوس، گفت که سازندگان به طور مرتب آزار و اذیت و اخاذی را گزارش می کردند. او این وضعیت را «جنگ جلوی دوربین» توصیف کرد.

نبیلا اوکینو، تحلیلگر شرکت مشاوره ریسک جهانی Africa Practice، گفت که فیلمسازان به ویژه آسیب پذیر هستند زیرا رها کردن یک مکان می تواند به معنای از دست دادن زمان و هزینه باشد.

او به الجزیره گفت: «از آنجایی که فیلمسازان اغلب نیاز به فیلمبرداری در مکان‌های خاص دارند، کسانی که پول طلب می‌کنند می‌دانند که رها کردن یک لوکیشن و شروع دوباره هزینه دارد، که به آنها اهرمی برای استخراج پول می‌دهد.

برای خبرنگاران، عواقب آن فراتر از هزینه فیلمبرداری است. تهدید و آزار و اذیت می تواند خبرنگاران را از پوشش خبری رویدادها باز دارد و باعث می شود که برخی جوامع و حوادث کمتر گزارش شوند.

هنگامی که کارینا آدوبابا-هری در ژانویه برای News Central، کانال تلویزیونی نیجریه که در آن به عنوان اپراتور دوربین کار می کند، تخریب ماکوکو را پوشش داد، مردان آن منطقه قبل از اینکه بتوانند فیلمبرداری کنند، به خدمه او نزدیک شدند و درخواست پول کردند.

او به الجزیره گفت: "این برای من خنده دار بود، زیرا ما اینجا هستیم تا داستان شما را بگوییم، شما می خواهید دولت صدای شما را بشنود ... و می خواهید که ما همچنان به شما پول بدهیم. این برای من مسخره به نظر می رسید."

Adobaba-Harry گفت که او مرتبا هنگام گزارش با مردانی روبرو می شد که درخواست پرداخت می کردند. وقتی او توضیح داد که پولی ندارد، برخی آنجا را ترک کردند. دیگران تهدید به ضبط یا آسیب رساندن به دوربین او کردند. او گفت که خبرنگاران گاهی اوقات از جیب خود پول پرداخت می کردند یا از منابع مالی متفرقه ای که کارفرمایشان ارائه می کرد استفاده می کردند.

ایکچوکو گفت که چنین حوادثی می تواند بر آنچه که مردم در مورد رویدادهای شهر می آموزند تأثیر بگذارد.

او به الجزیره گفت: "خبرنگاری که در حین پوشش سیل، آتش سوزی یا اعتراضی مورد آزار و اذیت قرار می گیرد یا دوربینش ضبط می شود، نه تنها مورد سرقت قرار می گیرد، بلکه از اطلاعات عمومی محروم می شود. این خودسانسوری ایجاد می کند. خبرنگاران شروع به اجتناب از مناطق خاصی می کنند و اخبار فقط از مکان های "امن" می آید."

برای تیم های تولید کوچک، پرداخت های غیرمنتظره به هزینه اجاره دوربین، هزینه های مکان، دستمزد خدمه و حمل و نقل اضافه می شود. برخی نیز بودجه امنیتی یا پولی دارند که ممکن است پس از رسیدن به مکانی تحت فشار قرار گیرند تا آنها را تحویل دهند.

آدوبابا-هری گفت که یاد گرفته بود وقتی با مردانی که پول طلب می کردند، رفتار خود را تغییر دهد.

او گفت: "گاهی اوقات، شما باید شخصیت آگبرو را انتخاب کنید تا وقتی آنها ببینند که شما چندان آرام نیستید، شما را ترک کنند."

او گفت که بسیاری از قربانیان حوادث را گزارش نکردند زیرا شک داشتند که شکایت ها منجر به اقدام شود.

او گفت: "حتی اگر گزارش دهید، احتمال اینکه بچه ها را در آنجا پیدا کنید کم است. در لاگوس به عنوان یک چیز عادی دیده می شود، مگر اینکه جان شما در خطر باشد. اما اگر فقط بخواهد از شما پول بگیرد، هیچ کس اهمیتی نخواهد داد."

ایکچوکو گفت که خطر هدف قرار گرفتن یکی دیگر از ملاحظات فیلمسازانی است که برای فیلمبرداری برنامه ریزی می کنند.

او می‌گوید: «یک فیلمساز باید علاوه بر اجاره‌ی دوربین، لوکیشن، خدمه و غذا، بودجه‌ای برای «تسویه» بگذارد. این هزینه‌ها را افزایش می‌دهد. خودانگیختگی را از بین می‌برد؛ شما نمی‌توانید فقط یک لحظه زیبای لاگوس را ببینید و آن را ثبت کنید. باید فکر کنید، «آیا من مورد آزار و اذیت قرار خواهم گرفت؟»».

اوکینو گفت که مقامات باید با رهبران جامعه، انجمن‌های بازار و پارک و سایر گروه‌های محلی همکاری کنند تا قوانین روشنی برای فیلم‌برداری در مکان‌های عمومی وضع کنند و اطمینان حاصل کنند که آزار و اذیت و اخاذی تحمل نمی‌شود.

سازندگان محتوای خارجی مستند لاگوس نیز از آزار و اذیت گزارش کرده اند. در ماه سپتامبر، شیائو جونی، خالق محتوای مسافرتی چینی، ویدیویی از مواجهه مردان با او در حالی که او در بازاری در شهر مشغول فیلمبرداری بود، به اشتراک گذاشت.

او گفت که آنها تقاضای پول کردند و در طول حدود 10 کیلومتر (6.2 مایل)، با بیش از 20 ایست بازرسی روبرو شد که مردم از او درخواست پرداخت کردند. هنوز مشخص نیست که چه کسی این پست‌های بازرسی را اداره می‌کرد یا اینکه آیا آنها به هیچ سازمان دولتی مرتبط بودند یا خیر.

اوکینو گفت چنین تجربیاتی می تواند گردشگران و شرکت های تولید را از فیلمبرداری در نیجریه منصرف کند.

او گفت: "آنها ممکن است تصمیم بگیرند که هزینه و خطر تولید محتوا در نیجریه بیشتر از مزایای آن باشد. در حاشیه، این می تواند به معنای انتخاب کشورهای همسایه با محیط های فیلمبرداری قابل پیش بینی تر و ساده تر باشد."

ایکچوکو گفت ویدیوهایی که نشان می دهد گردشگران مورد آزار و اذیت قرار می گیرند می تواند تلاش ها برای تبلیغ نیجریه در خارج از کشور را تضعیف کند.

او گفت: «ما به دنیا می‌گوییم «به لاگوس بیا»، اما رفتار خودمان می‌گوید «دوربینت را نیاور».

گبنگا اوموتوشو، کمیسر اطلاعات و استراتژی ایالت لاگوس، گفت که هیچ کس این اختیار را ندارد که از افرادی که در ملاء عام عکس می گیرند یا فیلم می گیرند، پول مطالبه کند.

او به الجزیره گفت: «اگر بداخلاقی هایی هستند که می گویند قبل از اینکه بتوانید عکس بگیرید، قبل از اینکه بتوانید در خیابان راه بروید، باید به آنها پول بدهید، این قابل قبول نیست؛ این نوع پرونده ها توسط پلیس رسیدگی می شود، دولت این مزخرفات را قبول نخواهد کرد.

برای عکاس خبرنگار ژان فیدل ای آنانو، تهدیدها نحوه مستندسازی لاگوس را تغییر داده است. او هر روز بیرون می رفت تا از زیبایی های شهر عکس بگیرد. او از آن زمان به دلیل نگرانی در مورد ایمنی و تجهیزات خود متوقف شده است.

آنانو، 31 ساله، به الجزیره گفت: "وقتی به همه چیز فکر می کنید، منطقی نیست. وقتی می بینید که افراد دیگری از کشورهای دیگر در حال عکس گرفتن از کشورشان هستند، فقط تعجب می کنید که چرا اینجا نمی تواند یکسان باشد. این فقط یک تهدید واقعا دیوانه کننده است."

او گفت: «برای عکاسان عکاسی و عکاسان خیابانی، گفتن داستان روز به روز دشوارتر می شود.