دوستی در طول زمان و از طریق لحظات عادی ایجاد می شود - من به دانشجویان تنها آموزش می دهم که به آنها توجه کنند

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

اولین مهارتی که نزدیک به 20 سال پیش وقتی استاد علوم سیاسی شدم یاد گرفتم این بود که چگونه اتاقی پر از دانشجویان پر حرف و حدیث را ساکت کنم.

این روزها اغلب وارد اتاقی ساکت می‌شوم که دانش‌آموزان به تلفن‌هایشان خیره می‌شوند و به سختی همکلاسی‌های کنارشان را تشخیص می‌دهند.

همانطور که بیشتر در مورد بحران تنهایی ایالات متحده مطالعه می کردم، متوجه نسخه ای از آن در بین دانش آموزانم شدم.

در یک نظرسنجی ملی در سال 2026 روی بیش از 40000 دانشجو، تقریبا از هر 10 نفر 6 نفر گفتند که گاهی یا همیشه احساس تنهایی می‌کنند. در عین حال، داده‌های استفاده از زمان فدرال نشان می‌دهد که سهم آمریکایی‌هایی که به طور متوسط ​​روزانه با خانواده، دوستان یا دیگران معاشرت می‌کنند از 38 درصد در سال 2015 به 30 درصد در سال 2025 کاهش یافته است.

این مطالعات و سایر مطالعات تضادی آشنا را که در پردیس‌های دانشگاهی مانند من دیده می‌شود، نشان می‌دهد: بسیاری از دانشجویان جدید خواهان روابط نزدیک هستند، اما در مورد شروع آن احساس اضطراب دارند و تمرین کمی برای حفظ آنها داشته‌اند.

متوجه شدم که دانش آموزان من به ندرت با یکدیگر صحبت می کنند و تمام ترم ها را بدون یاد گرفتن نام همکلاسی های خود می گذرانند. به نظر می‌رسد بسیاری از دانش‌آموزان مطمئن نیستند که چگونه می‌توانند از چند قدمی بین خود و همسالان خود عبور کنند و ارتباط اجتماعی را که می‌خواستند برقرار کنند.

من یک سمینار افتخارات دانشجوی سال اول با عنوان "دوستی و جامعه" را پیرامون این عدم قطعیت طراحی کردم و مطالعه آکادمیک دوستی را با تمرین های عملی در شکل گیری و حفظ آن ترکیب کردم.

در این دوره، دانشجویان بررسی می‌کنند که چگونه یک تبادل اولیه می‌تواند از طریق تماس مکرر و زمان مشترک به دوستی تبدیل شود و چرا بسیاری از ارتباطات بالقوه هرگز به یک دوستی پایدار تبدیل نمی‌شوند.

آنها در نظر دارند که چگونه دوستان به شکل‌گیری هویت و حافظه کمک می‌کنند، آیا دوستان قدیمی پس از جدایی از زندگی‌شان مدیون وفاداری خود هستند و آیا یک دوستی می‌تواند پس از پایان یافتن معنادار باقی بماند.

دانش‌آموزان همچنین به این موضوع نگاه می‌کنند که چگونه دوستی می‌تواند تأثیرات قوی بر سلامت جسمی و روانی داشته باشد، و به نظر من آن را به یک موضوع بهداشت عمومی نادیده گرفته تبدیل می‌کند. دوستی‌ها همچنین می‌توانند به شکل‌دهی احساس تعلق گسترده‌تر افراد به یک جامعه کمک کنند و اعتماد اجتماعی را ایجاد کنند که زندگی مدنی به آن بستگی دارد.

دانش‌آموزان این سؤالات را از طریق 10 «تمرین دوستی»، مجموعه‌ای از فعالیت‌های تجربی که طراحی کردم، امتحان می‌کنند. از دانش‌آموزان خواسته می‌شود که یک وعده غذایی را با همکلاسی‌های خود به اشتراک بگذارند یا از یک مکان تجمع عمومی مانند یک کافه یا سالن بازدید کنند تا ببینند چگونه این تنظیمات می‌توانند گفتگو را تشویق کنند. در طول یک «سافاری دوستی»، گروه‌های کوچکی در محوطه دانشگاه قدم می‌زنند، و یادداشت می‌کنند که مکالمات از کجا شروع می‌شود و دانش‌آموزان بدون صحبت از کنار هم عبور می‌کنند.

در نوشته‌های مجلات خصوصی و بازتاب‌های ارسالی، دانش‌آموزان آنچه را که از هر موقعیت انتظار داشتند و آنچه در هنگام تلاش برای ایجاد ارتباط اتفاق افتاد را ثبت می‌کنند. آن‌ها یک فیلم کوتاه می‌سازند که داستان دوستی در دانشگاه را روایت می‌کند و با یک خاطرات دوستی پایان می‌یابد که نشان می‌دهد چگونه روابط و انتظاراتشان در طول ترم اول دانشگاه تغییر کرده است.

دانش‌آموزان «راست بمان»، خاطراتی درباره دوستی نویسنده هوآ هسو و همکلاسی‌اش کن می‌خوانند که حس هسو را از خودش مدت‌ها پس از مرگ دوستش شکل می‌دهد.

کتاب «چرا مغزها به دوستان نیاز دارند» بن رین، عصب شناس، زیست شناسی ارتباط و انزوا را توضیح می دهد و نشان می دهد که چگونه تعاملات مثبت سیستم پاداش مغز را فعال می کند در حالی که انزوا باعث واکنش استرس می شود.

دانش آموزان همچنین روزنامه نگاری طولانی، تحقیقات علوم اجتماعی، گزارش های بهداشت عمومی و فلسفه سیاسی در مورد جنبه های تنهایی را مطالعه می کنند. آنها همچنین سخنرانی‌های TED و فیلم‌هایی را تماشا می‌کنند که نشان می‌دهد چگونه یک برخورد کوتاه با یک غریبه می‌تواند به مرور زمان به یک دوستی تبدیل شود.

دانش‌آموزان یاد می‌گیرند که یک دوستی از لحظات بی‌شماری شکل می‌گیرد که ممکن است در حین وقوع آنها بی‌معنی باشد. یک وعده غذایی بی‌نظیر یا مکالمه‌ای که 10 دقیقه اضافی را پر می‌کند، به ندرت به خودی خود تأثیری دارد.

با گذشت زمان، آن لحظات سرمایه رابطه‌ای را ایجاد می‌کنند، به این معنی که وقتی زندگی دشوار می‌شود یا یک اختلاف نیاز به ترمیم دارد، دوستان می‌توانند از اعتماد مشترک و تاریخ استفاده کنند.

این ذخیره فراتر از یک رابطه واحد است. وقتی افراد به اندازه کافی تجربه معمولی را در کنار هم جمع کرده باشند تا به یکدیگر اعتماد کنند و به ظاهر شدن ادامه دهند، جوامع بیشتر به هم متصل می شوند.

در پایان دوره، دانش آموزان می توانند انواع مختلفی از شواهد را در مورد چگونگی شکل گیری، توسعه و گاهی محو شدن دوستی ها بسنجید. آنها همچنین بهتر می‌توانند مکالمه را شروع کنند، تشخیص دهند که کدام مکان‌های عمومی ملاقات و گذراندن وقت با دیگران را آسان‌تر می‌کند و عادت‌هایی را شناسایی می‌کنند که به تعمیق روابط در طول زمان کمک می‌کنند.

آنها با درک واضح تری از نحوه شکل گیری روابط و اینکه چگونه انتخاب های خود به جوامعی که در اطراف آنها شکل می گیرند کمک می کند، پایان می دهند.

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.