"دوست بیش از 10 سال من به طور ناگهانی از آپارتمان ما نقل مکان کرد و مرا شبح کرد"

رووی عزیز،

من واقعا در تلاش هستم تا پس از یک دوستی از هم پاشیده یک دهه به پایان برسم. تا سال گذشته، من و این دوست در یک آپارتمان در کنار هم خانه سوم زندگی می کردیم. ما صمیمی بودیم، سال‌ها با هم زندگی می‌کردیم، به سفر می‌رفتیم و به راحتی گپ می‌زدیم، در حالی که هنوز فضای خود و زندگی جداگانه‌ای داشتیم. همه چیز به سرعت تغییر کرد وقتی او شروع به دیدن شخص جدیدی کرد. در عرض شش ماه شریک جدید او اساسا بیش از شش شب در هفته می ماند. سپس با کار گهگاهی از محل زندگی‌مان، شستن لباس‌هایش شروع شد و احساس می‌کرد که او عملا به آنجا نقل مکان کرده است.

با وجود اینکه دائما آنجا بود، در اتاق خواب او پنهان ماند و تلاشی با ما نداشت. در طول این شش ماه، چند بار او را ملاقات کردم، در کل شاید 10 دقیقه با او صحبت کردم و هنوز حتی نام کامل او را نمی دانم. در نهایت، من و همخانه دیگرم با او به گفتگوی آرام نشستیم. ما از او خواستیم که سه شب در هفته به مدت یک شب اقامت داشته باشد و به او پیشنهاد دادیم که کمی در اتاق نشیمن بنشیند تا بتوانیم او را بشناسیم - چیز مهمی نیست، فقط کمی با هم بنشینیم تا بتوانیم با دیگران احساس راحتی بیشتری کنیم.

به نظر می‌رسید که او در آن لحظه آن را خوب می‌پذیرد، و ما حتی در مورد آن کمی خندیدیم. اما وقتی از یک سفر کوتاه برگشتم، رفتار او کاملا تغییر کرد. یکدفعه کاملا یخ زدم. او از تماس چشمی پرهیز کرد، پاسخ های کوتاهی داد و من را تحت یک رفتار خاموش سرد قرار داد. وقتی از او پرسیدم که حالش خوب است، او اصرار کرد که همه چیز "خوب" است. من که از تنبیه شدن رنجیده بودم، لجباز بودم و سعی نکردم او را از آن بیرون بیاورم. ناگهان، دوست پسر به طور کامل ناپدید شد، و در عرض یک ماه از آن چت اولیه، او در گروه مسطح ما در واتس اپ اعلام کرد که از خانه خارج می شود.

پس از 10 سال دوستی، تنها به عنوان "هم خانه" بدون هیچ پیام یا مکالمه جداگانه ای یک سیلی بر چهره بود. خروج ناگهانی او موج عظیمی از هرج و مرج اداری و قانونی را با صاحبخانه ما به راه انداخت که در نهایت من را نیز مجبور به ترک خانه کرد. دعوای حقوقی تقصیر او نیست، اما سردی مطلق او یک دوره طاقت‌فرسا را ​​بسیار سخت‌تر کرد. در رابطه قبلی‌اش، او کار ناپدید شدن مشابهی را انجام داد - آن بار که در عرض شش ماه با یک سابقش زندگی می‌کرد و کاملا مرا شبح کرد.

زمانی که او به کسی حمله کرد، ما آنجا بودیم تا از او حمایت کنیم. من هرگز از عمل ناپدید شدن او سخنی نگفتم، زیرا او در بحران بود، اما دیدن تکرار الگوی او، پس از هر کاری که در دو سال گذشته برای حمایت از او انجام داده‌ام، قرص تلخی است که باید بلعیده شود. من عمیقا می دانم که قرار نیست ما با هم دوست باشیم - او ثابت کرد که دوست خوبی نیست - بنابراین من اینجا نمی نشینم و آرزوی بازگشت او را دارم. چیزی که من را به فکر فرو می برد این است که چقدر سریع، بی سر و صدا و دور ریختنی بود.

احساس می‌کردم هر کاری از دستم بر می‌آمد انجام می‌دادم تا از پس کارها بربیایم، اما هنوز در ذهنم مانده‌ام. آیا چیزی را از دست دادم؟ چه کاری می‌توانستم متفاوت انجام دهم، و چگونه می‌توانم وقتی کسی را که 10 سال از او حمایت می‌کردم، بدون هیچ فکری پاکم کرد، رها کنم؟

من واقعا متاسفم که این را پشت سر گذاشته اید. زمانی که شخصی که قرار بود از شما مراقبت کند، کسی که زندگی روزمره شما را شکل داده و بخشی از سیستم پشتیبانی شما بوده است، شما را بدون اخطار یا توضیح رها می کند، عمیقا آزاردهنده است. وقتی کسی ما را به ارواح می‌اندازد یا ما را رها می‌کند یا بدون هشدار یا توضیح دوستی را قطع می‌کند، می‌تواند باعث سردرگمی، ناراحتی و احساس فقدان مبهم شود، زیرا سعی می‌کنیم بفهمیم که چه اتفاقی افتاده است بدون توضیح واضح - و این جستجو اغلب می‌تواند ما را در چرخه‌های حدس زدن، وسواس، نشخوار فکری و سرزنش خود نگه دارد.

از آنجایی که فردی که ناپدید شده هیچ داستان روشنی برای توضیح خروج ناگهانی خود به ما نداده است، ما مدام سعی می کنیم داستانی، توضیحی، و پاسخی ارائه کنیم. و از آنجایی که آنها در اطراف نیستند تا توضیح دهند، ما شروع به یافتن این پاسخ در تنها جایی می کنیم که در دسترس ماست: خودمان.

بنابراین اینجا هستید که رفتار خود را زیر سوال می‌برید، می‌پرسید چه کاری می‌توانستید متفاوت انجام دهید، می‌پرسید چه چیزی را از دست داده‌اید، به دنبال و یافتن مشکل در درون خود هستید. و چون او در اطراف نیست، احساس می‌کنید نمی‌توانید بسته را پیدا کنید، زیرا بسته شدن نیاز به پاسخ دارد.

"من نزدیک به دو دهه پیش شبح یک دوست را دیدم - آیا باید دست دراز کنم و عذرخواهی کنم؟"

اما اجازه دهید جملاتی را که بارها در این ستون نوشته‌ام تکرار کنم: بسته شدن از طرف افراد دیگر نیست. بسته شدن هدیه ای است که به خود می دهید.

این زن ممکن است هرگز خود را توضیح ندهد. اما شما به او نیاز ندارید شما تمام اطلاعات مورد نیاز خود را دارید.

این زنی است که با مهربانی با او رفتار کردید، در مواقع سخت از او حمایت کردید و سعی کردید با او ارتباطی ملایم و محترمانه برقرار کنید. این زنی است که سابقه شبح سازی دوستانش و تمرکز کامل شرکای خود را در زندگی خود دارد. این زنی است که به ارتباط ملایم، محترمانه و کاملا منطقی با خاموش کردن، سنگ اندازی و خروج چشمگیر از دوستی بدون تلاش برای بیان احساسات خود پاسخ می دهد.

این زنی است که به‌طور ناگهانی یک زندگی مشترک را ترک می‌کند که باعث می‌شود دوستانش خانه‌شان را از دست بدهند، و حتی هرگز آن تأثیر را تصدیق نمی‌کنند. و این زنی است که از آن زمان تاکنون سعی نکرده با شما تماس بگیرد.

من می خواهم مقداری از این شک را برای او بگذارم. با توجه به سابقه او، کاملا ممکن است که او در یک رابطه ناسالم با مردی باشد که وقتی مسکن رایگان او با شرایط شروع شد، دچار تنش شد و از آنها خواست که در جای دیگری زندگی کنند. یا شاید او با برخی مسائل بهداشت روانی یا سایر مسائل شخصی روبرو بود که او را قادر به کنار آمدن با این مسئله مسکن و شرکت در گفتگوها نمی کرد. زندگی طولانی است، انسان ها خطاپذیرند و افراد کمی در جهان شرور سبیل چرخان هستند.

اما حتی با همه بخشش و درک دنیا، او این وضعیت را به خوبی یا مانند یک دوست تحمل نکرد و از آن زمان دیگر مانند یک دوست رفتار نکرده است. شما می توانید از این موضوع صدمه دیده و آن را غمگین کنید بدون اینکه درونی کنید که تقصیر شما بوده است. به یاد داشته باشید که رفتار او با شما ثابت نمی کند که شما یک بار مصرف بوده اید. این ثابت می کند که او در حفظ دوستی ها مشکل دارد. کسری مربوط به اوست نه شما.

دوستی که قبلا مرا شبح کرده بود دوباره پوسته پوسته شد. آیا باید او را به طور کامل قطع کنم؟

و یک قانون بسیار مهم در زندگی بزرگسالی که ارزش به خاطر سپردن دارد این است که وظیفه شما این نیست که بفهمید چرا یک شخص از شما عصبانی است. این مسئولیت بزرگسالان است که اگر می خواهند درک شوند، خود را بیان کنند. اگر مشکوک هستید که کسی از شما ناراحت است، می‌توانید در مورد آن از او بپرسید، می‌توانید ارتباط آزاد را امتحان کنید، می‌توانید به او فرصتی برای ابراز وجود بدهید – و اگر قبول نکرد، این انتخاب آنهاست. وظیفه شما این نیست که وقت و انرژی خود را صرف تلاش برای تله پاتیک شدن در تلاش برای متعادل کردن امتناع آنها از برقراری ارتباط کنید.

کاری که اکنون باید انجام دهید این است که به خودتان داستانی واضح بدهید، داستانی که هر زمان که در حال نشخوار فکری و وسواسی شدید بتوانید به آن بازگردید و تکرار کنید. چیزی که واقعی، بدون قضاوت، اما محدود و رها کننده است، مانند: "این زن حاضر به برقراری ارتباط با من نبود و دوستی باید دو طرفه باشد. من برای او آرزوی سلامتی می کنم و او را رها می کنم."

برای این فقدان غمگین باشید، با خودتان مهربان باشید، از دوستان دیگر برای حمایت دعوت کنید. اما خودتان را سرزنش نکنید. در غیاب داستان کامل، به یک داستان بد گیر نکنید. به آنچه می دانید پایبند باشید و بگذارید کافی باشد.