دومینوهای اروپا در حال سقوط هستند. کدام کشور ممکن است بعدی باشد؟

"همه خانواده های خوشبخت شبیه هم هستند، هر خانواده ناراضی به شیوه خود ناراضی است." خط آغازین رمان حماسی لئو تولستوی آنا کارنینا شرایط قهرمان داستان او را توصیف می کند. ممکن است کشورها را نیز توصیف کند؟

در روزها و هفته های اخیر ناراحتی در اروپا به شدت کاهش یافته است. فرانسه گرفتار شورش شدیدی شده است که به دلیل تلاش امانوئل ماکرون، رئیس‌جمهور تحت محاصره، به دنبال نوعی نظم بود که از توجه دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا دور نماند.

این نوعی ناراحتی مختص فرانسه در سال 2026 است: خشونت خیابانی پس از از دست دادن کنترل پلیس بر تظاهرات‌هایی که به دلیل کمبود معلم آغاز شده بود، اما به نارضایتی‌های پیچیده در مورد هزینه زندگی و دو قطبی‌سازی سیاسی و همچنین جنایت‌کاری آشکار مانند غارت تبدیل شد، آغاز شد. این اعتراضات همچنین به نقطه عطفی در بحث ها در مورد جامعه فرانسه، از جمله در مورد تأثیرات مهاجرت و اسلام بر انسجام اجتماعی تبدیل شده است.

فرانسه به سختی تنها است. تظاهرکنندگان در ایتالیا و بلژیک با پلیس درگیر شده اند، در حالی که جمعیتی که خواستار مسکن ارزان قیمت بودند در اسپانیا و پرتغال تظاهرات کردند. در آلبانی، جنبشی علیه فساد خواستار استعفای نخست وزیر ادی راما شده است.

هر کس در نوع خود ناراضی است. اما ممکن است الگوی عمیق‌تری وجود داشته باشد که در آن شکایات به طور فزاینده‌ای بدون شناسایی علت یا راه‌حل همپوشانی دارند: تورم، مسکن، خدمات عمومی و آینده نامشخص برای جوانان.

نیوزویک این نارضایتی ها را ترسیم کرده است و تحلیل ما نشان می دهد که فرانسه به عنوان کشوری که با فشارهای اساسی مواجه است تنها نیست. یونان که هنوز شاهد ناآرامی در همین مقیاس نبوده است، در رده بندی 32 کشور اروپایی با فرانسه هم تراز است. شگفت آورتر اینکه، به عنوان یک نقطه مرجع، ایالات متحده با وجود برخورداری از استانداردهای زندگی به مراتب بهتر، در صورت گنجاندن آن در رتبه سوم قرار می گیرد.

این تحلیل بیکاری جوانان، سهم جوانان نه شاغل و نه در حال تحصیل، رضایت از زندگی، تورم، نابرابری و معیارهای اثربخشی دولت را با قطب بندی سیاسی، بی اعتمادی عمومی و توانایی سازماندهی تظاهرات ترکیب می کند. در این معیارها، یونان و فرانسه هر دو امتیاز 71.3 از 100 را کسب کرده اند و پس از آن آلبانی با 66.4، اسپانیا با 65.8 و بریتانیا با 65.1 قرار دارند.

اما ناراحتی نیز خاص است. آلمان در این تحلیل رتبه بالایی ندارد، اما از اعتراض مصون مانده است.

موج اعتراضاتی که فرانسه را فراگرفته، واکنش های شدیدا متضادی را در رسانه های آمریکایی برانگیخته است.

در سمت چپ، تاکید بر نابرابری اقتصادی و خدمات عمومی نادیده گرفته شده است. وکس استدلال می کند که ناآرامی ها چیزی بسیار عمیق تر از نارضایتی از مدارس را منعکس می کند. جمهوری مترقی نیو جمهوری به تلاش های ترامپ برای نسبت دادن اعتراضات به مهاجرت توده ای و اسلام حمله کرده و گفته است که این ادعاها ارتباط چندانی با خواسته های اصلی جنبش ندارد.

در مقابل، در سمت راست، ناآرامی ها به یک داستان هشداردهنده در مورد مهاجرت گسترده، سیاست چپ رادیکال و فروپاشی نظم عمومی تبدیل شده است. مایک جانسون، رئیس مجلس نمایندگان آمریکا، این شورش‌ها را هشداری برای آمریکایی‌ها درباره پیامدهای سیاست‌های چپ توصیف کرد. مفسران محافظه‌کار همچنین رسانه‌های اصلی را به رمانتیک کردن تظاهرات دانشجویی متهم کرده‌اند، در حالی که تأثیر گروه‌های افراطی را نادیده می‌گیرند.

نشنال ریویو استدلال می کند که خشونت برای هفته ها گسترش یافته است و اعتراضات به طور فزاینده ای توسط فعالان رادیکال که به دنبال اهداف غیرمرتبط با آموزش هستند، هدایت شده است.

بنابراین، برای مترقیان، فرانسه خطرات نابرابری، ریاضت اقتصادی و غفلت سیاسی را نشان می دهد. برای محافظه کاران، پیامدهای دولت ضعیف، ادغام ناموفق و افراط گرایی ایدئولوژیک را نشان می دهد.

توضیح رتبه بالای فرانسه در تحلیل نیوزویک دشوار نیست. نرخ بیکاری جوانان این کشور 18.9 درصد است، در حالی که 12.6 درصد از افراد 15 تا 24 ساله نه تحصیل کرده اند و نه شاغل. بیش از نیمی از پاسخ دهندگان در یک نظرسنجی ریسک جهانی (55 درصد) گفتند که دولت آنها اصلا به آنها اهمیت نمی دهد. فرانسه همچنین از نظر ثبات سیاسی و رضایت از زندگی زیر 25 سال نزدیک به انتهای گروه است. ناآرامی های اخیر با تقاضا برای معلمان بیشتر آغاز شد، اما مخاطبان بسیار بیشتری را در میان مردم نگران قبوض خانه و کیفیت خدمات عمومی پیدا کرد.

مکرون در یک سخنرانی تلویزیونی در 18 اکتبر گفت که کشور احساس "خشم و شرم" کرد و "عناصر شورشی از گروه های چپ افراطی رادیکال که جنایتکاران متعددی به آنها پیوستند" خشونت را مقصر دانست. او گفت که بخشداران و شهرداران این اختیار را خواهند داشت که تجمعات را ممنوع کنند، در حالی که اذعان داشت که صدها هزار نفر به دلیل نگرانی های مشروع تظاهرات کرده اند.

فارین پرویز، دانشیار دانشگاه ماساچوست، قبلا به نیوزویک گفته بود که اعتراضات عمدتا به دلیل شرایط تحصیلی، نابرابری طبقاتی، نژادپرستی و خشونت پلیس بوده و تلاش‌ها برای چارچوب دادن به آن‌ها حول عوامل دیگری مانند اسلام، منحرف کردن مطالبات است.

فلورانس برژو بلکلر، انسان شناس در مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه (CNRS)، دیدگاهی متضاد ارائه کرد و گفت که اعتراضات منعکس کننده «اتحاد اسلامی-چپ» با خواسته ها و عناصر تحریک آمیز ضعیف تعریف شده است.

یونان هنوز در موج کنونی ناآرامی در مقیاس مشابه را تجربه نکرده است، اما علائم هشدار دهنده آن حتی واضح تر است. بیکاری جوانان 21.4 درصد است، رضایت از زندگی در میان افراد زیر 25 سال کمترین میزان در بین 32 کشور است، و از هر 10 پاسخ دهنده هفت نفر می گویند که دولت آنها به آنها اهمیت نمی دهد. امروز، 21 اکتبر، معلمان در آتن و دیگر شهرها به دلیل حقوق و دستمزد و پرسنل اعتراض می کنند. اتحادیه آنها می گوید که هزاران موقعیت آموزشی خالی مانده است. این یک آزمون فوری ارائه می دهد که آیا ناامیدی می تواند به یک بسیج گسترده تر تبدیل شود یا خیر.

اسپانیا ارتباط واضح تری بین فشار اقتصادی و پیامدهای سیاسی ایجاد می کند. نزدیک به یک چهارم نیروی کار جوان آن در سال 2025 بیکار بودند که دومین نرخ بالاتر در این مطالعه است. اردوگاه در Puerta del Sol مادرید، که به دلیل وضعیت اسفبار و متعاقب آن مرگ یک مستاجر مسن که با افزایش شدید اجاره بها مواجه شده بود، نادیده گرفتن بحران مسکن را غیرممکن کرده است، در حالی که معلمان نیز بر سر حقوق و اندازه کلاس اعتصاب می کنند. انتخابات اضطراری برای 29 نوامبر اعلام شده است.

در ایتالیا، جایی که بیکاری جوانان 20.5 درصد است، نارضایتی ها شامل دستمزد، مدارس، قیمت انرژی و خدمات عمومی می شود. به گفته پلیس، درگیری های اخیر در میلان منجر به دستگیری 271 نفر شد و دولت نیز نیروهای بیشتری را برای این شهر اعلام کرده است. بلژیک شاهد درگیری‌هایی پیرامون اعتراضات دانشجویی بوده است. پرتغال، جایی که بیکاری جوانان در آن از 20 درصد فراتر رفته است، هم راهپیمایی های گسترده اتحادیه و هم اردوگاه های مسکونی داشته است. همین فشارها انواع مختلفی از سیاست های خیابانی را به وجود آورده است.

آلبانی، سومین شاخص، مسیر دیگری را به سوی ناآرامی ها نشان می دهد. این کشور دارای بالاترین بیکاری جوانان در مقایسه با 25.6 درصد و بیشترین سهم جوانان خارج از کار یا تحصیل با 21 درصد است. اعتراضات ضد فساد که بر سر توسعه ساحلی مرتبط با جرد کوشنر آغاز شد و برخلاف فرانسه که ترامپ از ذکر آن غافل شد، دانشجویان را به خواسته های خروج راما کشاند.

آمریکا باید خوشحال باشد. با 9.3 درصد، بیکاری جوانان در ایالات متحده بسیار کمتر از نرخ های فرانسه، یونان یا اسپانیا است. اما ایالات متحده از اواخر دهه 2000 دارای نابرابری درآمدی بالا، معیار ثبات سیاسی ضعیف تر و کاهش رضایت از زندگی در میان افراد زیر 25 سال است. پنجاه و هشت درصد می گویند که دولتشان به آنها اهمیت نمی دهد. با اضافه شدن به رتبه بندی اروپا، در جایگاه سوم قرار می گیرد. آمریکا چرخه اعتراضی خاص خود را دارد، از جمله راهپیمایی‌های نه پادشاهان، و نارضایتی‌ها و قطب‌بندی‌های خاص خود را.

در میان کشورهای اروپایی به غیر از کشورهایی که جدی ترین اعتراضات اخیر را تجربه کرده اند، بریتانیا با داشتن 14.3 درصد از جوانان نه در کار و نه تحصیل، در رتبه پنجم قرار دارد. رومانی، جایی که 80 درصد از افراد مورد بررسی می گویند که دولت به آنها اهمیت نمی دهد (بالاترین سهم در تحلیل)، در رتبه ششم قرار دارد. در مقابل، آلمان با بیکاری جوانان تنها 6.9 درصد در رتبه 22 قرار دارد. چیز دیگری باعث ناآرامی آلمان می شود، شاید حافظه تاریخی آلمان و ترس از قرارداد اجتماعی این کشور.

که محدودیت های این نوع تحلیل را نشان می دهد. مردم می توانند بهتر از افراد مشابه در کشورهای دیگر عمل کنند، اما هنوز احساس می کنند زندگی آنها بدتر می شود. به همین ترتیب، کشورها برای کاهش به تعداد انگشت شماری از شاخص های اجتماعی-اقتصادی بسیار پیچیده هستند. آنها به شیوه خود ناراضی هستند: شناسایی یک علت واحد، همانطور که قبایل سیاسی تمایل دارند انجام دهند، بیش از آن که آشکار کند، مبهم است.

هر شش کشور اروپایی که تظاهرات مداوم را تجربه می کنند در رتبه 13 برتر نیوزویک قرار دارند. اما رتبه بندی جدول زمانی برای انقلاب نیست. قرار است معلمان یونان این هفته در خیابان ها بیایند. اتریش تا پایان ماه با تصمیم بودجه دانشگاه روبرو است. سازمان دهندگان دانش آموزان آلمانی در حال برنامه ریزی برای اعتصاب مدارس دیگر در ماه نوامبر هستند. هر یک از آن رویدادها می تواند بدون حادثه بگذرد. سوال این نیست که آیا اروپا به طور ناگهانی دلایلی برای اعتراض تمام کرده است.

این است که کدام نارضایتی، در کدام کشور، بعدا افراد کافی را به خیابان ها می آورد تا تغییر ایجاد کنند، و اینکه آیا آن کشور می تواند کنترل خود را حفظ کند یا خیر.

شاخص فشار اعتراضی نیوزویک 32 کشور اروپایی (27 اتحادیه اروپا به علاوه بریتانیا، نروژ، سوئیس، ایسلند و آلبانی) را از نظر شباهت آنها به کشورهایی که قبلا اعتراض کرده‌اند، رتبه‌بندی می‌کند. برای مقایسه، ایالات متحده به طور جداگانه بر اساس معیارهای مشابه امتیازدهی شد.

امتیاز دارای پنج ستون است. رکن ساختاری 60 درصد کل است و 10 شاخص را ترکیب می کند:

هر شاخص در 32 کشور به یک صدک تبدیل می شود، بنابراین 100 بیشترین فشار و 0 پایین ترین کشور است. بیشتر ورودی ها ارقام سالانه مربوط به سال های 2024 و 2025 هستند و قبل از شوک انرژی 2026 هستند.

خبرنگاران و سردبیران نیوزویک از مارتین، دستیار هوش مصنوعی ما، برای تهیه این داستان استفاده کردند. در اینجا درباره مارتین بیشتر بدانید.