دو شهر ایالات متحده به زودی می توانند یکی از بحث برانگیزترین غذاهای جهان را ممنوع کنند

یک کارمند در مزارع هادسون ولی در شمال نیویورک جگر اردک چرب - یا فوی گراس - نگه می دارد. | طرفدار آینده حیوانات

در ماه نوامبر، رای دهندگان در واشنگتن دی سی و دنور رای خود را به صندوق می اندازند تا تصمیم بگیرند که آیا رستوران ها و خواربارفروشی های شهرشان می توانند به فروش یکی از غذاهای بحث برانگیزتر جهان ادامه دهند: فویا گراس.

فوا گراس در فرانسه به معنای «کبد چرب» با تغذیه مختصر اجباری دوغاب ذرت دو تا سه بار در روز با یک لوله فلزی در طول دو تا سه هفته آخر زندگی اردک ها درست می شود. این می تواند کبد آنها را تقریبا شش تا 10 برابر اندازه طبیعی خود بالون کند.

عمل کشاورزی به جگر طعم غنی و کره‌ای می‌دهد که قرن‌ها پیش و از آن زمان، آن را به یک غذای لذیذ فرانسوی تبدیل کرده است، یکی از آیتم‌های با ارزش منو در رستوران‌های مجلل، به‌ویژه در اروپا، ایالات متحده و شرق آسیا. اما ظلم ظاهری اردک‌هایی که به اجبار غذا می‌دهند، مدت‌هاست که این اردک‌ها را هدف کسانی قرار داده است که نگران رفاه حیوانات هستند.

در حالی که قرار دادن مقدار زیادی غذا از طریق لوله فلزی به گلوی اردک ها ممکن است عالی به نظر نرسد، شرکت های فوی گراس و سرآشپزهای سطح بالا معتقدند که این کار به حیوانات آسیب نمی رساند زیرا - از جمله دلایل دیگر - فیزیولوژی منحصر به فرد اردک ها آنها را قادر می سازد تا ماهی ها و سایر حیوانات را به طور کامل بخورند و به طور طبیعی قبل از مهاجرت آب می خورند. (در ادامه بیشتر در مورد این استدلال ها).

هر زمان که این موضوع برای رأی گیری قرار می گیرد، بحث های شدیدی را در مورد رفاه حیوانات و غذاخوری خوب مطرح می کند. در حالی که تولید فوی گراس به حیوانات آسیب می رساند، تولیدکنندگان و سرآشپزها معتقدند که این غذا به طور غیرمنصفانه ای مورد توجه قرار می گیرد، زمانی که شیوه های مسلما بدتری در کشاورزی حیوانات وجود دارد، از جمله بسیاری از آنها که بر تعداد بسیار بیشتری از حیوانات تأثیر می گذارد. ممنوع کردن محصولی که عمدتا توسط یک درصد مصرف می‌شود ممکن است باعث شود برخی از رأی‌دهندگان احساس خوبی داشته باشند، در حالی که ظلم به حیوانات را که در تولید محصولات بسیار رایج‌تر مانند مرغ و تخم‌مرغ نهفته است، نادیده می‌گیرند.

اما برای حامیان حقوق حیوانات، ممنوعیت بالقوه در DC - که تقریبا از هر جای دیگری در ایالات متحده رستوران‌های فان گراس سرو می‌کنند - فرصتی منحصر به فرد برای تسریع پایان کاری است که ناتالی فولتون سخنگوی Pro-Animal DC، گروهی که پشت طرح رای‌دهی DC قرار دارد، یک عمل «بی‌نظیر بی‌رحمانه» می‌نامد.

آنچه علم در مورد اردک های اجباری می گوید

تولیدکنندگان فوای گراس اغلب استدلال می‌کنند که اردک‌ها می‌توانند به خوبی از پس تغذیه اجباری برآیند، زیرا گردن‌های بلند و انعطاف‌پذیرشان به آن‌ها اجازه می‌دهد تا ماهی‌ها را به طور کامل ببلعند - خارها و همه آن‌ها - و اینکه آنها تکامل یافته‌اند تا خودشان را قبل از مهاجرت فصلی پر کنند. تولید کنندگان نیز معمولا می گویند که آنها هیچ رفلکس تهوع ندارند.

اما این ادعاها، طبق تحقیقات، به این معنی نیست که تغذیه اجباری بدون درد است. آنها همچنین بسیاری از مشکلات دیگر در تولید فوی گراس را کنار می گذارند. ماه گذشته، یک دامپزشک در دانشگاه گنت در بلژیک و تیمی از مشاوران تحقیقات رفاهی حیوانات، مروری بر ادبیات خود در مجله Animals منتشر کردند که نشان می‌دهد چگونه پرورش فوا گراس بر اردک‌ها تأثیر می‌گذارد.

به عنوان مثال، بین اردک هایی که ماهی را می بلعند و ده ها بار لوله فلزی سفت و سختی را در گلوی خود فرو می کنند، تفاوت زیادی وجود دارد. گلو و ناحیه منقار اردک به ویژه حساس هستند و طبق تحقیقات جدید منتشر شده که توسط دولت فلاندری انجام شده است، قرار دادن مکرر آن می تواند باعث آسیب بافتی و تحریک و التهاب در مری آنها شود. و در حالی که پرندگان آبزی وحشی ممکن است قبل از مهاجرت دره بزنند، بزرگ شدن کبد در طبیعت به چیزی نزدیک به آنچه در مزارع فوی گراس انجام می‌شود، نیست.

فراتر از بحث هایی که در مورد اینکه آیا می توان اردک ها را به صورت اجباری تغذیه کرد، نگرانی های رفاهی زیادی در تولید فوی گراس وجود دارد. خوردن زیاد باعث اضافه وزن اردک ها می شود که حرکت آنها را سخت تر می کند. بزرگ شدن کبد تولید گرمای داخلی آنها را افزایش می دهد، که می تواند اردک ها را بیشتر نفس نفس بزند و کبد بزرگ شده می تواند به کیسه های هوایی آنها فشار وارد کند و همچنین تنفس را سخت تر می کند.

محققان نتیجه گیری کردند: «شواهد موجود نشان می دهد که تغذیه اجباری خطرات قابل توجهی را برای به خطر انداختن رفاه از طریق مهار مکرر و قرار دادن لوله، آسیب های احتمالی به دستگاه گوارش فوقانی، بزرگ شدن پیشرونده کبد، تغییر عملکرد کبد [کبد]، افزایش بار حرارتی متابولیک و اختلال در تحرک ایجاد می کند.

به اردک هایی که برای فوا گراس پرورش می یابند به آب دسترسی ندارند - مانند حوضچه یا حمام - که در طبیعت از آن برای تمیز کردن و علوفه استفاده می کنند. و اکثریت قریب به اتفاق کسانی که در ایالات متحده پرورش می یابند حتی به فضای باز نیز دسترسی ندارند.

علی‌رغم برخی از نگرانی‌های رفاهی مستند در کشاورزی فوا گراس، جردن گینور - مدیر مزارع دره هادسون در شمال نیویورک - به من گفت که آنها «اردک‌های واقعا خوب، تمیز، خندان و سالم» دارند. این شرکت یکی از دو تولید کننده اصلی تجاری فوی گراس در ایالات متحده است و سالانه صدها هزار اردک را برای تهیه فوی گراس پرورش می دهد.

گینور همچنین گفت که بررسی متون فوق بر تولید فوی گراس اروپایی متمرکز است، جایی که پرندگان به طور معمول با وعده های غذایی بزرگتر، دو بار در روز، در طی دو هفته تغذیه می شوند. اما در مزارع Hudson Valleys، او گفت، این روند کندتر است: وعده های غذایی کوچکتر، سه بار در روز، در طول سه هفته. او گفت: "فرآیند آهسته، با غذای کمتر در هر وعده غذایی، هرگونه احتمال استرس یا اثرات منفی را کاهش می دهد." (اگرچه می توان استدلال کرد که قرار دادن بیشتر در یک دوره طولانی تر برای اردک ها بدتر است.)

در اوایل امسال، یک عکاس خبری که یک تور عمومی از مزارع دره هادسون را انجام داد - در طول مرحله تغذیه اجباری - اردک‌هایی را که در قلم‌های کوچک و بدون ملافه محبوس شده بودند، ثبت کرد. در بخشی از ویدیو، اردک ها در گوشه قلم جمع می شوند، ظاهرا در تلاشی بی ثمر برای فرار از غذا دادن اجباری.

وقتی از گینور خواستم که به این ویدیو پاسخ دهد، او تحقیقات در مورد شرکتش را رد کرد. او گفت: «ما به کاری که انجام می‌دهیم افتخار می‌کنیم. "هر کسی می تواند وارد شود و ببیند." (به اعتبار خود، این شرکت تورهای عمومی رایگان ارائه می دهد که برای تولیدکنندگان گوشت در مقیاس بزرگ بسیار غیرمعمول است.)

در تحقیقات قبلی این شرکت، حامیان حیوانات ادعا کردند که اردک‌هایی را زخمی، لنگ، خون‌آلود، به شدت نفس نفس می‌زنند، در انبارهای بزرگ شلوغ کرده‌اند و قبل از کشتار در قفس‌های کوچک محبوس شده‌اند.

مزرعه تجاری اصلی دیگر ایالات متحده، مزرعه La Belle، همچنین در شمال ایالت نیویورک، به درخواست مصاحبه برای این داستان پاسخ نداد. La Belle نسبت به مزارع Hudson Valley بسیار کمتر مورد توجه قرار گرفته است، اگرچه یک خبر در سال 2019 نشان داد که مسکن و شیوه‌های آن شبیه به همتای خود است.

چرا فوا گراس را جدا کنیم؟

در یک نظرسنجی کوچک در سال 2023 از ساکنان واشنگتن دی سی، حمایت از ممنوعیت فوی گراس به 80 درصد نزدیک شد، با حمایت مشابه در نظرسنجی دنور در سال 2026.

گینور به من گفت: «با توجه به همه چیزهایی که در جریان بوده است» با ممنوعیت استفاده از فوای گراس در 20 سال اخیر، سعی کرده ایم تنوع ایجاد کنیم. اما فوی گراس همچنان هسته اصلی تجارت مزارع دره هادسون است.

گینور گفت که عملیات او انسانی تر از بسیاری از مرغداری های دیگر است، پس چرا فوا گراس را انتخاب کنیم؟ او به من گفت: «به محض اینکه شروع به مقایسه نحوه کار در مزارع دیگر می کنیم، ظاهر بسیار مطلوب تری داریم.

او ممکن است نکته ای داشته باشد، اگرچه سخت است که ریاضیات اخلاقی را خرد کنیم و تعیین کنیم که آیا فوی گراس بسیار بدتر است - یا شاید حتی بدتر - به اندازه پرورش کارخانه ای مرغ، مرغ تخمگذار و بوقلمون آمریکایی. حدود نیمی از مرغ‌های تخم‌گذار ایالات متحده در قفس‌های کوچک زندگی می‌کنند، در حالی که بوقلمون‌ها و جوجه‌هایی که برای گوشت پرورش می‌یابند طوری پرورش داده شده‌اند که به قدری بزرگ و سریع رشد کنند که در راه رفتن مشکل دارند. و تعداد آنها از اردک های فوی گراس به مراتب بیشتر است.

من از Fulton از Pro-Animal DC درباره جدا کردن فوی گراس در مورد مسائل دیگر پرسیدم. او به من گفت: «فقط به این دلیل که برخی چیزها نیز بد هستند، به این معنا نیست که تولید فوی گراس خوب است. (Pro-Animal Future، گروه چتر آن، نیز پشت رأی دنور است.)

بخش اعظم موضوع به آنچه از نظر سیاسی امکان پذیر است خلاصه می شود. در حالی که پیشرفت هایی صورت گرفته است، ثابت شده است که اصلاح مرغداری در مجالس ایالتی برای حامیان حیوانات دشوار و پرهزینه است. از سوی دیگر، فوی گراس نوعی میوه کم آویزان است. گروه لابی بزرگی پشت صنعت ایالات متحده وجود ندارد، و از آنجایی که این یک محصول لوکس است، اکثر مصرف کنندگان آن را از دست نمی دهند.

و دنور و دی سی تازه ترین در یک رشته دعوا بر سر فوی گراس هستند. فروش آن در کالیفرنیا، همراه با پورتلند، اورگان ممنوع شده است. پیتسبورگ و نیویورک سیتی که ممنوعیت آنها در سالهای اخیر در دادگاه برگزار شده است. در تابستان، برزیل فروش و تولید فوای گرا را نیز ممنوع کرد و حدود 20 کشور دیگر - بیشتر در اروپا - تولید آن را ممنوع کردند. (ممنوعیت شیکاگو در سال 2006 دو سال بعد لغو شد.)

گینور گفت: «ما پولی برای مبارزه با داستان نداریم. مردم می خواهند به غذای 1 درصدی لوکس حمله کنند.

بارت هاچینز، سرآشپز باترورث در واشنگتن دی سی، به من گفت که نمی‌خواهد شهرش چیزی را که او «سنت عالی آشپزی» می‌داند ممنوع کند.

او به من گفت: "این یک معجزه است که ما این را کشف کردیم و آن را پرورش دادیم و می توانیم آن را بخوریم." به نوبه خود، هاچینز ترجیح می دهد فعالان حقوق حیوانات را ببیند که برای بهبود شرایط کشاورزی برای حیواناتی که در مقیاسی بزرگتر مانند مرغ و خوک پرورش می یابند، به جای ممنوع کردن یک عنصر خاص، کار کنند.

اما او ممکن است به زودی مجبور شود فوا گراس را از منوی غذایی خود حذف کند. Pro-Animal Future به خصوص در مورد حمایت رای دهندگان DC از ممنوعیت اطمینان دارد، که ضربه ای به صنعت کوچک فوی گراس ایالات متحده خواهد بود. اما یک گام افزایشی دیگر در پیشبرد رفاه حیوانات - و این موضوع در ذهن رای دهندگان بیشتر است.