دیدن ذوب شدن زیبایی گنجینه‌های آلپ سوئیس تجربه‌ای هشیارکننده بود.

در اواخر اکتبر 2022، من با راه‌آهن Jungfrau سوئیس به Jungfraujoch سفر کردم، زینتی بین کوه‌های Jungfrau و Mönch در کوه‌های آلپ برن. در سرمای یخبندان به مرتفع‌ترین ایستگاه راه‌آهن اروپا، 3454 متر بالاتر از سطح دریا، رسیدم.

سوار قطار چرخ دنده‌ای در گذرگاه کوهستانی به نام Kleine Scheidegg (2000 متر) شدم، جایی که منظره‌ای بدون وقفه از دیوار بزرگ 10 کیلومتری داشتم که شامل جبهه شمالی ایگر، مونچ و یونگ‌فراو بود.

از آنجا، می‌توانم زیبایی باشکوه و برفی حضورشان را در مقابل آسمان کم‌رنگ زمستان تحسین کنم، همان‌طور که کلینت ایستوود در هنگام فیلمبرداری The Eiger Sanction داشت.

برای رسیدن به آنجا، با قطار دیگری از کف دره در لاتربرونن رفته بودم. در صعود پر پیچ و خم، متوجه نشدم که پوشش برف در پایین دست این سه نماد کوهستانی سوئیسی چقدر نخ نما به نظر می رسد.

سرزمین عجایب زمستانی که نیمی از آن انتظارش را داشتم، در مقابل چشمان من کاملا تحقق نیافت و من تمایل داشتم آن را به این واقعیت بسپارم که اروپا به تازگی گرم ترین تابستان خود را در تاریخ خود تجربه کرده است.

دو سال بعد، هنگامی که کمیسیون رصد کرایوسفر سوئیس گزارشی را منتشر کرد که در آن به کاهش 6 درصدی حجم یخچال های طبیعی سوئیس در سال 2022 اشاره کرد، تصویر ظریف تری ظاهر شد.

به غیر از سه موج گرمای تابستانی، عوامل دیگر پوشش کم برف در ماه های زمستان 2021/2022 و به دنبال آن رسوبات غبار صحرا بود که ظرفیت یخچال های طبیعی برای انعکاس تشعشعات را کاهش داد.

در آن سال، برف در تمام ارتفاعات حدود چهار هفته زودتر از حد معمول ناپدید شد و یخ ها را در معرض گرمای بی امان خورشید قرار داد. یخچال های طبیعی سوئیس در حال تبدیل شدن به مرغ جیغ در معدن زغال سنگ تغییرات آب و هوایی بودند.

خدمه تونل زنی 16 سال طول کشید تا مسیر خود را از طریق کوه های ایگر و مونچ منفجر کنند تا به Jungfrau برسند تا خط راه آهن 9 کیلومتری در نهایت در سال 1912 افتتاح شود. امروز می تواند گردشگران را در 35 دقیقه از Kleine Scheidegg به Jungfraujoch برساند.

برای تسکین من، وقتی از هزارتوی بتنی که مرتفع‌ترین ایستگاه راه‌آهن اروپاست بیرون آمدم، برف روی زمین نشست و اجازه دادم نگاهم بین قله‌های مونچ و یونگ‌فراو به جلو و عقب بچرخد.

همانطور که بیرون کافه گلاسیر ایستاده بودم و یک فنجان کاغذی چای ولرم را می خوردم، می توانستم پایین خودم خیابان Konkordiaplatz را ببینم. این نقطه تجمع بزرگ سیستم یخچال های طبیعی Aletsch، بزرگترین توده یخ در کوه های آلپ اروپایی است. یخچال بزرگ آلتش یک فرش راه راه 22 کیلومتری از یخ و برف است که به سمت دره رون می چرخد.

در آن زمان برای من ناشناخته بود، در سال 2022، آلتش با سرعت نازک شدن بیش از چهار متر دستخوش رکوردشکنی از دست دادن جرم بود. اوضاع در سال 2023 خیلی بهتر نشد. یک دهم حجم کلی یخچال در این دو سال ناپدید شد.

وقتی داده‌های جدیدی را در این ماه دیدم، به یاد بازدیدم از Jungfraujoch افتادم. این نشان داد که در حالی که نرخ ذوب رکورد در سال 2022 به دست نیامده است، یخچال های طبیعی سوئیس در سال 2026 بیش از 5 درصد از حجم خود را از دست دادند و در پی زمستانی با برف استثنایی کم و موج گرمای تابستانی رکوردشکنی کردند.

این یک تفسیر غم انگیز در مورد وضعیت کره زمین و مصرف سوخت فسیلی است که طی پنج سال گذشته، سوئیس نزدیک به 20 درصد از حجم کلی یخچال های طبیعی خود را از دست داده است و چندین یخچال کوچکتر آن اکنون به طور کامل ناپدید شده اند و دیگر باز نمی گردند.

تخمین زده می شود که یخچال های طبیعی سوئیس بین ژوئیه و سپتامبر حدود 2.2 تریلیون لیتر آب از دست داده اند که بیش از چهار برابر مصرف سالانه آب آشامیدنی خانوارهای سوئیسی است.

دانشمندان گزارش می دهند که انتظارات بیشتر از یک تجربه بکر آلپ را کاهش می دهد، در ماه سپتامبر برف تازه ای در Jungfraujoch باریده یا اصلا وجود ندارد، بنابراین یخچال طبیعی را مستقیما در معرض ذوب شدن بیشتر قرار می دهد.

در روزهای شلوغ، Jungfraujoch ممکن است بیش از حد شلوغ باشد. پس از کووید، سالانه بیش از یک میلیون بازدید کننده را جذب می کند. آنها در اطراف کاخ یخی، فروشگاه‌های ساعت لوکس، سکوهای تماشا، عکس‌برداری با پرچم سوئیس، صف‌های آسانسور و رستوران‌ها به سختی می‌روند.

خاطره من این است که فلات توریستی در Jungfraujoch نیاز به تعمیر و نگهداری به شکل یک دستگاه پیست داشت تا برف را از پای Jungfrau به آن فشار دهد. این برای حمایت از ادعای یک تجربه "برف و یخ" در تمام طول سال بود.

این تجربه در اوت 1858 به اوج خود رسید، زمانی که یک مرد جوان اهل ویکلو، چارلز بارینگتون، در مسیر خود به سمت قله Jungfrau از Konkordiaplatz عبور کرد. قابل توجه است که او در حال قدم زدن روی سطح یخی تقریبا 200 متر بالاتر از سطح امروزی بود. او چند روز بعد به عنوان اولین کسی که به Eiger صعود کرد، ادامه داد.

زمان تغییر کرد. جاذبه قصر یخی در Jungfraujoch اکنون به سیستم های خنک کننده نیاز دارد تا از ذوب شدن ناشی از گرمای ناشی از تعداد زیادی گردشگر که از راهروهای یخی آن عبور می کنند جلوگیری شود.

علیرغم کاهش اندازه یخچال Aletsch، پانوراما تماشایی است. حتی برای کسانی که از استفاده از چنین محیطی برای ایجاد گردشگری انبوه شکایت دارند، این منظره کاملا قدردانی می شود.