دیدگاه آیریش تایمز درباره تاریخچه سانسور ایرلند: برخورد با کثیفی

یک قرن پیش، کمیته ادبیات شیطانی دولت آزاد ایرلند شواهدی را از افراد و گروه‌های مختلف شنید که توسط کوین اوهیگینز وزیر دادگستری وقت تأسیس شد تا «به منظور رعایت اخلاق عمومی گسترش اختیارات موجود دولت برای ممنوع کردن یا محدود کردن فروش و انتشار مواد چاپی ضروری یا مطلوب باشد». برادران مسیحی در تسلیم خود به کمیته خواستار ممنوعیت "چثافات طلاکاری شده ... کاغذها و کتابهایی شدند که مردم را به وحشتناک ترین جنایات ترغیب می کنند."

کمیته ایجاد هیئت سانسور نشریات را توصیه کرد که در سال 1929 تصویب شد. هیچ چیز منحصر به فردی در مورد وحشت اخلاقی آن دهه وجود نداشت. به عنوان مثال، استرالیا در آن زمان یکی از سخت‌ترین سیستم‌های سانسور را در جهان داشت و در بخش‌های مختلف اروپا نگرانی‌هایی در مورد انتشار ادبیات کنترل تولد وجود داشت.

اما رژیم سانسور ایرلندی به طور غیرعادی شدید و طولانی مدت شد. اکنون با توجه به تصمیم قابل ستایش وزارت دادگستری مبنی بر انتقال مجموعه تاریخی خود از حدود 12000 عنوان ممنوعه از این وزارتخانه به آرشیو ملی، از دسترسی آن کاملا قدردانی خواهد شد. برنامه این است که آنها را در دسترس عموم قرار دهیم.

برخی از نویسندگان در دهه 1920 با خصومت به رژیم جدید سانسور واکنش نشان دادند. شاعر WB Yeats در سال 1928 اعلام کرد: "ایده غیور ما برای ایجاد پادشاهی خدا بر روی زمین این است که ایرلند را به جزیره ترسوهای اخلاقی تبدیل کنیم".

این امر منجر به ممنوعیت کتاب‌های نویسندگان با استعداد و جدی مانند اسکات فیتزجرالد، شان اوفالین، فرانک اوکانر، ارنست همینگوی، ادنا اوبراین، آیریس موداک و جان مک‌گهرن شد.

قانون سانسور در سال 1929 بر اساس ملاحظات "بی حیایی" و "فحاشی" تنظیم شد. این امر صدمات قابل توجهی به نویسندگان وارد کرد و در اواسط دهه 1960 با ممنوعیت رمان تاریکی جان مک گهرن که پس از آن قانون آزاد شد، مورد تمسخر قرار گرفت. کپسول زمانی کتاب‌های ممنوعه، پنجره‌ای جذاب را بر روی انگیزه‌هایی می‌گشاید که برخی از دولت‌سازان ما و تعاریف انتخابی آن‌ها از خلوص را برانگیخت.