دیوار قرمز فلوریدا در حال شکستن است، اما دموکرات ها فرصت خود را از دست می دهند

منتقد، روزنامه نگار و مورخ علم مستقر در برلین.

مانند بسیاری دیگر، وقتی نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای ایالات متحده را در 4 نوامبر دیدم، از وسعت موج آبی که کشور را فراگرفته بود، شوکه شدم و دموکرات‌ها و سوسیالیست‌های دموکرات در سراسر کشور به موفقیت‌هایی دست یافتند. ایالت‌های محافظه‌کار سنتی، مانند کارولینای جنوبی و تگزاس، برای اولین بار در دهه‌ها سناتورهای دموکرات را انتخاب کردند. جورجیا همچنین اولین زن سیاه پوست خود را به عنوان فرماندار انتخاب کرد.

در انتخاباتی که مملو از پول اهداکنندگان ثروتمند، از جمله روسای فناوری، بود، دموکرات ها بر سر مقرون به صرفه بودن کمپین تبلیغاتی کردند، با نامزدهای مترقی که بدون عذرخواهی از منافع طبقه کارگر و مدیکر برای همه دفاع می کردند. نتایج نشان داد که نوع جدیدی از سیاست های ائتلافی امکان پذیر است و به منزله انکار گسترده ترامپ پس از نزدیک به دو سال آشفتگی بود: سرکوب خشونت آمیز مهاجرت، درگیری ها در خاورمیانه، و تهدیدهای گرینلند و کانادا.

با این حال، من متعجب بودم که چرا جمهوری‌خواهان در ایالت من، فلوریدا، توانستند کرسی سنای ایالات متحده، فرمانداری و اکثر دفاتر ایالتی را حفظ کنند، حتی در حالی که دموکرات‌ها در جاهای دیگر به دستاوردهای تاریخی دست یافتند.

در بیشتر دوران کودکی من، فلوریدا یک ایالت نوسانی با فرمانداران دموکرات در تالاهاسی و شهرداران در میامی بود. اما در آغاز این قرن، جمهوری خواهان شروع به تحکیم قدرت خود در سیاست دولتی کرده بودند. دو عامل به تداوم این سلطه کمک کرده است: سابقه طولانی سرکوب رأی دهندگان در فلوریدا و حمایت از حزب جمهوری خواه در میان آمریکایی های محافظه کار کوبایی.

سرکوب رأی دهندگان مدت هاست که دموکراسی را در جنوب ایالات متحده، به ویژه در ایالت من، تضعیف کرده است. مانند سایر ایالت های جنوبی، فلوریدا از لحاظ تاریخی حق رای آمریکایی های آفریقایی تبار را از طریق آزمون های سوادآموزی و مالیات های رای گیری محدود می کرد، که همچنین از حق رای سفیدپوستان فقیر محروم می شد. قانون حقوق رای 1965 برای پایان دادن به این اعمال تبعیض آمیز در نظر گرفته شده بود. با این حال، در سال 2000، فلوریدا هزاران رای دهنده واجد شرایط را که به طور نامتناسبی سیاه پوست بودند، از فهرست خود حذف کرد. این شیوه ها نمایندگی عادلانه را تضعیف کرده و به انحراف انتخابات به سمت جمهوری خواهان کمک کرده است.

یکی دیگر از عوامل مهم در دیوار جمهوری خواهان، رای تاریخی محافظه کار آمریکایی کوبایی است. بسیاری از آمریکایی های کوبایی، به ویژه آنهایی که خانواده هایشان از دولت کمونیستی کوبا گریخته اند، به طور سنتی به جمهوری خواهان رأی داده اند. با شکل گیری ترامپیسم، بسیاری در جنبش MAGA خانه سیاسی پیدا کردند. همانطور که سناتور آن زمان ایالت فلوریدا مانی دیاز جونیور به میامی هرالد گفت: «اگر به شهر هیالیه [در میامی داد] نگاه کنید، ترامپ از پیروزی در این شهر با 100 رای به 66 درصد آرا رسید... این یک جنبش رو به رشد است و از بین نمی رود.

با این حال، علی‌رغم این مزیت‌های دیرینه، انتخابات میان‌دوره‌ای 2026 شکاف‌هایی را در تسلط جمهوری‌خواهان در فلوریدا آشکار کرد. در اوایل سال جاری، مجلس قانونگذاری ایالتی تحت کنترل جمهوری خواهان تلاش کرد تا موقعیت انتخاباتی خود را از طریق جسورانه تقویت کند و مرزهای چهار حوزه کنگره تحت کنترل دموکرات ها - نهم، چهاردهم، بیست و دوم و بیست و پنجم - را به نفع جمهوری خواهان ترسیم کند. فرماندار ران دیسانتیس نقشه جدید را امضا کرد و به قانون تبدیل شد، اما این تلاش نتوانست دستاوردهایی را که جمهوری خواهان به آن امیدوار بودند به دست آورد.

کاتی کاستور، پیا دندیا و جرد موسکوویتز دموکرات‌ها به ترتیب در حوزه‌های 14، 22 و 25 پیروز شدند، در حالی که به نظر می‌رسد دارن سوتو رتبه نهم را حفظ کند.

و چالش سلطه جمهوری خواهان فراتر از رقابت های کنگره بود. شهرستان میامی داد، که در انتخابات ریاست جمهوری 2024 به ترامپ رای داد، از نامزدهای دموکرات برای فرمانداری و سنا در سال 2026 حمایت کرد. اگرچه جمهوری خواهان هر دو سمت در سراسر ایالت را حفظ کردند، رقابت ها به طرز شگفت انگیزی نزدیک بود. انجی نیکسون، نامزد دموکرات سنا، با اندکی کمتر از سه درصد شکست از اشلی مودی، رئیس جمهوری خواه فعلی، شکست خورد. دیوید جولی، نامزد دموکرات ها برای فرمانداری، تنها با 1.3 درصد یا کمی بیش از 100000 رای به بایرون دونالدز شکست خورد.

حتی در شکست، مبارزات انتخاباتی انجی نیکسون تاریخی بود. او که یکی از اعضای سوسیالیست دموکرات آمریکا بود که از طبقه کارگر دفاع می کرد، با حملات نژادپرستانه متحدان ترامپ و حمایت مالی اندک از سوی تشکیلات ملی دموکرات مواجه شد. پس از پیروزی نیکسون در انتخابات مقدماتی سنا دموکرات در ماه اوت، لورا لومر، فعال راست افراطی و متحد دونالد ترامپ، در ایکس پست کرد: «آنجی نیکسون یک یهودی نشین، سیاهپوست، کمونیست است.»

وقتی از نیکسون پرسیده شد که آیا حزب دموکرات از کمپین مردمی او حمایت خواهد کرد، نیکسون گفت‌وگو با چاک شومر، رهبر اقلیت سنا را بازگو کرد: "او این موضوع را بررسی خواهد کرد. با این حال، نه کمیته مبارزات انتخاباتی سناتورهای دموکرات و نه PAC اکثریت سنا هیچ پولی برای حمایت از مبارزات انتخاباتی او خرج نکردند، و بسیاری را متعجب کرد که آیا شکست نهاد دموکرات در سرمایه‌گذاری باعث شد تا نیکسون یک کرسی قابل پیروزی در سنا را به دست آورد.

این عدم حمایت به ویژه با توجه به مقیاس پیشروی ملی دموکرات ها قابل توجه است. همانطور که فایننشال تایمز گزارش داد، اکثریت قریب به اتفاق مناطق در ایالات متحده به سمت دموکرات ها حرکت کردند و حکمی وحشیانه در مورد جنبش MAGA صادر کردند، جنبشی که تقریبا یک دهه است که غیرقابل توقف است. اگر مردم حول محور منافع طبقه کارگر سازماندهی کنند، می توانند قدرت سیاسی فوق ثروتمندان را به چالش بکشند. چالش دموکرات‌ها حمایت از این جنبش‌ها به جای رها کردن آن‌ها بدون منابع مورد نیاز برای پیروزی است.

اما نتایج انتخابات به تنهایی کافی نیست. مردم باید به چالش کشیدن نمایندگان خود برای بهبود شرایط زندگی، از جمله با احیای بخش عمومی و گسترش برنامه های اجتماعی جهانی ادامه دهند. در فلوریدا، تلفات جنبشی را از بین نبرد. در عوض، آنها این باور عمومی را تقویت کرده اند که اگر مردم بجنگند، می توانند پیروز شوند. انجی نیکسون به ما نشان می‌دهد که یک مبارزه سوسیالیستی دموکراتیک چگونه می‌تواند باشد: «ما ممکن است در این نبرد شکست خورده باشیم، اما جنگ تمام نشده است، و من به شما نیاز دارم که در این مبارزه بمانید.

2028 نزدیک است، بنابراین اشلی مودی، بهتر است آن را درست انجام دهید، زیرا ما به دنبال شما می آییم.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.