دیوید مک ویلیامز: ما به تازگی یک نمونه کامل از بی اختیاری مالی ایرلند را دیدیم

به گفته ساموئل جانسون، زندگی‌نامه‌نویسش، جیمز باسبول، هیچ چیز مانند آویزان کردن، ذهن را متمرکز نمی‌کند. مرد محکوم، با درک اینکه تنها چند هفته به زندگی خود فرصت دارد، بر آنچه واقعا مهم است تمرکز می‌کند. معادل اقتصادی این عبارت این است: «هیچ چیز مانند یک بودجه سخت ذهن را متمرکز نمی‌کند.» بودجه‌های سخت، کشورها و سازمان‌ها را کارآمد، نوآور، متفکر می‌سازد و با تزریق انضباط مالی، اطمینان می‌دهد که تصمیم‌گیرندگان با گزینه‌های خود کار می‌کنند تا ارزش پول را به دست آورند.

بودجه سخت به خودی خود منجر به مدیریت بهتر، بدست آوردن بیشتر از کمتر می شود که نیازمند تلاش بیشتر است.

در مقابل، یک بودجه شلخته و متورم که در آن پول مشکلی ندارد، منجر به اتلاف، بدبینی، کوتاهی و کنار گذاشتن انضباط حسابداری می شود. هنگامی که پول هدر می رود، ارتباط اساسی بین هزینه یک چیزی و ارائه کیفیت از بین می رود.

بدون بودجه سخت، مدیریت تقریبا غیرممکن می‌شود و شرکت، سازمان یا کشور منحرف می‌شوند و به تدریج قادر به مقابله با شوک‌هایی به سیستم نمی‌شوند. مانند کسی که به خود اجازه می‌دهد از فرم خارج شود، ماهیچه‌هایش ضعیف شود و وزنش بالا برود، فرد بیشتر مستعد شکنندگی جسمی و بالقوه احساسی یا روانی می‌شود.

کشورها و شرکت ها نیز به شیوه ای مشابه عمل می کنند. اگر آنها به پول آسان معتاد شوند، به خصوص اگر آن پول مال شخص دیگری باشد، شکافی بین واقعیت و خیال باز می شود. مدیران شروع به احساس می کنند که پول مال آنهاست و حق آنهاست و وابستگی ایجاد می کند. مدیریت موفق دیگر حول محور بهترین استفاده از منابع برای دستیابی به یک نتیجه خاص نمی‌چرخد، بلکه به تمرینی کوبنده و دست‌نخورده تبدیل می‌شود که بر این موضوع متمرکز می‌شود که چه مقدار از پول «آسان» مدیران می‌توانند به دست بیاورند.

بدون محدودیت بودجه، هدف مدیریت به اندازه تبدیل می شود، نه کارایی. سازمان تبدیل به یک ماشین استخراجی می‌شود که از بودجه مرکزی پول استخراج می‌کند و با بزرگ‌تر شدن آن بخش از سازمان، این واقعیت که اندازه آن در حال گسترش است به این معناست که هر سال به پول بیشتری می‌خورد و فقط برای بی‌حرکت ماندن، هر سال به مقدار بیشتری نیاز دارد.

این چیزی است که برای دولت ایرلند اتفاق افتاده است. این یک سازمان به طرز وحشتناکی است که ارزش پول را از دست داده است و وجود دارد تا پول نقد ارزان و بی پایانی را که از سوی شرکت های چندملیتی ایالات متحده به خزانه های آمریکا سرازیر می شود، بخرد.

در اقتصاد توسعه، این فرآیند، که در آن دولت با پول بیش از حد به جای خیلی کم، توخالی می‌شود، «نفرین منابع» نامیده می‌شود. وقتی یک کشور توسعه نیافته و بدون نهادهای مناسب، منبعی مانند نفت را پیدا می کند، پول سرازیر می شود و اغلب هدر می رود و به جیب حاکمان می رسد و هزینه ها را برای بقیه بالا می برد. این کشور در نهایت نامتعادل به پایان می رسد - از نظر بخش ها غنی است، اما بدون زیرساخت های عمومی که سرمایه های بادآورده مالی می توانسته هزینه آن را بپردازد.

نیجریه، آنگولا یا ونزوئلا را در نظر بگیرید، جایی که اکتشافات عظیم نفت جایگاه شهروندانی که صاحب منابع طبیعی کشور هستند را ارتقا نداده است.

اگر این کشورها مترادف با مدیریت بد هستند، الگوی رفتار خوب نروژ است، جایی که درآمدهای بادآورده نفت به‌جای دمیدن بر روی چیزهای امروزی، عاقلانه و دموکراتیک برای نسل‌های آینده سرمایه‌گذاری شده است.

اکنون به معادل ایرلند برای کشف نفت نگاه کنید - جهنده که پول چندملیتی ایالات متحده است، یک جریان نقدینگی، محصول آربیتراژ مالیاتی هوشمندانه، که به سیستم سرازیر می شود تا توسط مدیریت بخش دولتی در کشوری که حتی نمی تواند یک سیستم راه آهن ملی درست بسازد، به سرقت رود.

بودجه این هفته نمونه کاملی از بی اختیاری مالی است که یک بودجه نرم ایجاد می کند. ابتدا دولت با اعلام مازاد کلی حدود 9 میلیارد یورو در سال آینده، فریب می دهد. این عالی به نظر می رسد، اما وقتی در نظر بگیرید که وزارت دارایی حدود 23 میلیارد یورو از 34 میلیارد یورو مالیات شرکت های پیش بینی شده دریافتی در سال جاری را گذرا می داند، پس ما در دنیای دیگری هستیم.

اگر بخواهیم آن را حذف کنیم، مازاد اساسی ما به کسری قابل توجهی از 13 تا 14 میلیارد یورو برای سال 2027 تبدیل می شود. و با توجه به تعهدات ذکر شده در این بودجه، این کسری تا سال 2029 به حدود 20 میلیارد یورو افزایش خواهد یافت.

حتی از منظر چرخه‌ای، کشوری که اشتغال کامل دارد، نیازی به پول بیشتری ندارد – اقتصاد در حال انقباض است – و با این حال، بودجه ۲۰۲۷ این هفته ۷.۴ میلیارد یورو خالص اضافی را وارد سیستمی می‌کند که از قبل متورم شده است.

کارگروه کارآمدی هزینه های عمومی جدید ظرف سه ماه تشکیل می شود

دولت آن را به عنوان کاهش هزینه های زندگی معرفی می کند. اما هزینه های زندگی به دلیل افزایش قیمت ها افزایش یافته است. ریختن پول اضافی برای این مشکل باعث کاهش قیمت ها نمی شود، بلکه باعث افزایش آن ها می شود، در حالی که کمک اضافی برای کاهش ضربه به سادگی به جای کاهش قیمت ها و به طور دائم، وابستگی به اقلام را افزایش می دهد. بنابراین شما بدترین چیزها را دریافت می کنید: جزوه هایی که قیمت ها را بالاتر می برد و به اشتباه به عنوان راه حلی برای قیمت های بالا ارائه می شود.

تحلیل شورای مشورتی مالی ایرلند می‌گوید که هزینه‌ها با سرعت دوبرابر محدودیت 5 درصدی خود دولت در حال رشد است. اصولا پول بادآورده ما به جای پس انداز در حال خرج شدن است.

فقدان بودجه سخت همچنین به این معنی است که نه تنها در حوزه مدیریت مالی بلکه در مدیریت سازمانی نیز تصمیمات سخت گرفته نمی شود. به عنوان مثال، این کدولوژی taoiseach چرخشی را در نظر بگیرید. با دو رئیس - یکی در راه خروج، دیگری در راه - پسری که در راه است برای فردا مهم‌تر است و امروز پسر درجا را تضعیف می‌کند.

چنین ساختار مدیریتی به این معنی است که انگیزه همه کارمندان ارشد دولتی و سیاستمداران این است که از طرف بعدی، نه فرد مسئول، لطف کنند، در نتیجه فرد مسئول را تضعیف می کند.

و با تقسیم وزارت مالیه به دو بخش، با وزارت مالیه و اداره مخارج عمومی، هدف چیست؟ به جای اینکه یک بخش مراقب پول باشد، اکنون دو بخش داریم – و از همه مهمتر، اداره Taoiseach که قبلا مرکز عصبی تصمیم گیری نهایی بود، اکنون خنثی شده است، زیرا هیچ کس نمی داند کدام اداره مهم تر است: رئیس فعلی یا مرد بعدی.

در حالی که بازارهای مالی جهانی، فونت پول های بادآورده ای که شرکت های بزرگ فناوری ایالات متحده را تامین مالی می کنند، بیش از پیش نگران آینده می شوند.