دیو هانیگان: بیسبال در آستانه هرج و مرج است زیرا مالکان میلیاردر می گویند بازیکنان درآمد زیادی دارند

در اوایل این ماه، لیگ برتر بیسبال یادداشتی 34 صفحه ای منتشر کرد که حاوی مجموعه بسیار خاصی از برنامه های احتمالی برای زمستان آینده است. تصاویر و ویدیوهای ستاره های فعلی باید به طور موقت از وب سایت های تیم پاک شود و مدیران باشگاه تنها در صورتی می توانند در مراسم عروسی بازیکنان شرکت کنند که متعهد شوند در مورد بازی با مهمانان صحبت نکنند. همین مقامات نباید از هر نوع کارت کریسمس یا تعطیلات برای اعضای تیم ارسال کنند، نمی توانند در مورد قرارداد با عوامل خود بحث کنند و باید اطمینان حاصل کنند که تمام امکانات آموزشی بسته است.

این دستورالعمل های عجیب و غریب که هر جنبه ای از تجارت باشگاه را پوشش می دهد، در صورتی انجام می شود که مالکان و بازیکنان نتوانند، همانطور که اکنون به نظر می رسد احتمال دارد، تا ساعت 11:59 بعد از ظهر روز 1 دسامبر، بر سر یک قرارداد جدید چانه زنی جمعی (CBA) به توافق برسند. چشم انداز غم انگیز یک قفل که به طور بالقوه فصل 2027 را از بین می برد، دلیلی است که بوی تعفن ناخوشایند اختلافات صنعتی در هفته گذشته بر سر مسابقات جهانی بین میلواکی برورز و تامپا بی ریز آویزان شده است. ترس این است که این مسابقه عاشقانه، اولین مسابقه بین دو تیم کوچک بازار از سال 1991، ممکن است آخرین رقابت بیسبال برای 18 ماه باشد.

مثل همیشه، دعوا بر سر پول است و اینکه چه کسی بیشترین سهم را از آن دارد. خوان سوتو، بازیکن خارجی تیم نیویورک متس که حتی به مرحله پلی آف هم راه پیدا نکرد، به تازگی فصل دوم قرارداد 15 ساله خود را به ارزش 765 میلیون دلار (680 میلیون یورو) به پایان رسانده است. شوهی اوهتانی که برای لس آنجلس داجرز در شکست شوک‌آور آن‌ها در مسابقات قهرمانی لیگ ملی توسط برورز به میدان رفت و ضربه‌ای زد، حتی در نیمه راه قراردادی که ۷۰۰ میلیون دلار به او در طول یک دهه پرداخت کرد، نرسیده است.

این مبالغ نجومی به همین دلیل است که مالکان می‌خواهند سقف حقوقی سخت‌تری را اعمال کنند و محدودیت‌های جدیدی را برای درآمد بهترین بازیکنان تعیین کنند.

جدا از اینکه عمیقا غیرآمریکایی است، زمینه اینجا همه چیز است. بیست و هفت باشگاه از 30 باشگاه لیگ اصلی متعلق به میلیاردرها هستند، برخی مانند متس، داجرز و بوستون رد ساکس متعلق به افرادی هستند که چندین برابر از این نقطه عطف ثروت فراتر رفته اند. این پلتوکرات ها با به دست آوردن ثروت های بزرگ از رشته های انتخابی خود، می خواهند توانایی ورزشکاران خارق العاده را محدود کنند تا اجازه دهند بازار آزاد ارزش آنها را تعیین کند. رقمی که همیشه کاملا مبتنی بر عملکرد است.

این شخصیت‌های حریص فقط می‌خواهند سرمایه‌داری در صنایع خودشان اعمال شود و نه در مورد ورزشی که در یک سفر پرهیاهوی خود خریده‌اند. به همین دلیل است که آنها به دنبال قوانین جدیدی هستند که مدت و اندازه قراردادها را محدود می کند. بازیکنی که در پایان یک قرارداد با تیم خود باقی بماند، می تواند حداکثر برای مدت شش سال با قیمت 265 میلیون دلار قرارداد ببندد. اگر او تصمیم بگیرد که مراتع جدید را ترک کند، مقیاس پنج ساله 202 میلیون دلار است.

و هیچ فردی نمی تواند بیش از 16 درصد از سقف دستمزد تیم را به دست آورد - چیزی که مالکان برای چندین دهه می خواستند معرفی کنند - که 245.3 میلیون دلار برای فهرست 26 نفره در هر فصل تعیین می شود. اینها اعداد مضحک برای مردم عادی هستند، اما این اصل موضوع است. زمانی که استیو کوهن با مدیریت صندوق های تامینی 22 میلیارد دلار درآمد و سپس متس را خرید، هیچ کس فریاد متوقف نشد. جان هنری تا زمانی که به اندازه کافی ثروتمند شد تا رد ساکس و لیورپول را بخرد محدودیتی در تجارت کالا نداشت. این مردان در یک چیز استعداد داشتند و بر این اساس اجازه کسب سود را داشتند.

طمع برای کسانی که پول خرد می کنند خوب و خوب است، اما ظاهرا برای کسانی که از قبل از قبل استعدادی دارند با یک چوب یا توپ در دست نیستند.

بیسبال تاریخچه طولانی و پر دردسر از بن بست های طولانی در روابط کار دارد که در نهایت به خوردن تکه های فصل ختم شد. فقط چهار سال از آخرین رویارویی بین بازیکنان و مالکان می گذرد که به قفل 99 روزه منجر شد و باعث تاخیر در شروع کمپین 2022 شد. سی و دو سال پیش، بازیکنان به طرز معروفی ابزار را از بین بردند و سری جهانی 1994 پس از بن بست دیگری در مورد CBA لغو شد، جایی که نقطه گیر همان ایده سقف حقوقی روی میز امروز بود.

یک باشگاه غیر قابل مدیریت؟ کریک آخرین نفری است که در عظمت محو منچستریونایتد رنج می برد

این امر به دلیل طولانی‌مدت انجام فعالیت‌های ورزشی خود می‌گوید که این توقف آتی در بیشتر سال گذشته اجتناب‌ناپذیر بوده است. در حالی که انجمن بازیکنان بیسبال لیگ اصلی مالکان حریص را متهم می کند که سعی می کنند "سود و ارزش های حق امتیاز خود را کاهش دهند"، کمیسر راب مانفرد ادعا می کند که او صرفا زمین بازی را هموار می کند تا به لباس های کوچکتر ضربه ای به عنوان قهرمانی بدهد.

مانفرد می‌گوید: «برای اینکه این بازی به پتانسیل کامل خود برسد، باید به نگرانی‌هایی که طرفدارانمان دارند، به ویژه نگرانی‌هایی که به هسته اصلی ما می‌پردازد – یعنی تعادل رقابتی، رسیدگی کنیم.» ما باید مطمئن شویم که هواداران در بازارها در ابتدای فصل باور واقع بینانه ای دارند که تیم آنها شانس برد دارد."

او گفت که ماه‌ها قبل از رسیدن Brewers and Rays به Fall Classic، که معادل بیسبال فینال لیگ قهرمانان بین وایکینگ و لسک است. اینکه تیمی که در رتبه 19 بالاترین میزان حقوق و دستمزد قرار دارد، در رتبه 28 از نظر هزینه‌ها قرار بگیرد، بسیار غیرمنتظره است، زیرا بین آن‌ها آنها نزدیک به 100 میلیون دلار کمتر از Dodgers، گران‌ترین تیمی که تا کنون جمع‌آوری شده‌اند، دستمزد دریافت می‌کنند.

این مسابقه چقدر شوت از راه دور بود؟ خب، نظریه‌پردازان توطئه معتقدند که بازیکنان ستاره در باشگاه‌های پرافتخار، بازی‌هایی را برای اطمینان از این جفت‌های ضعیف انجام می‌دهند، زیرا این استدلال اتحادیه را تقویت می‌کند که مدل اقتصادی فعلی به خوبی کار می‌کند.

"این پسر کیست؟": از گری استونز تا لیگ برتر بیسبال، داستان آدام ماکو

یک ادعای دیوانه‌کننده که مشکلات بیسبال را خلاصه می‌کند.