رئیس AMCD می گوید که مردم لبنان خواهان روابط اسرائیل و دولت قوی تر برای سرنگونی حزب الله هستند
حجار گفت که اسرائیل و لبنان چیزهای زیادی برای ارائه به شهروندان یکدیگر دارند، با این استدلال که استفاده نادرست از قانون ضد بایکوت لبنان در سال 1955 موانع غیرضروری ایجاد کرده است.
جان حجار، رئیس ائتلاف آمریکایی برای دموکراسی خاورمیانه، پنجشنبه شب به روزنامه جروزالم پست گفت که مردم لبنان خواهان "روابط دیپلماتیک کامل" با اسرائیل و بهره مندی از مزایای گردشگری و تجارت با کشور همسایه خود هستند، اما در اسارت حزب الله و دولتی هستند که تمایلی به مقابله با گروه مورد حمایت ایران ندارد. او با شنیدن داستان هایی از پدربزرگ و مادربزرگ لبنانی خود در مورد مسافران یهودی که هنگام مادربزرگش برای استراحت و آرامش از کوه های لبنان دیدن می کردند، بزرگ شد.
جوان بود او گفت که اسرائیل و لبنان چیزهای زیادی برای ارائه به شهروندان یکدیگر دارند و استدلال کرد که استفاده نادرست از قانون ضد تحریم لبنان در سال 1955 موانع غیرضروری را برای تعامل بین کشورهای همسایه ایجاد کرده است. این قانون در اصل برای جلوگیری از معاملات تجاری و مالی با اسرائیل به عنوان بخشی از تلاش اتحادیه عرب برای منزوی کردن اقتصادی دولت یهودی بوده است. حجار گفت که حزب الله و حماس. زمانی که قانون تحریم برای اولین بار معرفی شد، ماده 7 تصریح کرد که تخلفات ممکن است
e به سه تا 10 سال کار شاقه موقت همراه با جریمه مالی، توقیف دارایی و مصادره محصول محکوم می شود. با این حال، حجار گفت، اعضای دیاسپورای لبنان از آن زمان به دلیل ابراز این عقیده که لبنان از صلح با همسایه خود سود می برد، از آن زمان تاکنون با محکومیت های حداکثر 15 سال غیابی مواجه شده اند. اخیرا، تلاش هایی صورت گرفت تا ندا حماده موواد، سفیر لبنان در واشنگتن، به دلیل پیام حمایت اسرائیل از اسرائیل، تحت پیگرد قانونی قرار گیرد. در یک حمله تروریستی مجروح شدند. مردم لبنان خواستار صلح هستند
مردم لبنان خواستار صلح هستند. آنها می خواهند اقتصاد خود را رشد دهند. زیرساخت ها در لبنان به هم ریخته است. لبنان هنوز مکان زیبایی است و فعالیتهای اقتصادی زیادی هنوز ادامه دارد، اما اگر روابط قوی با اسرائیل وجود داشته باشد، میتواند بسیار بهتر باشد. ... اگر صلح برقرار شود، برای لبنانیها و اسرائیلیها سودمند خواهد بود. قانونی که به گروههای مذهبی در لبنان اجازه میدهد تا در نهایت با یکدیگر برخورد کنند
آن مکان های مقدس بسیاری در اورشلیم است. آنها همچنین از ایالات متحده خواستند تا اعضای قوه قضاییه لبنان را که در پیگرد قانونی نقض قانون هستند، تحریم کند. "شما آن را در نظرسنجی پس از نظرسنجی در بین لبنانی ها مشاهده می کنید. آنها در تلاشند دیوار سکوت تحمیل شده توسط حزب الله و سایر سازمان های تروریستی و توسط نیابت های آنها در دولت لبنان را بشکنند. اما من معتقدم آن روز به سرعت فرا می رسد و مردم می گویند "زمانی که آن را خواهند گفت."
ما این قوانینی را که ما را از گفتگو با اسرائیلی ها منع می کند، تحمل نمی کنیم و خواهان روابط کامل دیپلماتیک هستیم. او ادامه داد. حسرت سالهایی که لبنان «پاریس خاورمیانه» بود، حجار به اشتراک گذاشت که دیدن کشوری که احساس میکند اینقدر با مبارزه برای تحمل وزن خشونت فرقهای، تروریسم و جنگ مرتبط است، مایوسکننده بوده است. او استدلال میکند که با توجه به تجربه خود لبنان از تروریسم فلسطین، بسیاری از لبنانیهایی که اسرائیل را دنبال میکنند حتی میتوانند با حمله اکتبر 7 همدلی کنند. حملات حزب الله یک روز پس از تهاجم.
من فکر میکنم مهاجران لبنانی در ایالات متحده آزار و اذیت اقلیتها را درک میکنند و با دولت اسرائیل و آنچه که اسرائیلیها تحمل کردهاند، احساس قرابت طبیعی میکنند، زیرا خود لبنانیها نیز صدها سال است که همین چیزها را در لبنان تحمل کردهاند. مورد حمله وحشیانه فلسطینیان قرار گرفت.
همان روشها در 7 اکتبر در اسرائیل استفاده شد، و من فکر میکنم بسیاری از لبنانیها درد و رنج را درک میکنند و به خاطر شرایطی که در حال گذراندن آن هستند، نسبت به شهروندان اسرائیلی احساس قرابت طبیعی دارند.» گروههای مسلح فلسطینی، از جمله فتح و دیگر گروههای وابسته به ساف، در ژانویه 1976 به شهر عمدتا مسیحینشین دامور حمله کردند و صدها نفر از مردم این کشور را به قتل رساندند. گروههایی از جمله فتح و السعیقه به روستای عایشیه در جنوب مسیحی حمله کردند و دهها غیرنظامی را کشتند و جمعیت آن را آواره کردند.
آوارگان فلسطینی آواره شده از اردوگاه تل الزعتر بعدا در دامور اسکان داده شدند، در حالی که عایشیه به عنوان پایگاه ساف مورد استفاده قرار گرفت. در مجموع، بیش از 600 نفر در هر دو حمله کشته شدند. حجار در پاسخ به این سوال که چگونه با حزبالله برخورد کرد، به ویژه در شرایطی که AMCD از تحریمهایی حمایت میکند که منتقدان معتقدند میتواند بیروت را به تهران نزدیکتر کند، حجار گفت که اگر نمیتوانست به «بازی مضاعف» خاتمه دهد و در عین حال، دولت لبنان را قادر به خلع سلاح کردن حزبالله کند و در عین حال قدرتدهی به حزبالله را جلب کند، نیاز به تجدید قوا دارد. خلاص شدن از شر حزب الله سافتر در مواضع خود برای نخست وزیر لبنان نواف اس
سلام، حجار سخنان خود را در مورد فساد در بیروت کم نکرد. او استدلال کرد که نبیه بری در حالی که قوانین تحریم را که فرصت را به اقتصاد در حال مبارزه لبنان نمیدهد، ثروتمند شده است. «زمان رفتن او فرا رسیده است، و اگر رئیسجمهور عون و نخستوزیر سالم نتوانند حزبالله را خلع سلاح کنند، زمان آن فرا رسیده است که بروند.» او اصرار کرد. حجار گفت که در حالی که مردم لبنان اغلب به وعدههای خود عمل میکنند، مردم صبور و صبور بودند. همانطور که فقدان عدالت در مورد انفجار بندر بیروت و اکنون قوانین تسلیحاتی نشان می دهد، صبر و شکیبایی و اراده آنها رو به کاهش بود.
«حزبالله علیرغم ادعای خلاف آن، موجی پس از ترور علیه مقامات برجسته لبنانی انجام داده است. در تمام بخشهای حکومت و جامعه مدنی نفوذ کرده است. در سراسر کشور، حتی در مناطق دروزیها و مسیحیها، فعالان دارد، و لبنانیها دلایل محکمی برای ترساندن دارند.
آنها همچنین فاقد رهبران سیاسی قوی هستند، و این نتیجه مستقیم این واقعیت است که کسانی که صریح و اصولگرا بوده اند، با جان خود هزینه کرده اند. متأسفانه برخی از مردم با جان خود هزینه کرده اند، زیرا لبنانی ها
دولت واقعا یک دولت شکست خورده است. وقتی دولتی ندارید که بتواند از مردمش محافظت کند و به اندازه کافی قوی باشد که بتواند صلح را مذاکره کند، عواقب آن می تواند بسیار فاجعه بار باشد، و این همان چیزی است که اتفاق افتاده است.» او به اشتراک گذاشت. عملیات در لبنان.» «وقتی همه آن سازمان های تروریستی شکست می خورند و او
حجار در پایان گفت: «امیدوارم عدالت اجرا شود و دولت لبنان بایستد و مراقب منافع لبنانیها باشد، نه تروریستهای لبنانی و خارجیهایی که میهنپرست هستند و نه تروریستها و خارجیهایی که لبنانیها و شهروندان لبنانی هستند و نه تروریستها و خارجیهایی که میهنپرست نیستند، باید پاسخگو باشند، و رهبران آنها پاسخگو هستند.»
متن اصلی (انگلیسی)
Lebanese people want Israel ties, stronger government to oust Hezbollah, AMCD head says
Hajjar said that Israel and Lebanon had much to offer each other’s citizens, arguing that the misapplication of Lebanon’s 1955 anti-boycott law had created unnecessary barriers.