راهنمای شماره ۲۶۲: چرا خندیدن به فیلم‌ها همیشه خنده‌دار نیست

در خبرنامه این هفته: از ادیسه فضایی تا جن گیر II، مخاطبان می توانند یک فیلم جدی را به یک کمدی تصادفی تبدیل کنند - اما مرز بین خندیدن با یک فیلم و خندیدن به آن کجاست؟

قبل از هر نمایش در سینما پرنس چارلز وست اند، یک پیام خدمات عمومی پخش می شود. این معمولا توسط جان واترز خوانده می‌شود و از سینماروها در «فجورترین و زیباترین سینمای لندن» استقبال می‌کند، قبل از اینکه از آن‌ها التماس کند «تلفن همراهت را خاموش کنند، احمق». با این حال، اخیرا پیام جدیدی پخش شده است که کسی جز تیموتی شالامه که سال گذشته به عنوان مهمان در سینما ظاهر شد، آن را نخواند.

در کنار درخواست‌های معمول برای خاموش کردن تلفن‌ها، تیمی یک خواهش غیرمعمول می‌کند: از مخاطبان این است که در لحظاتی از فیلم که قرار نیست به آن خندیده شود، «مثل مکس کدی» نخندند. از آنجایی که شاهزاده چارلز بیشتر فیلم‌های قدیمی‌تری را بازی می‌کند، می‌تواند چیزی که شالامه آن را «قطع ارتباط» بین زمان ساخت فیلم و امروز می‌نامد وجود داشته باشد: صحنه‌های طناب‌آمیز از رابطه جنسی یا خشونت، زبان یا تکنولوژی منسوخ شده، یا هر چیز دیگری که حساسیت‌های مدرن را در بر می‌گیرد و باعث می‌شود مردم به تمسخر بخندند.

این یک مشکل واقعی شگفت انگیز است، نه فقط در شاهزاده چارلز، بلکه در هر سینمای رپرتوار. در Reddit رشته‌های زیادی وجود دارد که مردم را ناله می‌کنند، از A Space Odyssey گرفته تا فیلم‌های دیوید لینچ، پدیده‌ای که یکی از نویسندگان فیلم در Substack آن را «خنده نمایشی» نامیده است. برای هر کسی که در سینما گرفتار شود وقتی این قلقلک ناخواسته اتفاق می افتد، می تواند یک قاتل باشد.

شکستن طلسم یک فیلم غیر کمدی کمتر از خنده تضمینی وجود دارد: فیلم های ترسناک فورا تقریبا 75٪ کمتر ترسناک ساخته می شوند، فیلم های هیجان انگیز کمتر سفید بند می شوند، درام ها وزن خود را از دست می دهند. ادامه مطلب...