ردپاهای فسیلی نشان می دهد که چگونه اجداد دایناسورها به تدریج از راه رفتن به سمت راست حرکت کردند.

توسط Gesine Steiner، موزه تاریخ طبیعی، برلین

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

یک تیم تحقیقاتی به سرپرستی دکتر لورنزو مارکتی از موزه فور Naturkunde برلین، اولین ردپاهای آرکوسوریفرم (Pachychirotherium gardenaensis) را از GEOPARC Bletterbach-دولومیت های میراث جهانی یونسکو، ایتالیا توصیف کردند.

این مطالعه نشان داد که گذار از حرکت پراکنده به حرکت در حالت ایستاده یک فرآیند گام به گام بود که در اواخر پرمین آغاز شد و تنها توسط تریاس میانه تکمیل شد و مدت کوتاهی پس از آن به کسب دوپا در میان اولین دایناسورها و خویشاوندان دایناسور منجر شد.

این مطالعه در مجله Palaeontology منتشر شد.

آرکوسورها حیوانات نمادینی هستند که در دوره مزوزوئیک حکومت می کردند و دایناسورها مشتق ترین گروه آنها بودند. اجداد مستقیم آنها، آرکوسورفورم ها، در اواخر پرمین، اندکی قبل از انقراض پایان فاجعه بار پرمین ظاهر شدند. با این حال، سابقه فسیلی آنها در پرمین پراکنده است. اطلاعات بیشتر از ردپای آنها بدست می آید که برای اولین بار در GEOPARC Bletterbach-دولومیت های میراث جهانی یونسکو، ایتالیا پیدا شد.

تا کنون، این ماده مشابه ردپای آرکوسوریفرم تریاس اولیه مانند پروتوچیروتریوم، شناخته شده از آلمان، لهستان و مراکش در نظر گرفته شده است. همچنین فرض بر این است که این ردپاها نشان دهنده حالت ایستاده در هنگام راه رفتن حیوانات است.

به عنوان بخشی از یک پروژه تحقیقاتی در مورد ردپاهای آرکوسورفرم که در موزه فور Naturkunde برلین انجام شد، مارچتی با همکاری هندریک کلاین از Saurierwelt، مواد را به همراه برخی از نمونه‌های تازه توصیف شده مورد تجزیه و تحلیل مجدد قرار داد. این ردپاها اکنون در دانشگاه "La Sapienza" رم و Naturmuseum Südtirol در Bozen (ایتالیا) نگهداری می شوند.

دانشمندان به این نتیجه رسیدند که این نمونه ها متعلق به خانواده ichnofi Chirotheriidae هستند و از نظر طبقه بندی با سایر ردپاهای متعلق به این گروه متفاوت هستند. آنها نام این ردپاها را Pachychirotherium gardenaensis گذاشتند که به معنی "chirotheriid ضخیم از Gardena" است.

مطالعه تطبیقی ​​Pachychirotherium و پاها و دست‌های آرکوسوریفرم‌ها، بر اساس مورفولوژی و اندازه‌گیری‌ها، به دانشمندان این امکان را داد که این ردپاها را به آرکوسوریفرم‌ها و به‌ویژه به Erythrosuchidae یا حیواناتی با مورفولوژی اندام بسیار مشابه نسبت دهند.

تجزیه و تحلیل اضافی از مسیرهای آرکوسوریفرم از پرمین و تریاس یک انتقال گام به گام در وضعیت راه رفتن این حیوانات از پراکندگی (در اواخر پرمین) به حالت ایستاده (در تریاس میانی) را نشان داد. این اتفاق همراه با افزایش سرعت (اعداد میانی بلندتر پا) و رقمی (فقط ارقام زمین را لمس می‌کردند) و همچنین کاهش اندازه دست‌ها رخ داد. همه این ویژگی ها برای تکامل بعدی دوپا در دایناسورها و خویشاوندان نزدیک آنها ضروری بود.

مارچتی از موزه فسیل برلین می گوید: "تعجب آور است که می بینیم چقدر جزئیات در مورد زیست شناسی و جابجایی آرکوسورفرم ها در ردپاهای فسیلی حفظ شده است، و این اهمیت زمانی که اسکلت ها کمیاب هستند، بیشتر می شود. در واقع، فسیل های ردیابی تنها فسیل هایی هستند که مستقیما حرکت حیوانات زنده را ثبت می کنند."

لورنزو مارکتی و همکاران، آهنگ جدید آرکوسوریفورم Pachychirotherium و کسب گام به گام دیجیتیگراسیون، سطحی بودن و حالت ایستاده در گروه بین پرمین و تریاس، دیرینه شناسی (2026). DOI: 10.1111/pala.70089

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →