رد صلاحیت رعام از انتخابات اسرائیل: برای صهیونیسم خوب است، برای دموکراسی بد است - نظر

من از تصمیم رد صلاحیت رعام در انتخابات آینده حمایت می کنم. من همچنین معتقدم که رد صلاحیت یک حزب سیاسی و محروم کردن شهروندان از توانایی رای دادن به آن برای دموکراسی بد است. این اظهارات با هم ناراحت کننده هستند، اما متناقض نیستند. آنها یکی از سخت‌ترین پرسش‌هایی را که در تعریف اسرائیل از خود به‌عنوان یهودی و دموکراتیک مدفون است، برملا می‌کنند: چه اتفاقی می‌افتد وقتی مشارکت دموکراتیک با حفظ شخصیت ملی یهودیان دولت تضاد پیدا می‌کند؟ پاسخ من این است که اسرائیل نباید شخصیت یهودی خود را در قربانگاه دموکراسی قربانی کند.

اما هر کسی که این استدلال را مطرح می کند باید آنقدر صادق باشد که بپذیرد که دفاع از یک دموکراسی گاهی می تواند به اقداماتی نیاز داشته باشد که هزینه دموکراتیک دارد. روز چهارشنبه، کمیته مرکزی انتخابات با 18 بر 5 رأی به رد صلاحیت راام از شرکت در انتخابات 27 اکتبر داد. Likud، Otzma Yehudit، و Choosing Life Forum طومارهایی را علیه راعام ارسال کردند و با هم به دلایل بخش 7A قانون اساسی: کنست استناد کردند. دفتر دادستان کل با رد صلاحیت مخالفت کرد و گفت که شواهد استانداردهای قانونی دقیق مورد نیاز برای حذف لیست را برآورده نمی کند.

از آنجا که این رد صلاحیت کل لیست نامزدها است و نه یک نامزد منفرد، به طور خودکار نیاز به تأیید دیوان عالی ندارد. رعام و نمایندگان آن می توانند نسبت به تصمیم اعتراض کنند، و چنین درخواست تجدیدنظری قابل انتظار است.

رعام شاخه سیاسی شاخه جنوبی جنبش اسلامی است، سازمانی که ریشه های ایدئولوژیک آن تحت تأثیر اخوان المسلمین قرار گرفته بود. منشور این جنبش در سال 2018، صهیونیسم را یک پروژه نژادپرستانه و اشغالگر توصیف کرد، از حق بازگشت فلسطینیان حمایت کرد و همذات پنداری با صهیونیسم را رد کرد. اینها اختلاف نظرهای حاشیه ای بر سر مالیات، مرزها یا سیاست اجتماعی نیستند. آنها مستقیما به مشروعیت ایدئولوژیک جنبشی می روند که دولت یهودی را ایجاد کرد. در عین حال، صداقت فکری مستلزم تصدیق آنچه تغییر کرده است.

منصور عباس در سال 2021 علنا اعلام کرد که اسرائیل "یک کشور یهودی متولد شد" و یک کشور باقی خواهد ماند. رعام متعاقبا در یک ائتلاف حکومتی اسرائیل شرکت کرد و امروز خود را به عنوان وسیله ای عملگرا برای پیشبرد منافع شهروندان عرب در سیستم سیاسی اسرائیل معرفی می کند. نماینده دادستان کل به طور خاص به تشخیص عباس از شخصیت یهودی اسرائیل هنگام استدلال علیه رد صلاحیت اشاره کرد.

من معتقد نیستم که این مسئله را حل کند. همچنین سؤالات نهادی جدی پیرامون جنبش گسترده تر وجود دارد. در ماه مه، دادگاه منطقه لود، پس از اینکه تحقیقات وزارت دادگستری دلایلی مبنی بر انتقال وجوه به سازمان‌های خارج از اسرائیل که به عنوان سازمان‌های تروریستی معرفی شده‌اند، دریافت کرده یا با آن‌ها همکاری کرده است، دستور انحلال انجمن اقدامات بشردوستانه را صادر کرد. دادگاه به مشکلات جدی و مستمر از جمله فعالیت مشترک با یک سازمان تروریستی اعلام شده اشاره کرد

anization.در اینجاست که دقت ضروری می شود. آن حکم خلاف سازمان غیرانتفاعی بود. این یک نتیجه قضایی نبود که رعام خود حماس را تامین مالی کرده است، و دفتر دادستان کل گفته است که شواهد ارائه شده در دادخواست های انتخاباتی به اندازه کافی این حزب را به حمایت از مبارزات مسلحانه مرتبط نمی کند یا اجازه نمی دهد رفتار منتسب به سازمان های خیریه به رعام نسبت داده شود. من همچنان از رد صلاحیت حمایت می کنم.

آنها نباید. بند 7 الف خود یک حزب را صرفا برای توهین به صهیونیست ها ممنوع نمی کند. این فهرست یا نامزدی را که اهداف یا اقداماتش موجودیت اسرائیل را به عنوان یک کشور یهودی و دموکراتیک نفی می کند، نژادپرستی را تحریک می کند یا از مبارزه مسلحانه دولت دشمن یا سازمان تروریستی علیه اسرائیل حمایت می کند، ممنوع می کند. برای من، تصویر انباشته مهم است: ریشه های نهادی رعام، منشور ایدئولوژیک جنبش اسلامی جنوب، منشور ایدئولوژیک جنبش اسلامی جنوب، منشور ایدئولوژیک جنبش اسلامی جنوب، منشور ایدئولوژیک جنبش اسلامی جنوب، رد سازماندهی گسترده آن، مخالفت با سازمان های تروریستی، و یا مبارزه مسلحانه توسط دولت دشمن یا سازمان تروریستی را ممنوع می کند. اکوسیستم، و این سوال اساسی که آیا مشارکت عملی است یا خیر

واقعا جایگزین تعهدات ایدئولوژیک قبلی جنبش شده است یا صرفا یاد گرفته است که در کنار آنها عمل کند. دیوان عالی کشور ممکن است در نهایت به همین نتیجه برسد. بررسی قضایی دقیقا برای همین است. اما صهیونیسم حق دارد خطوط قرمز داشته باشد. اسرائیل از کجا خط می کشد؟ یک کشور یهودی صرفا کشوری نیست که اکثریت جمعیت در آن یهودی باشند.

اسرائیل به این دلیل وجود دارد که یهودیان پس از قرن ها که بقای آنها به تصمیمات دیگران بستگی داشت، حق تعیین سرنوشت ملی را پس گرفتند. اگر اسرائیل این هدف را از دست بدهد، به سادگی به نسخه ای متفاوت از اسرائیل تبدیل نمی شود. این هدفی را که صهیونیسم برای آن ایجاد کرده بود، برآورده نمی‌کند. با این حال، اینجاست که استدلال خود من ناراحت‌کننده می‌شود، زیرا دموکراسی برای صهیونیسم نیز بیگانه نیست. صهیونیسم قبل از اینکه حاکمیت داشته باشد، دموکراتیک بود.

هرتزل اولین کنگره صهیونیستی را در سال 1897 در بازل تشکیل داد و تقریبا 200 نماینده از 17 کشور را گرد هم آورد و نهادهای جنبشی را تأسیس کرد که دهه ها قبل از تأسیس دولت به دنبال احیای ملی یهودیان بود. سازمان جهانی صهیونیسم امروز صریحا صهیونیسم را به عنوان پایبندی به اصول، دموکراسی و عدالت خواهی از اسرائیل تعریف می کند. یهودی، صهیونیست و دموکراتیک به عنوان پایه و اساس جنبش. جابوتینسکی همین دوگانگی را درک می کرد.

تعداد کمی از رهبران صهیونیست نسبت به حاکمیت یهود، قدرت نظامی یهودیان و ضرورت اکثریت یهودی سازش ناپذیرتر بودند. با این حال، گزارش کنست از اندیشه سیاسی او اشاره می‌کند که قانون اساسی مورد نظر او حقوق مدنی برابر و استقلال فرهنگی را برای اقلیت عرب تضمین می‌کند. قدرت مستلزم نابرابری نیست. حاکمیت یهود مستلزم فرودستی مدنی اعراب نبود. اعلامیه استقلال همین تنش را در تأسیس اسرائیل به همراه داشت.

این کشور استقلال ملی یهود را اعلام کرد و در عین حال دولت را به برابری حقوق اجتماعی و سیاسی متعهد کرد و از ساکنان عرب آن خواست تا در ساختن کشور بر اساس شهروندی و نمایندگی کامل و برابر مشارکت کنند. به همین دلیل است که من این تصمیم را برای صهیونیسم خوب و برای دموکراسی بد می نامم. حذف یک حزب سیاسی از انتخابات یک اقدام خارق العاده است. انتخاب های موجود برای شهروندان را محدود می کند.

این قانون قدرت عظیمی را در اختیار نهادهایی قرار می دهد که تصمیم می گیرند کدام ایده های سیاسی فراتر از مشارکت مشروع است. تاریخ اسرائیل نشان می دهد که چرا دادگاه ها به طور سنتی قبل از اینکه اجازه اعمال آن قدرت را بدهند، شواهد فوق العاده قوی درخواست می کردند. رد صلاحیت های قبلی کمیته مرکزی انتخابات از لیست های عرب و نامزدهای فردی بارها توسط دادگاه عالی لغو شده است. این خطر دموکراتیک نباید صرفا به این دلیل که من از نتیجه این بار حمایت می کنم نادیده گرفته شود.

سلاحی که وقتی به سمت مخالف ایدئولوژیک نشانه می رود از آن استقبال می کند، زمانی که قدرت سیاسی دست به دست می شود، سلاح باقی می ماند. اما دموکراسی تنها ارزشی نیست که یک دولت دموکراتیک یهودی موظف به حفظ آن است. دموکراسی سیستمی را توصیف می کند که از طریق آن شهروندان قدرت سیاسی را اعمال می کنند. صهیونیسم توضیح می دهد که چرا یک دولت یهودی مستقل وجود دارد که در آن دموکراسی وجود دارد. هیچکدام نباید به طور اتفاقی دیگری را مصرف کنند. بنابراین رعام آزمونی بسیار بزرگتر از منصور عباس ارائه می دهد. سؤال صرفا این نیست که آیا شهروندان عرب مستحق برابری سیاسی هستند یا خیر. آنها انجام می دهند.

این نیست که احزاب عرب ممکن است عمیقا با دولت های یهودی اختلاف نظر داشته باشند. البته ممکن است. همچنین نباید مخالفت با صهیونیسم، به تنهایی، بهانه‌ای مناسب برای حذف میلیون‌ها شهروند از مشارکت سیاسی معنادار شود. سؤال سخت‌تر این است که اسرائیل در کجا مرز بین مخالفت با سیاست‌های یک کشور یهودی و مخالفت با ادامه شخصیت ملی خود دولت یهود را ترسیم می‌کند. مردم منطقی و صهیونیست‌های منطقی می‌توانند در مورد اینکه آیا شواهدی که علیه رعام ثابت شده است یا خیر، اختلاف نظر داشته باشند.

دادستان کل معتقد است که اینطور نیست. کسانی که تقاضای رد صلاحیت کردند معتقدند که این امر وجود دارد. دادگاه ها نظر خود را خواهند گفت. موضع من همچنان این است که دولت یهود حق دارد از هدف اساسی وجود خود دفاع کند، حتی زمانی که انجام این کار هزینه دموکراتیک داشته باشد. این هزینه باید ما را به دردسر بیندازد. نباید ما را فلج کند. اسرائیل بر اساس این پیشنهاد متهورانه بنا شد که حاکمیت یهود و برابری دموکراتیک می تواند همان کشور را ایجاد کند. نزدیک به هشت دهه بعد، این یک چالش باقی می ماند. دفاع از دموکراسی نمی تواند اسراییل را ملزم کند که آنچه را یهودی می کند تسلیم کند.

دفاع از صهیونیسم نمی تواند به اسرائیل اجازه دهد آنچه را که آن را آزاد می کند فراموش کند. نویسنده موسس و مدیر عامل صندوق نوآوری اسرائیل (TIIF) و نویسنده کتاب آتی است، صهیونیسم چیست: چرا هرگز دیگر کافی نیست!