رصدخانه روبین اولین نامزد سیاره کوتوله خود را در منظومه شمسی نشان می دهد

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

دانشمندان ممکن است یک سیاره کوتوله جدید را به فهرست رسمی منظومه شمسی اضافه کنند. جسم دوردست و یخی که به طور موقت 2026 ED138 نامیده می شود، به دور منظومه ما فراتر از پلوتون می چرخد. در اوایل این ماه توسط دانشمندی که داده های تلسکوپ نقشه برداری سیمونی در رصدخانه NSF-DOE Vera C. Rubin را بررسی می کرد، مشاهده شد.

اندازه‌گیری‌های اولیه، ED138 را در میان بزرگ‌ترین سیاره‌های کوتوله کاندیدای کشف شده فراتر از نپتون قرار می‌دهد. در صورت تایید، به پنج سیاره کوتوله شناخته شده توسط اتحادیه بین المللی نجوم می پیوندد: پلوتون، سرس، اریس، هاومیا و ماکماکه.

نتایج امروز در یک کنفرانس مطبوعاتی توسط متیو هولمن، اخترفیزیکدان ارشد در مرکز اخترفیزیک هاروارد و اسمیتسونیان، و ماریو جوریک، استاد نجوم دانشگاه واشنگتن و رهبر تیم منظومه شمسی روبین ارائه شد. هولمن ابتدا نامزد را مشاهده کرد و جوریچ مشاهدات بیشتری را ارائه کرد.

هولمن گفت: "اگر به عنوان یک سیاره کوتوله تایید شود، ED138 به خانواده بسیار کوچکی از جهان ها می پیوندد." روبین به مدت 10 سال بارها و بارها از کل آسمان جنوبی تصویر می‌کند، بنابراین هر فرد دیگری که در مکان‌هایی که بررسی‌های قبلی نادیده گرفته شده‌اند، اکنون در دسترس هستند.

یوریچ گفت: «یافتن یک شی به این بزرگی، تقریبا 1000 کیلومتر (620 مایل) چیزی است که شاید یک بار در هر نسل اتفاق بیفتد. این بزرگترین جرم فرا نپتونی است که در حدود 20 سال گذشته کشف شده است و روبین آن را در زمانی که هنوز در حال راه اندازی تلسکوپ بودیم، کشف کرد.

در غروب 13 اکتبر، هولمن داده‌های جمع‌آوری‌شده توسط روبین را در اوایل سال 2026 از طریق کد جستجویی که با همکار کوین ناپیر ایجاد کرده بود، اجرا می‌کرد. این کد برای بررسی میلیاردها ردیابی از اجسام متحرک، مقایسه آنها و یافتن تشخیص های مربوط به یک شی ساخته شده است. با استفاده از این روش، هولمن ED138 را کشف کرد و بلافاصله متوجه شد که روشنایی و فاصله آن نشان می دهد که به طور غیرعادی بزرگ است.

هولمن گفت: «اولین واکنش من یک ناباوری هیجان‌زده بود. "اشیایی مانند این بسیار نادر هستند، بنابراین من بلافاصله شروع به بررسی کردم که آیا من یا کد کار اشتباهی انجام داده است."

برای رفع هر گونه تردید، ژوریچ در کاتالوگ ها و تصاویر روبین جست و جو کرد و 20 مشاهدات دیگر پیدا کرد که به مارس 2026 بازمی گردد. این تیم همچنین ED138 را در تصاویر آرشیوی دیگر بررسی ها تا سال 2016 مشاهده کردند که به تیم اجازه داد بیش از 10 سال از مدار ED138 را ردیابی کند.

ED138 در حال حاضر در فاصله حدود 46 واحد نجومی (au)، که در آن 1 au میانگین فاصله بین زمین و خورشید است. به عنوان مرجع، سیاره کوتوله پلوتو در فاصله متوسط ​​40 au در مدار می چرخد. این ED138 را به عنوان یک جرم فرا نپتونی (TNO) طبقه بندی می کند - جسمی که در فاصله ای بیشتر از نپتون به دور خورشید می چرخد.

دانشمندان اندازه، ترکیب و مسیرهای مداری TNOها را مطالعه می کنند تا بفهمند منظومه شمسی چگونه شکل گرفت، سیارات غول پیکر چگونه در طول زمان مهاجرت کردند و چگونه اجرام کوچکتر در طول این تکامل پراکنده شده اند.

همه TNOها کاندیدای سیاره های کوتوله در نظر گرفته نمی شوند، با این تفاوت که در اندازه و شکل جسم است. برای اینکه یک سیاره کوتوله باشد، یک جسم باید به اندازه کافی عظیم باشد تا گرانش خود آن را به شکلی گرد بکشد. بر اساس فاصله، روشنایی و بازتاب سطح تخمینی ED138، تیم تخمین می‌زند که اندازه آن بین 600 تا 1500 کیلومتر (370 تا 930 مایل) است. انتظار می رود اجسام یخی به این بزرگی گرد باشند. مشاهدات بیشتری برای اندازه گیری اندازه دقیق آن و تایید ماهیت آن به عنوان یک سیاره کوتوله مورد نیاز است.

ED138 در منطقه ای از آسمان نزدیک به هواپیمای کهکشان راه شیری پیدا شد - منطقه ای شلوغ پر از میلیون ها ستاره. برای بیشتر تلسکوپ‌ها، ED138 در میان منابع بی‌شمار پس‌زمینه گم شده است، به همین دلیل است که تاکنون کشف نشده است. نظارت منظم و مستمر رصدخانه روبین بر کل آسمان نیمکره جنوبی، همراه با الگوریتم‌های قدرتمندی که میلیون‌ها تا میلیاردها نقطه نوری را برای شناسایی موارد مربوط به اجسام متحرک کوچک غربال می‌کنند، این تیم را قادر ساخت تا ED138 را در میدان شلوغ شناسایی کند.

ED138 از زمانی که شروع به جمع‌آوری داده‌های اولیه در آماده‌سازی برای بررسی میراث فضا و زمان (LSST) که در ژوئن 2026 آغاز شد، به نمونه رو به رشد سریع اجرام منظومه شمسی کشف‌شده توسط روبین می‌پیوندد. در آوریل، قبل از شروع رسمی LSST، تیم منظومه‌شمسی روبین مشاهدات بیش از 11000 NO30 جدید را اعلام کرد.

در آن زمان، تیم این ارسال بزرگ را "نوک کوه یخ" نامید و هیجان خود را برای اکتشافاتی که پس از شروع LSST انجام می شود ابراز کردند. با کشف ED138، این امیدها به نتیجه می رسند.

یوریچ گفت: «روبین به ما ظرفیت بی‌سابقه‌ای برای کاوش در آسمان از طریق ترکیبی از سرعت، عمق و دقت می‌دهد. "و این کشف تازه آغاز است: هنگامی که یک شی جدید را شناسایی می کنیم، می توانیم ماه ها و گاهی حتی دهه ها گذشته را جستجو کنیم و آن را در تصاویری بیابیم که هیچ کس نمی دانست به آن نگاه کند. این توانایی هم برای کشف و هم "پیشگیری" اشیاء، سرعت و دقت ما را تغییر می دهد که می توانیم مدار آنها را تعیین کنیم و منظومه شمسی دوردست را درک کنیم."

این کشف را در Orbitviewer، یک برنامه تعاملی مبتنی بر وب، کاوش کنید

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →