روبیو در حالی به آسیای مرکزی می رود که عده ای تعجب می کنند که آیا او از فوری ترین مسائل دوری می کند

متیو لی، آسوشیتدپرس متیو لی، آسوشیتدپرس

واشنگتن (AP) - مارکو روبیو برای سی و یکمین بار به عنوان وزیر امور خارجه، سفری خارج از کشور را ترک کرد و به ازبکستان و بعدا به هند پرواز کرد، در میان شایعاتی مبنی بر اینکه دیپلمات ارشد آمریکایی مسائل فوری را به نفع دیدارها و جلسات امن‌تر سیاسی نادیده می‌گیرد.

هدف از این تور ترویج روابط اقتصادی و امنیتی ایالات متحده با آسیای مرکزی و جنوبی است. اما تنها پیوندهای مماس با معضلات اصلی سیاست خارجی دولت ترامپ در خاورمیانه و جنگ روسیه و اوکراین دارد.

روبیو نسبت به نقش خود به عنوان دیپلمات ارشد رئیس جمهور دونالد ترامپ و مشاور امنیت ملی آمریکا عذرخواهی نکرده است و پیشنهاداتی مبنی بر اینکه او از دشوارترین مسائل دوری می کند به نفع گرفتن میوه های دیپلماتیک پایین تر با خطر کمتر شکست و آسیب سیاسی کنار گذاشته شده است.

روبیو روز شنبه قبل از خروج از واشنگتن به خبرنگاران گفت: «این یک رابطه مهم است. "یکی از چیزهایی که آسیب می بیند، بازدیدهای استراتژیک است - شما همیشه از جایی بازدید می کنید که در آن بحران یا مشکلی وجود دارد، یا به دلیل برگزاری کنفرانسی می روید، اما کشورهایی هستند که دوست دارید به آنها بروید زیرا ما می خواهیم روابط خود را با آنها ایجاد کنیم."

وزارت امور خارجه هرگونه انتقاد از برنامه روبیو را پس زد. در این بیانیه آمده است: "مسئولیت روبیو ایجاد نمایه عمومی در مورد هر چالشی نیست، بلکه کمک به رئیس جمهور برای توسعه و اجرای استراتژی است که منافع آمریکا را پیش می برد. برخی از مهم ترین کارهای دیپلماتیک خارج از کانون توجه عمومی انجام می شود."

این وزارتخانه در پاسخ ایمیلی طولانی به پرسش‌های آسوشیتدپرس گفت، در هر دو نقش، روبیو باید «به این چالش‌ها به عنوان بخشی از یک تصویر استراتژیک بزرگ‌تر نگاه کند». درگیری‌های ایران، غزه و روسیه و اوکراین هر یک نیازمند توجه جدی است، اما نمی‌توان به جدا از اهداف امنیت ملی رئیس‌جمهور به آن پرداخت.

روبیو در بحث‌های پشت پرده درباره ایران، لبنان، غزه، روسیه و اوکراین و چین شرکت می‌کند، هرچند که چهره عمومی هیچ یک از آنها نبوده است. فرستادگان ویژه رئیس جمهور جمهوریخواه مانند استیو ویتکاف، جرد کوشنر و تام باراک رهبری این موضوعات را بر عهده گرفته اند.

وزارت امور خارجه می گوید هیچ چیز غیرعادی در این مورد وجود ندارد و معتقد است که روبیو "از هیچ موضوعی طفره نرفته است."

این وزارتخانه گفت: "او مستقیما درگیر است و به عنوان مشاور قابل اعتماد و توانمند رئیس جمهور در مواردی که بیشترین اهمیت را دارد، خدمت می کند." در حالی که او چندین شغل دارد، منشی مطبوعاتی کاخ سفید نیست و وظیفه‌اش حضور در مطبوعات 24 ساعته نیست.»

روبیو بر آمریکای لاتین، به ویژه ونزوئلا و کوبا تمرکز کرده است، و روابط را با نسل جدیدی از رهبران محافظه کار دوست ترامپ تقویت کرده و روابط با متحدان ناتو را که نگران نیات دولت در قبال اروپا، به ویژه در قطب شمال هستند، تقویت کرده است.

واگذاری چالش‌های سخت و به‌ویژه وقت‌گیر برای وزرای امور خارجه تازگی ندارد. زمانی که هیلاری کلینتون در اولین دوره ریاست جمهوری باراک اوباما رئیس جمهور دموکرات بود، سناتور سابق جورج میچل، دی مین، را برای رسیدگی به پرونده اسرائیل و فلسطین و دیپلمات کهنه کار ریچارد هالبروک را برای هدایت پورتفولیوی افغانستان و پاکستان منصوب کرد.

تماشا کنید: روبیو از اروپا می‌خواهد از ارزش‌های غربی دفاع کند و اتحاد ایالات متحده در یونان را تقویت کند.

کلینتون و روبیو هر دو قبل از اینکه وزیر امور خارجه شوند، برای نامزدی احزاب خود در انتخابات ریاست جمهوری نامزد شده بودند، و هر دو جاه طلبی های سیاسی روشنی برای حرفه پس از دیپلماسی خود داشتند و دارند. با این حال، روبیو در هر بحثی درباره مقاصد سیاسی خود سر و صدا می کند. او از بحث در مورد گمانه زنی ها در مورد این موضوع یا در مورد موضوع حساس تر رقابت با معاون رئیس جمهور جی دی ونس بر سر اینکه چه کسی ممکن است جانشین ترامپ در راس جنبش "آمریکا دوباره بزرگ شود" صحبت کند، خودداری کرده است.

آخرین سفرهای خارجی روبیو از نقاط داغ اصلی جهان دوری کرده است، اگرچه آنها بر مناطقی متمرکز شده اند که دولت علاقه خاصی به آنها نشان داده است. دستیاران روبیو به سرعت به این نکته اشاره می کنند که وزیر نقش کلیدی در بحث های بین سازمانی در مورد همه مسائل امنیت ملی ایفا می کند و یکی از بازیگران اصلی پشت پرده در بیشتر، اگر نگوییم همه، بحث ها در مورد استراتژی دیپلماتیک دولت بوده است.

روبیو از ابتدای ماه جاری و قبل از سفرهای فعلی خود به ازبکستان و هند راهی ایسلند، یونان و پرتغال شد. وی پیش از آن از کلمبیا، اکوادور و پرو بازدید کرد.

وزارت امور خارجه گفت: برنامه روبیو «بر اساس اولویت‌های سیاست خارجی و امنیت ملی رئیس‌جمهور هدایت می‌شود، نه به دلیل تمایل به تمرکز بر برخی مناطق به قیمت برخی دیگر». "هر سفر، نشست و تعامل دیپلماتیک باید هدفی را در چارچوب آن استراتژی گسترده‌تر انجام دهد. گاهی اوقات این به معنای پرداختن به یک بحران فوری است؛ گاهی اوقات به معنای ایجاد روابط، پیشبرد مشارکت‌های اقتصادی و امنیتی یا رسیدگی به چالش‌های در حال ظهور قبل از اینکه مدیریت آنها دشوارتر شود."

با این حال، برخی از دیپلمات‌های ارشد سابق ایالات متحده در برنامه سفر او ایراد گرفته‌اند.

ایوو دالدر، سفیر ایالات متحده در ناتو در دوره اوباما، گفت: «هیچ یک (از این مکان‌ها) جایی نیست که سیاست خارجی آمریکا در آن انجام شود. "این سفر با یک الگو مطابقت دارد. روبیو با گذشت 20 ماه از کار، تا حد زیادی از پایتخت ها، بحران ها و مذاکراتی که دفتر را تعریف می کند، اجتناب کرده است."

دالدر در نقدی طولانی نوشت که روبیو، هم به عنوان وزیر امور خارجه و هم به عنوان مشاور امنیت ملی، یا چیزهای زیادی در سر دارد یا "محاسبه کرده است که آینده او با دور نگه داشتن سیاست هایی که احتمالا پایان بدی دارند، به بهترین وجه تامین می شود. ایران، غزه، اوکراین و چین همه نامزدها هستند."

او در مورد مذاکرات بر سر موضوعات بزرگی مانند خاورمیانه، روسیه و اوکراین و چین گفت: «وزیر خارجه در اتاقی نیست که این اتفاق می افتد. برای متحدان، پیام ریکیاویک، آتن و لیسبون روشن است. وقتی مشکلی نیستید، وزیر به دیدن شما می‌آید. وقتی مشکل دارید، با شخص دیگری تماس بگیرید.»

روبیو و کارکنانش از چنین ارزیابی هایی خجالت می کشند.

کریستوفر لاندو، معاون وزیر امور خارجه، شماره 2 روبیو، به دالدر پاسخ داد و گفت که این نوع تفکر تلاطم آمیز تشکیلات سیاست خارجی است - تفکری که او، روبیو و ترامپ در تلاش برای بازسازی آن هستند.

در این دیدگاه، یک وزیر خارجه ایالات متحده تنها «قرار است» به پایتخت‌های ناتو سفر کند، زیرا سیاست خارجی موفق ایالات متحده همان چیزی است که همتایان دیپلماتیک در پاریس، برلین و بروکسل را وادار می‌کند در حالی که مرزهایشان را باز می‌کنند، اقتصادشان را نابود می‌کنند و عذرخواهی می‌کنند که تمدن رازآلود آمریکای لاتین را نمی‌شناسد. زمان

لاندو می‌گوید: «این رویکرد از خود راضی نه تنها منجر به نتایج فاجعه‌بار قابل پیش‌بینی در نیمکره غربی، بلکه در خود اروپا شد، جایی که ترکیبی از غرور اخلاقی و عدم انسجام استراتژیک نیز سمی بود.» اما مطمئن باشید: به برگزاری سمینارهای آکادمیک خود ادامه دهید، مقالات خوانده نشده خود را بنویسید، به یکدیگر جوایز بی معنی بدهید و به دونالد ترامپ و مارکو روبیو نگاه کنید.

از روزنامه نگاری قابل اعتماد و گفتگوی مدنی حمایت کنید.