روتر قدیمی خود را دور نیندازید – در عوض این کار را انجام دهید

روتر قدیمی شما پتانسیل زیادی در شبکه شما دارد، پس به آن کار جدیدی بدهید.

برخلاف بسیاری از دستگاه‌های موجود در خانه، احتمالا زیاد به ارتقای روتر خود فکر نمی‌کنید. روترها می‌توانند برای مدت طولانی کار کنند، و زمانی که یکی دیگر به‌روزرسانی‌های میان‌افزار را دریافت نمی‌کند یا از آخرین استانداردهای Wi-Fi پشتیبانی نمی‌کند، به راحتی می‌توان آن را نادیده گرفت. این می تواند ارتقاء به یک روتر Wi-Fi جدید را دشوارتر کند، زیرا دور انداختن یک قطعه از تجهیزات کاملا کارآمد به نظر بیهوده است.

خوشبختانه، این نیازی به یک مشکل نیست. روترهای قدیمی را می توان به راحتی تغییر کاربری داد تا حتی به عنوان یک دستگاه ثانویه یا ثالث استفاده شود. در حالی که مدل‌های جدیدتر امنیت، برد و عملکرد بهتری را ارائه می‌دهند و بنابراین برای دستگاه اصلی شما بهترین هستند، روترهای قدیمی می‌توانند از این واقعیت استفاده کنند که بسیاری از اصول شبکه در دهه‌ها تغییر نکرده‌اند. شما راه های زیادی برای تغییر کاربری یک روتر قدیمی به جای فرستادن آن به محل دفن زباله یا بازیافت دارید.

اگر روتر Wi-Fi جدید شما برای رسیدن به گوشه‌های خانه مشکل دارد، از روتر قدیمی خود به عنوان یک نقطه دسترسی اختصاصی استفاده کنید. با استفاده از این روش، نیازی به خرید یک توسعه دهنده بی سیم یا فناوری تک منظوره دیگری ندارید.

دو روش وجود دارد که می توانید انتخاب کنید: سیمی یا بی سیم. اتصال سیمی اتصال پایدار و سرعت بالایی را به ارمغان می آورد، اما شما نیاز به یک خط اترنت دارید که به روتر اصلی خود بازگردد. این ممکن است چندین اتاق دورتر امکان پذیر نباشد مگر اینکه به راحتی کابل را از دیوارهای خود بکشید.

من توصیه می کنم از پخش دو سیگنال Wi-Fi در مجاورت خودداری کنید، زیرا این می تواند منجر به تداخل بی سیم و عملکرد بدتر شود. خبر خوب این است که برای جلوگیری از تراکم، می توانید فرکانس های خاصی را در هر دو روتر غیرفعال کنید. یک گزینه خوب این است که روتر قدیمی را برای پخش روی باند 2.4 گیگاهرتز پیکربندی کنید، در حالی که این فرکانس را در روتر جدید غیرفعال کنید. این به این دلیل است که سیگنال‌های 2.4 گیگاهرتز بهتر به دیوارها نفوذ می‌کنند، در حالی که بیشتر پیشرفت‌های Wi-Fi در دهه گذشته برای فرکانس‌های بالاتر مانند 5 گیگاهرتز و 6 گیگاهرتز اعمال شده است.

بسیاری از روترها از عملکرد تکرار کننده بی سیم یا پل پشتیبانی می کنند، بنابراین پانل مدیریت یا دفترچه راهنمای آن را برای این شرایط بررسی کنید. در روتر قدیمی تر TP-Link من، این ویژگی در چندین زیر منو زیر برچسب پل زدن WDS پنهان است. نقطه ضعف این روش این است که روتر شما باید از بخشی از ظرفیت محدود بی سیم خود برای برقراری ارتباط با روتر شما استفاده کند. هنگامی که به روتر ثانویه متصل هستید، این به سرعت پایین‌تر در دنیای واقعی است.

تعداد کمی از روترها نیز می توانند به عنوان یک گره مش وای فای دو برابر شوند. ایسوس این ویژگی را AiMesh در روترهای خود می نامد و به شما امکان می دهد مدل های مختلف را برای ایجاد یک شبکه یکپارچه ترکیب کنید. اگر هنوز روتر جدیدی انتخاب نکرده‌اید و روتر قدیمی‌تان این را ارائه می‌دهد، یکی از همان خانواده را بخرید تا از مزایای آن استفاده کنید.

راه اندازی روتر در حالت سوئیچ نسبتا آسان است. به سادگی یک کابل اترنت را از روتر جدید خود به روتر قدیمی، با استفاده از پورت های LAN روی هر کدام، اجرا کنید و دستگاه های خود را به پورت های باقی مانده در روتر قدیمی متصل کنید. مطمئن شوید که چیزی را به پورت WAN روتر قدیمی وصل نکنید.

بسیاری از روترها حالت های Access Point (AP) یا Switch را در تنظیمات مدیریتی خود ارائه می دهند که باید با دسترسی به پنل مدیریت روتر آن را فعال کنید. اگر یکی از این حالت ها را نمی بینید، باید سرور DHCP روتر را به همراه سایر گزینه های مسیریابی مانند فایروال و NAT به صورت دستی غیرفعال کنید.

همان هشدار در مورد تداخل بی سیم در اینجا نیز اعمال می شود. اگر فقط به پورت های اترنت داخلی اهمیت می دهید، باید تمام عملکردهای بی سیم روتر قدیمی را غیرفعال کنید.

بسیاری از روترها دارای یک پورت USB هستند که به راحتی می توان از آن چشم پوشی کرد. اما می توانید از این روش به روش های مختلفی استفاده کنید، از جمله برای اتصال دستگاه ذخیره سازی یا چاپگر. دومی به شما امکان می دهد کارهای چاپی را از هر دستگاهی که به روتر خود متصل است، حتی به صورت بی سیم، آغاز کنید. اگر چاپگر قدیمی دارید که از Wi-Fi پشتیبانی نمی کند، این می تواند یک راه حل آسان باشد.

اتصال یک دستگاه ذخیره سازی مانند هارد دیسک خارجی یا درایو انگشت شست می تواند روتر شما را به یک سرور ذخیره سازی ابتدایی تبدیل کند. به عبارت دیگر، شما می توانید از هر دستگاهی که در شبکه قرار دارد، در دستگاه ذخیره سازی بخوانید و بنویسید. ماشین‌های ذخیره‌سازی متصل به شبکه (NAS) و درایوهای آن‌ها هزینه کمی دارند، بنابراین این یک راه ارزان برای شروع است. فقط به خاطر داشته باشید که روترها دارای قابلیت اطمینان یا ویژگی های پشتیبان نیستند، جایی که دستگاه های NAS واقعی می درخشند. و پورت USB روی روتر شما احتمالا سریعترین نیست، بنابراین عملکرد محدود خواهد بود.

پس از اتصال دستگاه، به پنل مدیریت روتر خود بروید تا تنظیمات اشتراک گذاری دستگاه USB آن را برای بهترین تجربه بررسی کنید.

بسیاری از روترهای مدرن از عملکرد VPN پشتیبانی می کنند، اما فعال کردن این ویژگی به معنای مسیریابی تمام ترافیک از طریق تونل است. به جای آن می‌توانید برنامه VPN خود را روی دستگاه‌های جداگانه نصب کنید، اما این ممکن است منجر به تخلیه باتری در دوره‌های طولانی شود. اینجاست که استفاده مجدد از یک روتر قدیمی به یک مشتری VPN بسیار منطقی است. استفاده از یک روتر اختصاصی برای VPN که به طور مستقل از شبکه اصلی شما کار می کند به این معنی است که می توانید هر زمان که بخواهید به آن متصل شوید، بدون اینکه تمام ترافیک را از طریق آن انجام دهید یا دستگاه های تلفن همراه خود را مجبور کنید بار کاری را انجام دهند.

دستورالعمل‌های دقیق بسته به ارائه‌دهنده VPN و سازنده روتر متفاوت است، اما معمولا با اتصال روتر قدیمی خود به جدید و فعال کردن حالت نقطه دسترسی شروع می‌کنید. سپس تنظیمات VPN را در پنل مدیریت روتر جستجو کنید، این ویژگی را روشن کنید و اعتبار VPN خود را ارائه دهید.

در حالی که ما همیشه در مورد آنها به این شکل فکر نمی کنیم، روترها اساسا رایانه های کم مصرف هستند و معمولا یک CPU کارآمد را با مقدار کمی رم و حافظه جفت می کنند. بر این اساس، آنها با سیستم عامل های سبک وزن طراحی شده برای هدف مورد نظر خود حمل می شوند: مسیریابی ترافیک شبکه و هر چیز دیگری که با آن کار مرتبط است. این مشکل زمانی ایجاد می‌کند که سازندگان جدیدترین سیستم‌افزار را برای روتر شما ارائه نمی‌کنند، یا زمانی که ماهیت محدود آن مانع از انجام آنچه می‌خواهید می‌شود.

خوشبختانه برای ما، کل جوامع منبع باز مبتکر، سفت‌افزار سفارشی را به‌طور خاص برای روترها طراحی کرده‌اند. پروژه‌هایی مانند OpenWRT، نرم‌افزار ارائه‌شده توسط سازنده روتر را با یک سیستم‌عامل انعطاف‌پذیرتر جایگزین می‌کنند که به شما کنترل بیشتری روی دستگاه می‌دهد، از جمله توانایی نصب برنامه‌های شخص ثالث مانند کلاینت‌های تورنت.

اینها یک گزینه عالی برای نگه داشتن روتر قدیمی شما برای مدت طولانی تری هستند. راه اندازی بسیاری از پیشنهادات بالا در سیستم عامل روتر سفارشی مانند DD-WRT یا FreshTomato نیز آسان تر است. من از OpenWRT استفاده می کنم، زیرا به نظرم محدودیت کمتری نسبت به سیستم عامل های پیش فرض بسیاری از روترها دارد.

نقطه ضعف سیستم عامل سفارشی این است که همه روترها پشتیبانی نمی شوند. با توجه به تعداد زیاد مدل‌ها، باید اسناد هر پروژه را مطالعه کنید تا سازگاری دستگاه خاص خود را محدود کنید.