روی زمین در جشنواره قدرت به مردم، روز اعتراض موسیقی و همبستگی

بروس اسپرینگستین، تام مورلو، جوآن بائز و دیگران برای فینال فستیوال Power To The People 2026 در 3 اکتبر 2026 در کلمبیا، Md. —پل موریگی — گتی ایماژ روی صحنه ظاهر می شوند.

تام مورلو از قبل از اینکه Rage Against the Machine از او نمادی بسازد، نمایش های سودمندی را اجرا می کرد: 10 دلار در درب خانه، درآمد به یک پناهگاه بی خانمان ها، گیتارها به اندازه کافی با صدای بلند برای به راه انداختن یک شورش صوتی علیه تشکیلات. سال گذشته، در حالی که به عنوان مدیر موسیقی بازگشت به آغاز، کنسرت خداحافظی بیرمنگام برای آزی آزبورن و بلک سبث مشغول به کار بود، شروع به تصور چیزی بزرگتر کرد: یک جشنواره چند نسلی و چند ژانر بر اساس گزاره اساسی او مبنی بر اینکه موسیقی می تواند یک عمل مقاومت باشد - که دقیقا هدفش دونالد ترامپ و نیروهایی است که او آزاد کرده است.

مورلو پس از نمایش 3 اکتبر Power to the People در Merriweather Post Pavilion در کلمبیا، در کمتر از 30 دقیقه از پایتختی که در آن انتخابات تعیین کننده موازنه قدرت آن خواهد بود، به من گفت: "تصادفی نیست که کنسرت حدودا سه هفته از میان ترم باقی مانده بود." "در زمانی که نفرت و تفرقه زیاد است، این جشنواره عشق و همبستگی است. در زمانی که بی عدالتی بیداد می کند، این جشنواره ای است برای تجلیل از کسانی که در برابر بی عدالتی می ایستند.

و در زمانی که هنرمندان یا کنسل می‌شوند یا خودشان را سانسور می‌کنند، این تضمینی بود که هنرمندان می‌توانستند آنچه را که می‌خواستند بنوازند و آنچه را که می‌خواستند بگویند.»

برای این منظور، مورلو فهرست گسترده‌ای از شورشیان و اعضای سلطنتی راک‌ان‌رول را جمع‌آوری کرد: جوآن بائز و Public Enemy. جک بلک و مورفیس دراپکیک; Cypress Hill و Nathaniel Rateliff; قاتل مایک و سرج تانکیان; استیون استیلز و دیو متیوز و فو فایترز. تیتر اصلی این رویداد بروس اسپرینگستین بود که تازه از یک تور 20 نمایشی که به سرزنش شبانه ترامپ، MAGA و جریان های مستبدی که او می دید آزمایش آمریکا را تهدید می کرد، تبدیل شده بود.

«قدرت به مردم» انرژی شورشی را در لحظه‌ای که بسیاری از هنرمندان نگران صحبت کردن، ترس از واکنش، بیگانه کردن بخشی از مخاطبان خود، از خشم دولتی بود که مکررا منتقدان برجسته را هدف قرار داده بود، تحریک می‌کرد. باز که در جریان جنبش‌های اعتراضی دهه‌های 1960 و 70 در کنار باب دیلن و پیت سیگر آواز می‌خواند، می‌گوید: «احساس می‌کنم که می‌خواهیم جریان را تغییر دهیم و با یک سونامی روبرو هستیم». سپس رو به جمعیت کرد.

"شما پادزهر در دنیای ظلم و قلدری هستید." در حالی که راتلیف در کنارش بود، اجرای دلهره‌آور «اخراجی» وودی گاتری را آغاز کرد.

به ناچار، این مکان مانند یک گردهمایی خانوادگی مترقی احساس می شد: افراد پیری که ضد فرهنگ را به عنوان نوعی میراث سکولار حمل می کنند. فعالان جوان تر که از خشم علیه قدرت شرکت ها، فرسایش دموکراتیک و جنگ در غزه متحرک شده اند. کفی ها، پیراهن های اعتراضی، و پلاکاردهای دست ساز در سراسر محوطه پراکنده شده است. یکی بخواند، مهاجران را نگه دارید. نژادپرستان را اخراج کنید MS NOW جریان جلسات را به صورت زنده پخش کرد. به راحتی می توان این نمایش را به عنوان تمرینی برای موعظه برای تبدیل شدگان نادیده گرفت.

اما جنبش ها باید از جایی شروع شود و سیاست در پایین دست فرهنگ است. اگر پیام فراتر از چمن باشد، قدرت به مردم ممکن است یکی از رویدادهای فرهنگی مهم دوران را به نمایش بگذارد: گردهمایی هنرمندان، در برهه‌ای از زندگی آمریکایی، که نفوذ خود را به یک شورش سیاسی برای حفظ آینده دموکراتیک کشور تبدیل می‌کنند.

عکسی از صحنه در جشنواره قدرت به مردم - پل موریگی - گتی ایماژ

مورلو بیش از یک سال بود که این جشنواره را برنامه‌ریزی می‌کرد، اما او می‌گوید که «نقطه عطف» پس از عملیات مترو افزایش یافت، زمانی که دولت ترامپ تقریبا 3000 افسر فدرال را در زمستان امسال به مینیاپولیس برای بزرگ‌ترین عملیات اجرایی مهاجرت در این کشور اعزام کرد، که به قتل دو آمریکایی به نام‌های رنه گود و الکست منجر شد.

مورلو به من گفت: "وقتی شما چنین نمایشی را اجرا می کنید، مدیران و عوامل همیشه مشتاق مشارکت نیستند." اما بعد از مینیاپولیس، چیزی تغییر کرد. "هنرمندان شروع به صدا زدن من کردند و دستشان را بالا بردند و گفتند، "من می فهمم که شما جشنواره ای برگزار می کنید. آیا می توانم در آن شرکت کنم؟"

یکی از آنها کن کیسی، رهبر گروه Dropkick Murphys بود که یک مجموعه 12 آهنگی را که با سرود امضای گروه، "I'm Shipping Up to Boston" که بر اساس اشعار گاتری ساخته شده بود، به پایان رسید، پاره کرد. کیسی به من گفت: «روزهایی مانند امروز به ما اجازه می‌دهد تا بدانیم که جامعه‌ای وجود دارد که می‌خواهد آمریکای صلح‌آمیز، آمریکای همدل، آمریکای متحد را ببیند که می‌خواهد کنترل دولت ما را به مردم بازگرداند.»

کنسرت ساعت یک بعد از ظهر آغاز شد و 10 ساعت ادامه داشت، تاریخ موسیقی اعتراضی آمریکا در یک روز خلاصه شد. در طول ست اوایل عصر مورلو، تانکیان از سیستم آف داون برای آهنگ «مثل سنگ» از آدیوسلیو، که ادای احترامی به کریس کورنل، هم گروه فقید مورلو بود، به او پیوست. مککلمور که اخیرا به دلیل فشار مالک نیوانگلند پاتریوتز، رابرت کرافت، بر سر حمایت از فلسطینی‌ها، به عنوان بازکننده در تور اد شیران کنار گذاشته شده بود، دعوت شده بود اما در دسترس نبود. بنابراین او یک پیام ویدئویی ارسال کرد که روی صفحه نمایش های غول پیکر پخش شد.

این جنجال خود استدلال سرسختانه جشنواره را تقویت کرد - شورش علیه جهانی که در آن صحبت کردن هنوز هزینه دارد.

با گذشت شب، نسب آشکار شد. Baez، Rateliff، و Matthews برای "Exportee" پیوستند، سپس به استاندارد حقوق مدنی "Ain't Gonna Let Nobody Turn Me Around" وارد شدند. هنگامی که آنها صحنه را ترک کردند، استفان استیلز ظاهر شد و با آهنگ "برای چه ارزشی" بوفالو اسپرینگفیلد به دوره دیگری از تحولات بازگشت. Cypress Hill دنبال شد، سپس Public Enemy با برجسته خود "Fight the Power" و سپس Dave Matthews. گروه Foo Fighters مجموعه خود را با "Times Like This" آغاز کردند، آهنگی که از بلاتکلیفی و تقریبا شکست برای گروه به وجود آمد و به سرود تجدید تبدیل شد.

آنها با "Everlong" بسته شدند. آهنگی در مورد میل به ماندگار کردن یک لحظه عالی برای همیشه، علیرغم اینکه می‌دانیم نمی‌تواند.

اما نقطه اوج کنسرت مجموعه اسپرینگستین بود. در 76 سالگی، او قدرت و انرژی ای را که بیش از نیم قرن او را تعریف کرده است، فراخواند، زیرا او اکنون نقش دیگری را نیز به عهده دارد: دولتمرد بزرگی در میان نسلی از موسیقی دانان که تصمیم می گیرد با اتخاذ موضع چقدر ریسک کند. کیسی گفت: "وقتی شما پسری دارید که در آن مرحله از زندگی خود قرار دارد، او همه کارها را انجام داده است، او راحت است، او مجبور نبود در جاده برود و این کار را انجام دهد و روی خود خط بزند، اما به هر حال این کار را انجام داد." "اگر هنرمندان نمی توانند از آن پیشی بگیرند، پس خدای من، هیچ کس توجهی نمی کند."

اسپرینگستین با «خیابان‌های مینیاپولیس»، آهنگ اعتراضی او علیه عملیات مترو سرج، که چند روز پس از سیل ICE در خیابان‌های مینه‌سوتا و کشتن دو معترض نوشته شد، افتتاح شد. او سپس باز را برای اجرای آکوستیک مهیج آهنگ دیلن "Chimes of Freedom" روی صحنه آورد. از آنجا مجموعه به صخره‌ای سرود برافروخته شد که توسط خشم عادلانه شعله‌ور شد. او با مورلو، "Clampdown" گروه کلش، سپس "شبح تام جواد" را شکست، و نسخه ای را که این دو در تور اخیرش سرزمین امید و رویاها اجرا کرده بودند، دوباره زنده کرد.

گرول و متیوز به صحنه بازگشتند و مجموعه اسپرینگستین به مجموعه ای از نسل های موسیقی راک آمریکایی تبدیل شد که حول سنت ترانه های اعتراضی گرد هم آمده بودند. آن‌ها با هم به دو اثر کلاسیک کانن تقسیم کردند، «پسر خوش‌بخت» کریدنس کلیرواتر ریویوال و «روکین در دنیای آزاد» نیل یانگ.

وقتی آخرین آکوردها محو شدند، آنها برای آخرین کودا روی صحنه ماندند و بقیه نوازندگان روز روی صحنه به آنها پیوستند.

دوتایی بائز و اسپرینگستین در طول کنسرت - پل موریگی - گتی ایماژ

این جشنواره تناسخ روح گاتری، سیگر و نوازندگانی بود که از کرامت طبقه کارگر و حقوق مدنی در اواسط قرن بیستم دفاع می کردند. مورلو جلو آمد تا توضیح دهد که آنها می‌خواهند چه بخوانند – و چرا: «This Land Is Your Land» گاتری، اما با ابیاتی که اغلب از بازخوانی‌های عمومی حذف می‌شوند، که در آن راوی با تابلوی «مالک خصوصی» و آمریکایی‌هایی که گرسنه بیرون یک دفتر امداد ایستاده‌اند مواجه می‌شود.

این سطرها لبه اصلی آهنگ را احیا کردند - یک سرود غیررسمی میهن پرستانه که همچنین کشور را به چالش می کشد تا به قول خود مبنی بر اینکه آمریکا متعلق به همه است عمل کند.

این نسخه ای بود که اسپرینگستین با سیگر در کنسرت افتتاحیه باراک اوباما در ژانویه 2009 خواند، و نسخه ای بود که او بهار گذشته در Music America دوباره زنده کرد: آهنگ هایی که به ما شکل می دهند، کنسرت او در دانشگاه مونموث در جشن 250 سالگی کشور، جایی که او استعدادهای سطح ستاره ای را به خدمت گرفت که رئیس جمهور نتوانسته بود برای موقعیت واشنگتن از بین ببرد.

برای مورلو، این آهنگ همچنین مادرش، مری مورلو را که اخیرا در سن 102 سالگی درگذشت، تداعی کرد. او گفت که او یک فرزند رکود بزرگ بود، روحیه ای فعال داشت، به بی خانمان ها غذا می داد، به معتادان در حال بهبودی کمک می کرد تا GED خود را دریافت کنند، و از گروه های پانک اولیه پسرش حمایت می کرد. مورلو به من گفت: «اثر انگشتش همه جا بود. "دی‌ان‌ای او در همه این موارد بود. فکر نمی‌کنم این کنسرت در مکانی به نام مری لند اتفاقی بیفتد."

البته به دلیل نزدیک بودنش به کاخ سفید هم آنجا بود و به همین دلیل با «قدرت برای مردم» جان لنون بسته شدند. مورلو، اسپرینگستین و شرکت می‌خواستند ترامپ صدای آنها را بشنود، در لحظه‌ای مبهم برای رئیس‌جمهور و جنبش MAGA، در حالی که هفته‌ها مانده به انتخابات میان‌دوره‌ای و تعداد نظرسنجی‌های او در پایین‌ترین نقطه دوره دوم ریاست‌جمهوری‌اش است. اما پیام جشنواره در نهایت فراخوانی برای آژانس بود، یادآوری این که در یک دموکراسی این رای دهندگان هستند که سرنوشت خود را تعیین می کنند.

مورلو به جمعیت گفت: «تاریخ چیزی نیست که اتفاق بیفتد. "تاریخ چیزی است که ما می سازیم."