رپر مریلند DDK آماده حمل مشعل برای نسل آسیب پذیر است

در عصر هیپ هاپ که اغلب تحت سلطه کمال و روندهای سریع دیجیتالی است، DDK در حال ساختن میراثی است که مبتنی بر شفافیت، اخلاق کاری بی امان و احساسات خام است.

از ضبط نوارهای اولیه بر روی تلفن تاشو روی نوارهای بیت گرفته تا جمع آوری صدها هزار جریان در برش های درونگرایانه مانند "حسادت به گذشته"، خواننده رپ مریلند به عنوان صدایی متمایز در اوج و فرودهای هنرمندان مستقل ظاهر شده است.

پیش از پروژه آینده‌اش، Commercial Break، DDK با نیوزویک نشست تا درباره ریشه‌هایش، سفر سلامت روانش، استراتژی ویرایش بصری DIY و اینکه چرا احساس می‌کند مجبور است به‌عنوان یک رهبر نسل خود قدم بگذارد، فکر کند.

مدتها قبل از اینکه او مکان ها را جمع کند یا روی جلدهای لیست پخش بیاید، آموزش موسیقی DDK درست قبل از مدرسه راهنمایی شروع شد. دو قطعه اولی که او به یادگار گذاشت، «A Milli» از لیل وین و «وقتی من رفتم» امینم بودند. اما موفقیت واقعی در حدود 14 سالگی و در میان برخوردهای اولیه او با افسردگی رخ داد.

DDK به اشتراک می‌گذارد: "این جایی است که بسیاری از مردم خود را از طریق موسیقی می‌یابند، زیرا شما شروع به ارتباط با (بچه) کودی می‌کنید، منظور من را می‌دانید؟ شما شروع به ارتباط با مک (میلر) می‌کنید." این افراد مانند «آه، دیگران این را احساس می‌کنند» می‌آیند و آن را در یک آهنگ می‌گذارند و به این ترتیب شفابخش می‌شود.

اولین تلاش او برای آهنگ نویسی، تلاش و کوشش محض DIY بود. یک DDK 11 ساله که با یک آی پاد تاچ ترک خورده در حال نواختن ابزار و یک تلفن تاشو به سبک بازی که صدا را ضبط می‌کند، شروع به انتقال استرس دوران کودکی خود به شعر کرد. در 15 سالگی، نویسندگی جدی شد و پایه و اساس یک حرفه حرفه ای را که او تقریبا شش سال پیش آغاز کرد - در حوالی شروع همه گیر COVID-19 - گذاشت.

او توضیح می‌دهد: «من می‌گویم حرفه‌ای چون از آن زمان شروع به سرمایه‌گذاری در آن کردم، و احساس می‌کنم وقتی شروع به گذاشتن پول خود در خط می‌کنید، همه چیز جدی می‌شود. کووید به نوعی همه ما را محبوس کرد، و پس از آن به این فکر کردیم که «آره، باید با این زمان کاری انجام دهیم».

تبار مدرن DDK مستقیما به شخصیت‌های بنیادی بازمی‌گردد که هیپ‌هاپ را در دهه ۲۰۱۰ انسانی کردند - هنرمندانی مانند کید کودی، مک میلر، ارل سوئیت‌شرت، و جی کول. با تأمل در دوران اولیه کانیه وست، DDK نشان می دهد که چگونه او به طور مؤثر شخصیت "همه مرد" را در رپ پیشگام کرد و فضای باز را برای هنرمندان برای پردازش آشکار مبارزات روزمره شکست.

DDK گفت: "عصر رپ در دهه 2010 بسیار آسیب پذیر بود تا جایی که مانع از قبل برای شما شکسته شده بود. خوب، دیگر لازم نیست همیشه فوق العاده باحال باشم."

او با یادآوری کلیپی از کانیه جوان که ذائقه فرهنگ پاپ خود را با جی زی مقایسه می کرد، افزود: کانیه مانند رپر معمولی بود.

تعهد DDK به صداقت خام فوری نبود. در اوایل سفر جدی رپ خود، در حالی که در واشنگتن دی سی زندگی می کرد، سعی کرد شخصیت رپ گانگستری را بپذیرد که احساس می کرد با خود واقعی اش جدا شده است. در آغوش گرفتن نقشی نزدیک به یک تماشاگر متفکر به او اجازه می دهد تا غم و اندوه و دل شکستگی های خود را مستقیما در آهنگ هایی مانند "U Fumbled Me" پردازش کند.

DDK در رابطه با غزلیات صریح خود گفت: "راستش، این یک نوع تسکین است." "بسیاری از این چیزها درمان است، من قرار نیست دروغ بگویم. من در ابتدا قصد ندارم تعداد زیادی از این آهنگ ها را منتشر کنم، و بعد می گویم "اوه، اینها خوب به نظر می رسند، کسی باید این را بشنود." از آنجا می آید."

در The Verona Prelude، که در ماه مه منتشر شد، این قطعه پایانی "Retroactive Jealousy" بود که DDK را ضروری کرد. این آهنگ که در ابتدا تعداد کمی داشت، از 700000 استریم عبور کرد که یک بار با ویرایش‌های بصری سینمایی که با دقت مدیریت شده بود از فیلم‌هایی مانند 500 Days of Summer و Eternal Sunshine of the Spotless Mind جفت شد.

DDK به جای پرداخت ده‌ها هزار دلار به آژانس‌های خارجی، بازاریابی دیجیتال را به‌طور کامل از طریق هنر «بریده‌برداری» به دست خود گرفت - آهنگ‌ها را با انیمه‌های کلاسیک مانند Cowboy Bebop یا لحظات نمادین فرهنگ پاپ مانند سخنرانی‌های پذیرش گرمی کانیه، جفت کرد.

DDK توضیح می‌دهد: «به‌عنوان هنرمندان مستقل، اکنون ما یک برچسب هستیم، بنابراین باید تیم بازاریابی نیز باشیم. "این کار طنین انداز می شود زیرا تقریبا اسب تروای موسیقی را به شما منتقل می کند. مردم وقتی می دانند که این کار بازاریابی است از بازاریابی متنفرند. اما اگر یک کلیپ جالب پیدا کنند، می پرسند "این چه آهنگی است؟" در نظرات آهنگ را به آنها می گویم و سنجاق می کنم. این فقط یک بازاریابی هوشمند است و به زیبایی هم می‌آید."

تک آهنگ او "Somebody Got to Do It" به عنوان یک فریاد تجمعی است که از میل به احیای گرسنگی و رهبری در رپ معاصر به وجود آمده است. این قطعه که در 20 دقیقه پایانی یک جلسه استودیویی با تهیه کننده چدار در یک برداشت ضبط شده است، آمادگی DDK را برای پذیرش فشار الهام بخشیدن به دیگران نشان می دهد.

او گفت: "من به اطراف بازی رپ نگاه می کردم، "مرد، واقعا کسی نیست که بخواهد مشعل را حمل کند. من کسی را به اندازه کافی گرسنه نمی بینم که این کار را انجام دهد، که متوجه شود ما به یک رهبر در این نسل نیاز داریم."

"من فشار را می خواهم. من توانایی این را می خواهم که هر روز سخت تر و سخت تر کار کنم، و می خواهم توانایی کمک به بچه ها را به همان روشی که Ye، Cudi، Mac، Cole و Kendrick به من کمک کردند."

برای DDK، چیزی که رپ مدرن بیش از همه فاقد آن است، اصالت و مسئولیت پذیری از خود است - ویژگی هایی که در سختی های شخصی او، ترک تحصیل در دبیرستان، ناوبری اختلال دوقطبی و کاهش وزن نزدیک به 100 پوند از طریق دویدن طولانی مدت ایجاد شده است. انضباط ذهنی آموخته شده در جاده مستقیما به حرکت موسیقی او اطلاع می دهد.

"دویدن ذهن من را آموزش داد. شما متوجه می شوید، "اوه، من می توانم بیش از یک مایل بروم. فقط فکر می کردم نمی توانم زیرا ریه هایم درد می کند." DDK می گوید تا زمانی که دو ویدیو را پست نکنید، متوجه نمی شوید که می توانید 10 ویدیو ارسال کنید.

با اشاره به دیوار خود که با اهدافی مانند 100 میلیون شنونده ماهانه حک شده است. هیچ کس مانند DDK کار نمی کند، او از نمادهایی مانند کوبی برایانت، تام برادی و براک پردی الهام می گیرد. "مردم چندین بار از من عبور کردند، اما شما هنوز هم باید برنده شوید. به نقل از یک بزرگ: "من یک هنرمند هستم و در مورد مهارت های خود حساس هستم."

با نگاهی به Commercial Break، قسمت 1، DDK نوید پرتره‌ای با طیف کامل از طبیعت دوگانه‌اش را می‌دهد - آهنگ‌های پرانرژی مانند «موریس وایت» را با کاوش‌های خام از کم‌های شیدایی متعادل می‌کند. این پروژه عمدتا توسط برایتون و گلد ماتر تولید می‌شود، در کنار صحنه‌های روایی نوستالژیکی که یادآور The College Dropout و کندریک لامار اولیه است.

هنگامی که از DDK پرسیده شد که صدای او در کجا تکامل خواهد یافت، DDK زیبایی ناشناخته‌ها را در آغوش می‌گیرد و به این اشاره می‌کند که چگونه محورهای متحول کننده میراث نوآورانی مانند کانیه وست و تایلر، خالق را تعریف کردند.

DDK منعکس می‌کند: «امیدوارم ندانم، زیرا نمی‌خواهم دو یا سه سال بعد چیزی را که به نظر می‌رسد را دیکته کنم. "نوآوری چیزی است که چیزها را تغییر می دهد، انسان. من واقعا نمی خواهم بدانم صدایم به کجا می رود. فقط می خواهم هر آنچه خدا یا جهان به من می دهد همان باشد.

هنر چیست اگر ما فقط بچه های کوچک نباشیم که بگوییم: "اوه، این عالی است، بیایید این کار را اکنون انجام دهیم." این خلاقیت کودکانه چیزی است که این را زیبا می کند."

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: مارک مویر و الیور پریچارد.