رکورد مشارکت، همان بن بست: چه کسی در انتخابات اسرائیل شکست خورد؟ - از ویرایشگر

اسرائیل در 27 اکتبر رای داد، همانطور که بیش از ربع قرن گذشته بود. میزان مشارکت به 77.7 درصد رسید، بالاترین میزان از سال 1999، و هزاران اسرائیلی مقیم خارج از کشور فقط برای انداختن رای خود به خانه رفتند. تقریبا هیچ چیز را تغییر نداد. قبل از انتخابات، ترس بزرگ بن‌بستی بود که کشور را به پای صندوق‌های رای باز می‌گرداند، همانطور که پنج بار بین سال‌های 2019 تا 2022 اتفاق افتاد. این ترس هنوز در ما وجود دارد. صبح روز بعد، این سوال در ذهن من وجود نداشت که چه کسی برنده شد، بلکه این بود که چه کسی شکست خورد.

من می ترسم که پاسخ مردم اسرائیل است که هنوز در بلاتکلیفی از آن بیرون آمدند: متفرقه و بدون دولت. داستان جلد ما از زویکا کلاین سردبیر جروزالم پست است که بعد از ساعت 2 بامداد با نتانیاهو در مقر ستاد انتخاباتی لیکود نشسته بود و شنید که او این مسابقه را "یک کراوات مساوی" می خواند و فکر می کرد در دنیایی خیالی زندگی می کند. حق با نتانیاهو بود. نظرسنجی‌های نهایی از کانال‌های 12 و 13 و کان، شش تا هشت کرسی لیکود را از دست داد، و فاصله 11 کرسی بین تخمین‌های دو پخش‌کننده تا حد زیادی مورد بررسی قرار نگرفت.

کلاین به نظرسنجی ها یا اتاق خبر خودش رحم نمی کند. او می پرسد که ویراستاران به خوانندگان خارج از کشور که برای توضیح کشوری که در آن زندگی نمی کنند به آنها وابسته هستند، چه بدهی دارند، و قول می دهد ترتیبات نظرسنجی خود پست را بازبینی کند. آنچه در ادامه می آید موضوع صفحات بعدی است. یاکوف کاتز هشدار می‌دهد که اسرائیل نمی‌تواند از عهده انتخابات دیگری برآید، و شیر پرتس از رهبران خود می‌خواهد که منیت را کنار بگذارند و مصالحه‌هایی را که هر دولتی نیاز دارد انجام دهند. گیل تروی ملتی از تضادها را پیدا می کند: سه سال پس از 7 اکتبر، اسرائیلی ها عمیقا تقسیم شده اند، با این حال انعطاف پذیری آنها پابرجاست.

ادن برزوابی رأی اعراب را بررسی می کند، که احزاب عرب را به پادشاهان بالقوه تبدیل کرده است، و اریک مندل به فراتر از مرزهای اسرائیل نگاه می کند و استدلال می کند که نخست وزیر بعدی، هر که باشد، باید دوباره آمریکا را برنده شود. در انتخابات می پرسد چه کسی حکومت خواهد کرد. همچنین بی سر و صدا می پرسد که کشور برای چیست؟ به همین دلیل است که قسمت دوم این موضوع به صهیونیسم می پردازد. نویل تلر کتاب جدید کیسی باب، پرونده اخلاقی صهیونیسم را بررسی می کند.

باتشوا نویر، مورخ هویت سیاسی یهودی، نشان می‌دهد که چگونه جنبشی که برای آزادی یهودیان متولد شده بود، برای یهودیان سراسر جهان معنای متفاوتی پیدا کرده است. چانی کاپلان از جوانان اسرائیلی می پرسد که در ادامه چه می شود؟ و آدام اسکات بلوز استدلال می کند که "دیگر هرگز" باید زندگی شود، نه فقط تکرار شود. در سراسر مرز، جنگ تلفات متفاوتی می گیرد. دانا بن شیمون از ازدواج کودکان در غزه گزارش می دهد، جایی که جنگ و آوارگی خانواده ها را به ازدواج دختران خردسال سوق می دهد. ما در اورشلیم با دو داستان در مورد شهر و چگونگی الهام بخشیدن به هنرمندان و متصدیان به اورشلیم پایان می دهیم.

در موزه برج دیوید اورشلیم، متصدی ماری شک، 16 هنرمند اسرائیلی را گرد هم آورده است که برای پنجاهمین نمایشگاه او با طلا کار می کنند، و نمایشگاهی که به گفته او دایره ای را می بندد. و دورا فیشمن از باربارا هاینز، یک نقاش آمریکایی که در بزرگسالی متوجه شد که والدینش ریشه های یهودی خود را پنهان کرده اند و اکنون خاک باغ اورشلیم خود را با رنگ خود مخلوط می کند، به تصویر می کشد. اینکه ما چه کسی هستیم تنها در صندوق رای تعیین نمی شود. بحث شده، نوشته شده، نقاشی شده، و زندگی شده است، و این موضوع بخشی از آن بحث است. از خواندن شما متشکرم. – Neria Barr