ریچارد لوید، گیتاریست ویرتوز تلویزیون، در ۷۵ سالگی درگذشت

ریچارد لوید، یکی از بنیانگذاران تلویزیون و نوازنده گیتاریست که به ایجاد مهارتی ماهرانه در خشم برهنه پانک کمک کرد، در سن 75 سالگی درگذشت.

خانواده لوید در بیانیه ای اعلام کردند که این گیتاریست صبح شنبه در خانه اش در چاتانوگا، تنسی درگذشت. خانواده‌اش در بیانیه‌ای به رولینگ استون گفتند: «همسر مهربانش شیلا و سگش ویلی میس در پایان با او بودند.

لوید در مارس 2026 به سرطان مجرای صفراوی مبتلا شد. بر اساس یک GoFundMe که برای کمک به لوید برای تامین هزینه‌های پزشکی و سایر هزینه‌ها راه‌اندازی شد، این گیتاریست تومورهایی در کبدش ایجاد کرد، از جمله تومورهایی که به قدری نزدیک به رگ‌های خونی اصلی بود که پزشکان او قادر به عمل و برداشتن آن نبودند.

تلویزیون یکی از نوآورترین گروه‌های موج اول پانک بود که عمدتا به لطف گیتار دوقلوی لوید و تام ورلین، رهبر گروه بود. در حالی که بسیاری از همتایان آن‌ها آکوردهای قوی و بلند را به کمال رساندند، لوید و ورلین (که در سال 2023 درگذشت) تعامل پیچیده‌ای از ریف‌ها و لیک‌ها را ایجاد کردند و هرگز از ورود به عرصه‌های مارپیچ‌تر الهام‌گرفته از گروه‌های جاز، هنر راک و حتی جم دریغ نکردند.

آثار درخشان گیتار لوید و ورلین، اولین کار مهم تلویزیون، Marquee Moon را که در سال 1977 منتشر شد، تثبیت کرد. آن آلبوم جایگاه تلویزیون را در پانتئون پانک تثبیت کرد، حتی اگر خروجی آنها فقط شامل دو آلبوم دیگر بود، یعنی Adventure 1978 و Television 19.

لوید در 25 اکتبر 1951 در پیتسبورگ، پنسیلوانیا به دنیا آمد و عمدتا در شهر نیویورک بزرگ شد. اولین ساز او درام بود، اما او مجذوب گیتار بود و پس از یک «تجربه توهم‌آمیز» تصمیم گرفت که آن را تغییر دهد. لوید در کتاب خاطرات خود در سال 2017 با عنوان «همه چیز قابل احتراق است» نوشت: «درام‌های من تمام رنگ خود را از دست دادند - مانند جادوگر اوز در کانزاس - و همه چیز به رنگ خاکستری درآمد.

طبل‌ها دیگر صدای خوبی نداشتند، و من صدایی شنیدم - یک توهم شنیداری که به من می‌گفت: «تو باید یک ساز ملودی بزنی.» انتخاب‌های سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران The 500 بهترین آلبوم از بهترین فیلم C1020

یکی از اولین شرکای گیتار لوید، ولورت ترنر، نوازنده ای از بروکلین بود که خودش زیر نظر جیمی هندریکس در حال توسعه مهارت های گیتار خود بود. لوید پس از ترک دبیرستان به بوستون نقل مکان کرد و در آنجا با اسطوره بلوز جان لی هوکر بازی کرد. او همچنین مدتی را صرف سفر و زندگی در لس آنجلس کرد، اما در نهایت به شهر نیویورک بازگشت و خود را در صحنه پروتو پانک آنجا جا داد.

مدت کوتاهی پس از بازگشت لوید به نیویورک در سال 1973، تلویزیون شکل گرفت. دوستش، مدیر تری اورک، او را به دیدن بازی ورلین در یک باشگاه برد، و لوید فورا می دانست که آنها یک جفت موسیقی عالی خواهند ساخت. همانطور که او آن را در فیلم The Stranger در سال 2015 بیان کرد، "من بازی تام را دیدم و فکر کردم، "او متوجه شده است." و می دانستم که آن را دارم. اما من چیزی را از دست دادم و او هم همینطور. آنچه را که او گم کرده بود، می توانستم تامین کنم. و بالعکس."

لوید در توضیح اینکه چه چیزی داشت و ورلین نداشت، ادامه داد: "جوش تمام آهنگ‌ها. تمام فیلیگرها و عربسک‌های موجود در Marquee Moon همه مال من است. حتی اگر تک‌نوازی‌ها ممکن است متفاوت باشند، در طول آیات، زمانی که تام می‌خواند، من تمام ملودی را می‌نوازم. قلب راک و راک آوردم."

ریچارد هل در باس و بیلی فیکا در درام به لوید و ورلین در اولین تکرار تلویزیون پیوستند. سرانجام جهنم رفت و فرد اسمیت جایگزین او شد که با بلوندی بازی می کرد. این گروه به زودی به یکی از اعضای باشگاه های پانک افسانه ای مانند CBGB و Max's Kansas City تبدیل شد. آن‌ها اولین تک‌آهنگ «جانی جول کوچولو» را در سال ۱۹۷۵ منتشر کردند، قبل از امضای قرارداد با الکترا رکوردز، که دو سال بعد Marquee Moon را منتشر کرد.

یکی از تاثیرگذارترین کمک های لوید به مارکی مون، ایده او برای دو آهنگسازی برخی از پیچیده ترین قطعات گیتار خود بود. همانطور که او در کتاب همه چیز قابل احتراق است می نویسد، او فکر می کرد که رفتن به یک استودیوی ضبط و بیرون آمدن با آلبومی که شبیه گروهی است که در یک اتاق زنده می نوازد، "غم انگیز و رقت انگیز" است. او که می‌خواست چیز بیشتری به رکورد بدهد، به ورلین و اندی جانز، یکی از تهیه‌کننده‌هایش اصرار کرد که می‌تواند بخشی را که برای «ونوس» گذاشته بود، نت به نت تکرار کند تا عمق بیشتری به آهنگ بدهد.

محتوای مرتبط، ریچارد لوید، گیتاریست تلویزیونی به سرطان مجرای صفراوی مبتلا شده است، اولین تیزر «هیولا: داستان لیزی بوردن» را تماشا کنید، ملیسا گیلبرت از والدین صحنه می‌خواهد «مطمئن باشند» این همان چیزی است که کودک در پی مرگ دیوی چیس می‌خواهد، تام ورلین هیدلین. در حال حاضر، آن را برای فروش

لوید نوشت: «وقتی به اتاق برگشتم، می‌گفتند که باورشان نمی‌شود، اما به نظر عالی بود. "تام از من می خواست که این کار را در همه چیز انجام دهم، اما می دانستم که این یک نوع شیرینی گوش است که باید از آهنگ های مختلف وارد و خارج شود تا آن را به یک رکورد واقعی تبدیل کند. بنابراین، در برخی موارد از انجام آن خودداری کردم و در برخی موارد دو برابر یا بیشتر انجام دادم."

به عنوان مثال، در "Guiding Light"، او هشت قطعه مختلف گیتار را گذاشت "به همین دلیل قوی و غلیظ به نظر می رسد. من تمام تلاشم را کردم تا آن را به عنوان یک رکورد - نه یک سند زنده."

مارکی مون علیرغم اینکه از یک لیبل بزرگ مانند الکترا حمایت می‌کرد، نتوانست موفقیت تجاری ایجاد کند، و تور افتتاحیه گروه برای پیتر گابریل به ندرت طرفداران بیشتری ایجاد کرد. اندکی پس از انتشار Adventure در آوریل 1978، گروه از هم پاشید. سال بعد، لوید یک آلبوم انفرادی به نام کیمیاگری منتشر کرد که بازخوردهای مثبتی را به همراه داشت، اما از نظر تجاری نیز به جایی نرسید.

در این مدت، مصرف مواد مخدر لوید از کنترل خارج شد. این گیتاریست در خاطرات خود در موارد متعددی به مصرف بیش از حد دوز اعتراف کرد و تجربیات خود در اوایل دهه هشتاد را با رکود بزرگ مقایسه کرد. او نوشت: «به سختی می‌توانستم مردم را به کنسرت بکشانم و کاملا به هروئین معتاد شده بودم. تا اینکه در سال 1984 لوید هوشیار شد و دو سال بعد دومین آلبوم انفرادی را به نام Field of Fire منتشر کرد.

لوید در طول دوران حرفه‌ای خود هفت آلبوم دیگر منتشر کرد، از جمله آلبوم زنده، Real Time's 1987. مجموعه ای از مطالب منتشرنشده، Lodestones 2010. و آخرین آلبوم انفرادی او، The Countdown 2018، چه خواهد بود. او همچنین به طور منظم تور می‌رفت، به‌عنوان یک نوازنده جلسه کار می‌کرد - از جمله کنسرت‌هایی با متیو سویت و جان دو از ایکس - و درس‌های گیتار می‌داد.