زخم کشنده نئاندرتال ممکن است اولین شواهدی از حمله نیزه چوبی به اجداد انسان باشد

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

یک سوراخ گرد در تیغه شانه (کتف) یک نئاندرتال که بقایای جزئی او در غاری در کردستان عراق کشف شد، ممکن است اولین نمونه شناخته شده خشونت بین فردی مرگبار با نیزه چوبی در فسیل فسیلی هومینین باشد.

کتف نئاندرتال - استخوانی پهن و مسطح که در جاهایی آنقدر نازک است که وقتی در برابر نور قرار می گیرد تقریبا نیمه شفاف می شود - برای حدود 75000 سال زیر 7.5 متر (25 فوت) سنگ و رسوب تقریبا دست نخورده حفظ شد. دست نخورده، یعنی جدا از سوراخ دایره‌ای به عرض 15 میلی‌متر، که به گفته باستان‌شناسان کمبریج که رهبری کاوش‌ها را بر عهده داشتند، توسط نیزه‌ای از چوب تیز شده ساخته شده است، زیرا نوک نیزه‌ای از سنگ چخماق یا سنگ سوراخی مسطح یا زاویه‌دار ایجاد می‌کند.

نیزه از جلو به حفره قفسه سینه چپ نفوذ کرد و قبل از ایجاد سوراخ در کتف چپ از بدن - از جمله ریه و احتمالا شریان‌های اصلی - عبور کرد و باعث مرگ سریع شد. محققان فکر می کنند که این حمله مرگبار ممکن است یک "شلیک قلب" مورد نظر بوده باشد.

کج کردن اطراف سوراخ نوعی زخم خروجی است. این تیم تکه‌های کوچک استخوانی را پیدا کردند که توسط سلاح جابجا شده بود، که موقعیت آن نشان می‌دهد نیزه‌ای از بالا در مسیری رو به پایین وارد شده است. آنها حتی توانستند با استفاده از این قطعات، قسمتی از سوراخ را پشت سر بگذارند، که توسط برجستگی های ضعیفی که استخوان توسط ماهیچه مشخص شده بود هدایت می شد.

دکتر اما پومروی، نویسنده اصلی این مطالعه از دپارتمان باستان شناسی کمبریج، گفت: "داشتن یک کتف کاملا حفظ شده مربوط به 75000 سال پیش، فوق العاده است. این استخوان ها به قدری نازک هستند که اغلب از تدفین های مدرن کتف کاملی به دست نمی آید." "ما توانستیم آن را به صورت یک تکه از زیر تقریبا 8 متر (26 فوت) سنگ و رسوب بیرون بیاوریم."

باستان شناسان بقایای بقایایی را شانیدر A نامیده اند که به خاطر غار معروفی که در آن پیدا شده اند نامگذاری شده و یافته های خود را در مجله Scientific Reports منتشر کرده اند.

به دلیل تجزیه، تعداد بسیار کمی از اشیاء چوبی از اعماق ماقبل تاریخ زنده مانده اند. برخی از نمونه های غرقاب نیزه ها مربوط به حدود 200000 سال پیش - زمانی که نئاندرتال های اولیه در اروپا پرسه می زدند - در دهه 1990 در شونینگن آلمان یافت شد.

این نیزه‌های حفظ‌شده - به طول بیش از ۲ متر (۶.۶ فوت) - از چوب‌هایی که با دقت انتخاب شده‌اند ساخته شده‌اند تا توزیع وزن آنها برای پرتاب بهینه شده باشد، مانند نیزه‌های مدرن، و احتمالا برای شکار شکارهای بزرگ استفاده می‌شوند.

قدیمی ترین نیزه چوبی گرد شناخته شده بیش از 400000 سال قدمت دارد. فقط انتهای نوک تیز باقی ماند که در سال 1911 از خط ساحلی بریتانیا در Clacton-on-Sea بیرون کشیده شد.

محققان معتقدند فناوری مشابه ممکن است باعث مرگ شانیدر A شده باشد. آنها می گویند این زخم می تواند اولین مدرک برای استفاده از نیزه های چوبی تیز شده در خاورمیانه ماقبل تاریخ باشد.

پومروی، یکی از اعضای کالج نیونهام، کمبریج، می گوید: «حفره های به جا مانده از بازآفرینی نیزه ها از این زمان برای سوراخ هایی که در کتف نئاندرتال یافتیم مناسب است. آن فناوری اولیه کاملا برای این زخم کار می کند.»

شواهدی که ما داریم نشان می‌دهد که نئاندرتال‌ها و اجدادشان هزاران سال قبل از مرگ شانیدر A مهارت‌های چوب‌سازی و ساخت سلاح را توسعه داده‌اند.

پومروی اشاره می کند که مرگ ممکن است یک حادثه شکار بوده باشد. حیواناتی مانند ماموت ها ممکن است از نزدیک با نیزه های رانده شکار شده باشند، بنابراین تصور صدمات کشنده آسان است.

با این حال، او می گوید که نشانه هایی از خشونت عمدی وجود دارد. "موقعیت زخم و نیروی مورد نیاز برای فشار دادن آن به سمت راست در بدن نئاندرتال دارای نشانه‌های یک شلیک کشتار مورد نظر به سمت قلب است."

هیچ راهی برای دانستن زمینه خشونت، و اینکه آیا انسان‌های مدرن می‌توانستند در آن دخیل باشند، وجود ندارد، اگرچه باستان‌شناسان معتقدند که صریح‌ترین تفسیر، خشونت بین فردی بین نئاندرتال‌ها است.

پروفسور گریم بارکر، یکی از اعضای کالج سنت جان، کمبریج، که کاوش‌های غار شانیدار را رهبری می‌کند، می‌گوید: «تنها چیزی که می‌توانیم درباره پایان زندگی این نئاندرتال بدانیم این است که این زندگی خشونت‌آمیز بوده و در انتهای نیزه‌ای چوبی آمده است».

"شواهد خشونت سیستماتیک در ماقبل تاریخ عمیق بسیار نادر است. اکثریت قریب به اتفاق از دوره های جوامع کشاورزی مستقر هزاران سال پس از جوامع شکارچی-گردآورنده مانند نئاندرتال های ما آمده است."

تیغه شانه در کنار یک دست راست عمدتا کامل، دو دنده چپ به اضافه یک تکه دنده راست و هفت دندان حفاری شد - تمام آن چیزی که از یک نئاندرتال بالغ که تخمین زده می‌شود حدود 45 سال سن داشته باشد، در هنگام مرگ خشونت‌آمیز بوده است.

یک دندان، یک ثنایا از جلوی فک پایین، از طول شکافته شده بود و تنها نیمی از آن باقی مانده بود، در حالی که دندان های اطراف به سمت داخل چرخیده بودند.

این نیم دندان در امتداد کانال ریشه در معرض رسوب قابل توجهی رسوب جرم دندانی داشت که نشان می‌دهد پس از آنچه دانشمندان می‌گویند ضربه شدیدی به جلوی صورت بوده است، مدتی در دهان باقی مانده است.

پومروی می‌گوید: زنده ماندن از ضربه‌ای که دندان را به این شکل می‌شکافد، سپس ادامه زندگی و غذا خوردن برای مدت حداقل یک سال و شاید بیشتر، نیاز به مراقبت و حمایت سایر نئاندرتال‌ها دارد.

پومروی می گوید که شانیدر آ ممکن است پس از آسیب اولیه با غذای نرم تغذیه شده باشد. تحقیقات قبلی بر روی رسوبات غار شانیدر نشان می دهد که غذاهای گیاهی قبل از پختن در همان زمان خیس می شدند. شکی نیست که شانیدار الف در برقراری ارتباط مشکل داشت و برای مدت طولانی در عذاب مطلق بود.

"بقایای شانیدر A منعکس کننده ماهیت دوگانه بسیاری از چیزهایی است که ما به عنوان انسان می شناسیم. از یک طرف، ما شواهدی از پایان وحشتناکی خشونت آمیز داریم. از سوی دیگر، این به وضوح فردی بود که در طول زندگی خود از او مراقبت می شد."

بارکر می‌گوید: «داشتن شواهدی برای دلسوزی و خشونت در میان نئاندرتال‌ها، نزدیک‌ترین عموزاده‌های تکاملی ما، که در این فرد مجسم شده‌اند، شگفت‌انگیز است.

غار وسیع در دامنه‌های کردستان عراق معروف به شانیدر یکی از معروف‌ترین مکان‌های نئاندرتال در جهان است. حفاری‌هایی که در دهه 1950 به رهبری رالف سولکی انجام شد، 10 نفر را پیدا کرد، از جمله یک "خوشه" متشکل از چهار نفر که علیرغم مرگ در زمان‌های مختلف در یک نقطه قرار داشتند، که نشان می‌دهد نئاندرتال‌ها به داخل مردگان خود بازگشته‌اند.

بقایای یک نئاندرتال از قسمت دیگری از غار که هزاران سال بعد زندگی می کرد، شواهدی از فلج بازوی، آرتروز، ناشنوایی و نابینایی نسبی نشان داد. با این حال آنها عمر طولانی داشته اند، بنابراین باید از آنها مراقبت می شد.

این نشانه‌های شفقت، حمایت اجتماعی و تشریفات مربوط به مرگ منجر به تجدیدنظر در دیدگاه ویکتوریایی درباره نئاندرتال‌ها به‌عنوان بی‌رحمانه و مادون‌انسانی شد. شواهدی از پیچیدگی، از هنر غارنشینی گرفته تا جواهرات، همراه با تجزیه و تحلیل ژنتیکی که آمیختگی بین نئاندرتال‌ها و انسان‌های مدرن را نشان می‌دهد، همچنان ظاهر می‌شود.

Shanidar A در سال 2020 کشف شد و یکی از سه نئاندرتال دیگر است که توسط تیم تحت رهبری کمبریج از سال 2015 در خوشه تدفین یافت شد و مجموع آنها را به 5 نفر (چهار بزرگسال و یک نوزاد) در منطقه ای از غار به طول فقط 1.5 متر (5 فوت) و عرض 1 متر (3.3 فوت) می رساند.

این نقطه مستقیما در پشت یک تخته سنگ عمودی بزرگ، یک "نشانگر برجسته" قرار دارد و بقایای آن توسط لایه های نازکی از رسوب از هم جدا شده اند. شانیدر A عمیق ترین موجود در این خوشه است، و احتمالا اولین نفری است که در این فضا آرام گرفته است، روی پشت خود قرار گرفته، سر رو به شرق است، مانند بدن دقیقا در بالا.

پومروی گفت: «بهترین توضیح، رفتار عمدی و نمادین تشییع جنازه است. این نئاندرتال ها به همان مکان بازگشتند تا مردگان خود را بگذارند.

اما پومروی، شواهدی برای رفتار تشییع جنازه و ترومای کشنده در یک فرد جدید نئاندرتال از غار شانیدار، گزارش های علمی (2026). DOI: 10.1038/s41598-026-69193-z. www.nature.com/articles/s41598-026-69193-z

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →