زنان برای علائم یائسگی خود شایسته درک بیشتر هستند | نظر

زنان سزاوار اطلاعات روشنی در مورد چگونگی تأثیر پیری بر سلامت آنها هستند، قبل از اینکه علائم شروع به مختل کردن زندگی روزمره کنند. نگرانی‌های مربوط به خواب، حافظه یا سلامت جنسی باید مورد توجه دقیق قرار گیرند، حتی زمانی که ممکن است با افزایش سن مرتبط باشند. تشخیص اینکه یک تغییر رایج است باید به بحث در مورد علل احتمالی آن و مراقبت مناسب منجر شود.

در تمریناتم، اخیرا متوجه شده ام که زنان بیشتری در اوایل دهه 40 زندگی خود در مورد هورمون ها و آنچه در پیش است می پرسند. این مشاهده یک روند ملی را ایجاد نمی کند. با این حال، این یک سوال عملی ایجاد می کند: چقدر زنانی را آماده می کنیم که هنوز نمی دانند چه بپرسند؟

من معتقدم که آمادگی برای قبل از یائسگی و یائسگی باید به بخشی از مراقبت های میانسالی تبدیل شود. زنان نباید قبل از دریافت توضیحی در مورد آنچه ممکن است تغییر کند، که مربوط به ارزیابی ضمانت است و چه گزینه‌هایی می‌تواند کمک کند، تحقیقات خود را انجام دهند.

دفتر سلامت زنان سه مرحله از یائسگی را تشریح می کند. قبل از یائسگی، انتقالی است که منجر به یائسگی می شود. یائسگی یک لحظه گذشته نگر است که تنها پس از 12 ماه متوالی بدون دوره قاعدگی مشخص می شود. پس از یائسگی مرحله زندگی است که به دنبال آن می آید. درک این مراحل می تواند به زنان کمک کند تا برای تغییرات در سلامت خود آماده شوند نه اینکه صرفا منتظر بمانند تا علائم برطرف شوند.

حتی آن مکالمه ابتدایی نیاز به فضا دارد. به نظر من، قرارهای ملاقات کوتاه و تقاضاهای بالینی و اداری رقابتی می تواند آمادگی را دشوار کند. یک امتحان سالانه ممکن است سؤالات را بی پاسخ بگذارد. بیمار ممکن است تصور کند همه چیز مربوطه در نظر گرفته شده است، در حالی که پزشک او ممکن است نداند کدام تغییرات بیشتر او را آزار می دهد.

اینجاست که یک رویکرد سنجیده تر می تواند کمک کند. پرسیدن در مورد اختلال در خواب، مشکل در تمرکز یا تغییر در میل جنسی به زنان اجازه می دهد تا در مورد نگرانی هایی که در غیر این صورت ممکن است ناگفته بگذارند، صحبت کنند.

من به جای اینکه منتظر بمانم تا بیماران به آن اشاره کنند، مستقیما سؤالات و نگرانی‌هایی را درباره میل جنسی مطرح کردم. موضوعات حساس به مکالمات پزشکی معمولی تعلق دارند.

گوش دادن به دقت به معنای اجتناب از فرضیات در مورد علت است. یائسگی نباید تبدیل به توضیحی همه جانبه برای همه علائم میانسالی شود. یک ارزیابی مفید، تاریخچه بیمار، ماهیت تغییر و اینکه آیا توضیحات دیگر نیاز به بررسی دارند را در نظر می گیرد. اطمینان باید از این ملاحظات پیروی کند.

همین مراقبت در مورد آزمایش نیز صدق می کند. زنان سزاوار این هستند که بدانند کار خونی آنها شامل چه مواردی است و نتایج آن چه چیزی می تواند ثابت کند. با این حال، آزمایش بیشتر به طور خودکار آموزنده تر نیست. کالج سلطنتی متخصصین زنان و زایمان توصیه می کند که زنان بالای 45 سال با علائم یائسگی معمولا برای تشخیص یائسگی نیازی به آزمایشات هورمونی ندارند.

یک بحث متفکرانه باید توضیح دهد که چه زمانی آزمایش باعث تغییر مراقبت می شود. اینجوری که من میبینم چه ضرری داره؟ اگر یک بیمار بخواهد در مورد نوسانات هورمونی خود بیشتر بداند، ما باید به طور کامل به جزئیات بیشتر بپردازیم و پاسخ هایی را که به دنبال آن هستند به او بدهیم.

سلامت استخوان دلیل دیگری برای نگاه کردن به علائم فوری ارائه می دهد. توصیه کارگروه خدمات پیشگیرانه ایالات متحده در سال 2025 از غربالگری پوکی استخوان برای زنان 65 سال و بالاتر و برای زنان جوان یائسه که ارزیابی بالینی آنها نشان دهنده افزایش خطر شکستگی است، پشتیبانی می کند.

اینها دستورالعمل های پیشنهادی هستند، اما برای بیمار فردی یا اولویت بندی نشده اند. ما باید کاملا زود و اغلب نگاه کنیم تا بتوانیم در مرحله استئوپنی مداخله کنیم، نه اینکه منتظر پوکی استخوان کامل باشیم، زمانی که خطر شکستگی به شدت افزایش می یابد.

درمان مستحق همان توجه فردی است. گزینه های هورمونی و غیرهورمونی باید در رابطه با علائم، سابقه پزشکی، ترجیحات، و فواید و مضرات بالقوه مورد بحث قرار گیرند. زنان باید بتوانند درک کنند که چرا یک گزینه پیشنهاد یا رد می شود. نه اشتیاق به هورمون ها و نه ترس از آنها نباید جایگزین این بحث شود.

اگر زنان را تنها بگذاریم تا با پرسش‌های بی‌پاسخ کار کنند، برخی ممکن است به تحمل علائمی که می‌توانستند درباره آن‌ها صحبت کنند ادامه دهند یا برای قضاوت درباره توصیه‌های متناقض آنلاین تلاش کنند. گفتگوهای قبلی می تواند مبنای روشن تری برای تصمیم گیری به آنها بدهد. این یک پیشرفت واقع بینانه است که ارزش آن را دارد بدون اینکه قول داده شود از هر مشکل مرتبط با پیری جلوگیری شود.

دسترسی نیز مهم است. زمان پرسیدن سوال باید بخشی از مراقبت های معمولی باشد، از جمله برای زنانی که توانایی پرداخت خدمات دربان را ندارند. ویزیت بعدی ممکن است کمک کننده باشد، اما ترتیب قرار ملاقات دیگر می تواند هزینه ها و بارهای عملی را به همراه داشته باشد. تمرین‌ها باید گام بعدی را روشن کند و به بیماران کمک کند تا راهی کارآمد برای ادامه بحث پیدا کنند.

قبل از ترک یک ویزیت معمول، زنان باید هرگونه نگرانی حل نشده را شناسایی کرده و در صورت نیاز درخواست پیگیری اختصاصی کنند. گزارش مختصری از آنچه تغییر کرده و چگونه بر زندگی روزمره تأثیر می گذارد بیاورید. پزشکان باید توضیح دهند که چه مواردی تحقیقات را تضمین می کند، در مورد گزینه های مناسب بحث کنند و در مورد زمان بررسی پیشرفت توافق کنند.

"طبیعی برای سن شما" باید یک مکالمه مراقبتی را شروع کنید، نه اینکه آن را ببندید. اگر پاسخ‌هایی را دریافت نمی‌کنید که مطابق با آنچه به دنبال آن هستید، نظر دوم را جستجو کنید.

دکتر گیل کینگ پزشک و بنیانگذار پزشکی طول عمر دکتر گیل کینگ در آسپن، کلرادو است. کار او شامل سلامت زنان، هورمون درمانی و مراقبت فردی است. همه نظرات متعلق به نویسنده است