زیربنای مولکولی بیماری های روماتیسمی و مفاهیم نوظهور درمانی

بیماری های روماتیسمی التهابی مانند آرتریت روماتوئید، آرتریت پسوریاتیک و لوپوس اریتماتوز سیستمیک نشان دهنده اختلالات التهابی مزمن هستند که به دلیل اختلال در تنظیم پاسخ های ایمنی ذاتی و سازگار ایجاد می شوند. در اینجا ما پیشرفت‌های کنونی در درک خود از زمینه‌های مولکولی این بیماری‌ها را مرور می‌کنیم و پیامدهای آن را با توجه به اهداف و استراتژی‌های درمانی نوظهور مورد بحث قرار می‌دهیم، که به طور فزاینده‌ای امکان کنترل قوی‌تر بیماری و اولین چشم‌انداز درمان بیماری‌های روماتیسمی التهابی مزمن قبلی را فراهم می‌کنند.

این یک پیش نمایش از محتوای اشتراک است که از طریق موسسه شما دسترسی دارد

به Nature و 54 مجله Nature Portfolio دیگر دسترسی داشته باشید

Nature+ را دریافت کنید، بهترین اشتراک دسترسی آنلاین ما

قیمت‌ها ممکن است مشمول مالیات‌های محلی باشد که در هنگام تسویه حساب محاسبه می‌شود

کالاهان، L. F. & Pincus، T. مرگ و میر در بیماری های روماتیسمی. آرتریت روم. 8، 229-241 (1995).

Gabriel, S. E. & Michaud, K. مطالعات اپیدمیولوژیک در بروز، شیوع، مرگ و میر و همبودی بیماری های روماتیسمی. آرتریت Res. آنجا 11, 229 (2009).

فلدمن، ام. توسعه درمان ضد TNF برای آرتریت روماتوئید. نات. کشیش ایمونول. 2، 364-371 (2002).

Maini، R. N. & Taylor، P. C. درمان آنتی سیتوکین برای آرتریت روماتوئید. آنو. Rev. Med. 51، 207-229 (2000).

ویور، A. L. تاثیر مواد بیولوژیکی جدید در درمان آرتریت روماتوئید. روماتولوژی 43، iii17-iii23 (2004).

Schett, G., McInnes, I. B. & Neurath, M. F. Reframing بیماری های التهابی با واسطه ایمنی از طریق هاب سیتوکین امضا. N. Engl. جی. مد. 385، 628-639 (2021).

McInnes, I. B. & Schett, G. Cytokines در پاتوژنز آرتریت روماتوئید. نات. کشیش ایمونول. 7، 429-442 (2007).

Tanaka، Y.، Luo، Y.، O'Shea، J. J. و Nakayamada، S. Janus kinase- targeting therapies in the rheumatology: رویکردی مبتنی بر مکانیسم. نات. کشیش روماتول. 18، 133-145 (2022).

مقاله CAS PubMed PubMed Central Google Scholar

فلیشمن، آر و همکاران. کارآزمایی کنترل شده با دارونما تک درمانی توفاسیتینیب در آرتریت روماتوئید. N. Engl. جی. مد. 367، 495-507 (2012).

ون ولنهوون، R. F. و همکاران. توفاسیتینیب یا آدالیموماب در مقابل دارونما در آرتریت روماتوئید. N. Engl. جی. مد. 367، 508-519 (2012).

Schett, G., Tanaka, Y. & Isaacs, J. D. چرا بهبودی کافی نیست: مکانیسم های بیماری زمینه ای در RA که از درمان جلوگیری می کند. نات. کشیش روماتول. 17، 135-144 (2021).

Schett, G. et al. کاهش درمان بیولوژیکی و مرسوم DMARD در آرتریت روماتوئید: شواهد فعلی و جهت گیری های آینده ان روم. دیس 75، 1428-1437 (2016).

هاشکا، جی و همکاران. میزان عود در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید در کاهش بهبودی پایدار یا توقف درمان ضدروماتیسمی: نتایج موقت از مطالعه تصادفی‌سازی و کنترل‌شده آینده‌نگر RETRO. ان روم. دیس 75، 45-51 (2016). این مطالعه نشان می دهد که کاهش درمان منجر به عود مکرر بیماری به ویژه در بیماران مبتلا به RA ACPA مثبت می شود.

آرینگر، ام. و همکاران. معیارهای طبقه بندی EULAR/ACR 2019 برای لوپوس اریتماتوز سیستمیک. آرتریت روماتول. 71، 1400–1412 (2019).

آلتاها، دی و همکاران. معیارهای طبقه بندی آرتریت روماتوئید 2010: یک ابتکار مشترک کالج روماتولوژی آمریکا/ اتحادیه اروپا علیه روماتیسم. آرتریت روم. 62، 2569-2581 (2010).

تاناکا، اچ و همکاران. استخراج ناهمگونی ایمونولوژیک و بالینی در بیماری‌های روماتیسمی خودایمنی با ایمونوفنوتایپینگ در سطح همگروهی. ان روم. دیس 83، 242-252 (2024).

ژانگ، اف و همکاران. تخریب سینوویوم آرتریت روماتوئید زیرگروه های التهابی را مشخص می کند. Nature 623, 616-624 (2023). این مطالعه نشان می دهد که فنوتیپ مبتنی بر توالی RNA تک سلولی بافت سینوویال، طبقه بندی بیماران مبتلا به RA را به زیرگروه های مختلف بیماری امکان پذیر می کند.

رابینسون، G. A. و همکاران. امضای سلول های ایمنی مرتبط با بیماری و بیمار در لوپوس اریتماتوز سیستمیک با شروع جوانی: طبقه بندی بیمار با استفاده از رویکرد یادگیری ماشینی لانست روماتول. 2، e485–e496 (2020).

Rivelse, F. & Pitzalis, C. تنوع سلولی و مولکولی در آرتریت روماتوئید. در سمینارهای ایمونولوژی، جلد. 58 (eds Rivelse, F. et al.) 101519 (Elsevier, 2021).

ریولز، اف و همکاران. ریتوکسیماب در مقابل توسیلیزوماب در آرتریت روماتوئید: تجزیه و تحلیل نشانگرهای زیستی مبتنی بر بیوپسی سینوویال از فاز 4 کارآزمایی تصادفی R4RA. نات. پزشکی 28، 1256-1268 (2022). این کارآزمایی نشان می‌دهد که فنوتیپ مولکولی بافت سینوویال بیماران مبتلا به RA پیش‌بینی پاسخ‌های درمانی را ممکن می‌سازد.

Rao, D. A. پروفایل سلولی ایمنی برای راهنمایی طبقه بندی و درمان بیماران مبتلا به بیماری های روماتیسمی. نات. کشیش روماتول. 21، 657-670 (2025).

ریولز، اف و همکاران. طبقه‌بندی درمان‌های بیولوژیکی با پاتوبیولوژی در بیماران بیولوژیک ساده مبتلا به آرتریت روماتوئید (STRAP و STRAP-EU): دو کارآزمایی تصادفی‌سازی شده موازی، برچسب باز، بیوپسی محور. لانست روماتول. 5، e648–e659 (2023).

لوئیس، ام جی و همکاران پروفایل مولکولی عمیق بیوپسی سینوویال در کارآزمایی STRAP نشانه‌هایی را شناسایی می‌کند که پاسخ درمانی به درمان‌های بیولوژیکی را در آرتریت روماتوئید پیش‌بینی می‌کنند. نات. اشتراک. 16, 5374 (2025).

Barturen, G., Beretta, L., Cervera, R., Van Vollenhoven, R. & Alarcón-Riquelme, M. E. حرکت به سمت طبقه بندی مولکولی بیماری های روماتیسمی خود ایمنی. نات. کشیش روماتول. 14، 75-93 (2018).

Kirino، Y. & Remmers، E. F. معماری ژنتیکی بیماری‌های روماتیسمی مثبت و سرم منفی. نات. کشیش روماتول. 11، 401-414 (2015).

کویپر، جی جی و همکاران. گروه مطالعه EULAR در مورد "MHC-I-opathy": شناسایی مکانیسم های فراگیر بیماری در سراسر رشته ها و مرزها. ان روم. دیس 82، 887-896 (2023).

Buckley، C. D.، Gilroy، D. W.، Serhan، C. N.، Stockinger، B. & Tak، P. P. رفع التهاب. نات. کشیش ایمونول. 13، 59-66 (2013).

Sparks، J. A. & Costenbader، K. H. ژنتیک، محیط و تعاملات ژن-محیط در توسعه بیماری های روماتیسمی سیستمیک. روم. دیس کلین. شمال آم. 40، 637-657 (2014).

Clarke, A. & Vyse, T. J. ژنتیک بیماری روماتیسمی. آرتریت Res. آنجا 11, 248 (2009).

Gough, S. C. L., Walker, L. S. K. & Sansom, D. M. ژن CTLA4 پلی مورفیسم و ​​خودایمنی. ایمونول. Rev. 204, 102-115 (2005).

Serrano، N. C.، Millan، P. & Páez، M.-C. ارتباط غیر HLA با بیماری های خود ایمنی خودایمنی Rev. 5, 209-214 (2006).

بگوویچ، A. B. و همکاران. یک پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی نادرست در یک ژن کد کننده پروتئین تیروزین فسفاتاز (PTPN22) با آرتریت روماتوئید مرتبط است. هستم جی. هوم. ژنت 75، 330-337 (2004).

منارد، ال و همکاران. آلل PTPN22 که یک نوع R620W را کد می‌کند با حذف سلول‌های B خودواکنشی در حال رشد در انسان تداخل دارد. جی. کلین. سرمایه گذاری کنید. 121، 3635-3644 (2011).

شیکل، جی.-ن. و همکاران مهار PTPN22 تحمل معیوب سلول B مرکزی انسان را بازنشانی می کند. علمی ایمونول. 1, aaf7153 (2016).

آدریانتو، آی و همکاران. ارتباط یک نوع عملکردی پایین دست TNFAIP3 با لوپوس اریتماتوز سیستمیک. نات. ژنت 43، 253-258 (2011).

لی، W.-W. و همکاران فسفوریلاسیون تیروزین IRF3 توسط BLK فعال سازی کافی و پاسخ ضد ویروسی ذاتی آن را تسهیل می کند. PLoS Pathog. 19, e1011742 (2023).

سوزوکی، A. و همکاران. هاپلوتیپ های عملکردی PADI4، که آنزیم سیترولین کننده پپتیدیلارژینین دیمیناز 4 را کد می کند، با آرتریت روماتوئید مرتبط است. نات. ژنت 34، 395-402 (2003).

المیوف، س. م. و همکاران. نوع از دست دادن عملکرد در DNASE1L3 باعث شکل خانوادگی لوپوس اریتماتوز سیستمیک می شود. نات. ژنت 43، 1186-1188 (2011).

Kuehn، H. S. و همکاران. اختلال در تنظیم ایمنی در افراد انسانی با جهش‌های هتروزیگوت در CTLA4. Science 345, 1623-1627 (2014).

Trynka، G. و همکاران. علائم کروماتین انواع سلول های حیاتی را برای نقشه برداری دقیق از انواع صفات پیچیده شناسایی می کند. نات. ژنت 45، 124-130 (2013).

فرح، ک. ک.-ح. و همکاران نقشه برداری دقیق ژنتیکی و اپی ژنتیکی انواع بیماری های خودایمنی سببی Nature 518، 337-343 (2015). این مطالعه نشان می دهد که اکثر انواع ژنتیکی مرتبط با بیماری شناسایی شده در بیماران مبتلا به بیماری خودایمنی را می توان با تقویت کننده های سلول ایمنی ترسیم کرد.

کالدرون، دی و همکاران. چشم انداز کروماتین پاسخگو به تحریک در سلول های مختلف ایمنی انسان نات. ژنت 51، 1494-1505 (2019).

Dörner، T.، Jacobi، A. M. & Lipsky، P. E. B سلول ها در خودایمنی. آرتریت Res. آنجا 11, 247 (2009).

Kang، E. H.، Ha، Y.-J. و لی، Y. J. نشانگرهای زیستی آنتی بادی خودکار در بیماری های روماتیسمی. بین المللی جی. مول. علمی 21, 1382 (2020).

Van Delft، M. A. M. & Huizinga، T. W. J. مروری بر اتوآنتی بادی ها در آرتریت روماتوئید. J. خود ایمنی. 110 , 102392 (2020).

Rubin، S. J.، Bloom، M. S. & Robinson، W. H. B cell points check در بیماری های روماتیسمی خودایمنی. نات. کشیش روماتول. 15، 303–315 (2019).

Cabral-Marques, O. & Riemekasten, G. اتوآنتی بادی های عملکردی که گیرنده های جفت شده با پروتئین G را در بیماری های روماتیسمی هدف قرار می دهند. نات. کشیش روماتول. 13، 648-656 (2017).

Jiang, D., Lim, W., Crowther, M. & Garcia, D. بررسی سیستماتیک ارتباط بین آنتی بادی های ضد β-2 گلیکوپروتئین I و تظاهرات APS. Blood Adv. 5، 3931-3936 (2021).

لودویگ، R. J. و همکاران. مکانیسم های آسیب شناسی ناشی از اتوآنتی بادی جلو. ایمونول. 8, 603 (2017).

رائو، D. A. و همکاران. زیرمجموعه سلول های کمکی T محیطی که از نظر پاتولوژیک گسترش یافته است، سلول های B را در آرتریت روماتوئید هدایت می کند. Nature 542، 110-114 (2017). این مطالعه جمعیت گسترده ای از جمعیت گسترده مرتبط با بیماری از سلول های PD-1 hi CXCR5 - CD4 + T را در بافت سینوویال ملتهب از بیماران مبتلا به RA شناسایی می کند.

سلول های لین، جی.، یو، ی.، ما، ج.، رن، سی و چن، W. PD-1 + CXCR5 - CD4 + T با شدت لوپوس اریتماتوز سیستمیک در ارتباط هستند. روماتولوژی 58، 2188-2192 (2019).

دونادو، سی ای و همکاران Granzyme K کل آبشار کمپلمان را فعال می کند. Nature 641، 211-221 (2025). این مطالعه نشان می‌دهد که سلول‌های T بیان‌کننده GZMK باعث فعال‌سازی مکمل در بافت سینوویال ملتهب بیماران مبتلا به RA می‌شوند.

Malmström, V., Venalis, P. & Albrecht, I. T سلولها در میوزیت. آرتریت Res. آنجا 14، 230 (2012).

Scherer, H. U., Huizinga, T. W. J., Krönke, G., Schett, G. & Toes, R. E. M. پاسخ سلول B به آنتی ژنهای سیترولینه در ایجاد آرتریت روماتوئید. نات. کشیش روماتول. 14، 157-169 (2018).

ناتالینی، جی جی و همکاران. مثبت بودن سرمی آنتی بادی خودکار و خطر بیماری ریه بینابینی در یک گروه آرتریت روماتوئید مردانه در جانبازان آمریکایی. ان هستم قفسه سینه. Soc. 18، 598-605 (2021).

اتوآنتی بادی های اختصاصی میوزیت Betterridge، Z. & McHugh N.: ابزار مهمی برای حمایت از تشخیص میوزیت. جی. کارآموز. پزشکی 280، 8-23 (2016).

اولسن، N. J. و کارپ، D. R. اتوآنتی بادی ها و SLE - آستانه بیماری. نات. کشیش روماتول. 10، 181-186 (2014).

Pisetsky، D. S. & Lipsky، P. E. بینش های جدید در مورد نقش آنتی بادی های ضد هسته ای در لوپوس اریتماتوز سیستمیک. نات. کشیش روماتول. 16، 565-579 (2020).

Lapteva، L. و همکاران. آنتی بادی های گیرنده ضد N-متیل-D-آسپارتات، اختلال عملکرد شناختی و افسردگی در لوپوس اریتماتوز سیستمیک. آرتریت روم. 54، 2505-2514 (2006).

آرباکل، ام آر و همکاران. ایجاد اتوآنتی بادی ها قبل از شروع بالینی لوپوس اریتماتوز سیستمیک. N. Engl. جی. مد. 349، 1526-1533 (2003). این مطالعه نشان می‌دهد که ظهور اتوآنتی‌بادی‌های ضد هسته‌ای برای چندین سال قبل از شروع SLE است.

van Zanten، A. و همکاران. وجود آنتی بادی های پروتئین ضد سیترولین در یک گروه بزرگ مبتنی بر جمعیت از هلند. ان روم. دیس 76، 1184-1190 (2017). این مطالعه نشان می دهد که ظهور ACPA می تواند برای چندین سال قبل از شروع RA باشد.

فایفل، آر و همکاران. تنظیم فعالیت اتوآنتی بادی توسط محور IL-23-T H 17 شروع بیماری خود ایمنی را تعیین می کند. نات. ایمونول. 18، 104-113 (2017). این مطالعه نشان می‌دهد که سلول‌های T بیماری‌زا می‌توانند فعالیت التهابی اتوآنتی‌بادی‌ها را با آموزش سلول‌های B خودواکنشی و تنظیم گستردگی گلیکوزیلاسیون آنتی‌بادی دیکته کنند.

لو، دی آر و همکاران بلوغ میل ترکیبی وابسته به سلول T و مسیرهای ایمنی ذاتی به طور متفاوتی پاسخ‌های خود واکنش سلول B را در آرتریت روماتوئید هدایت می‌کنند. آرتریت روماتول. 70، 1732-1744 (2018).

Hoi, A., Igel, T., Mok, C. C. & Arnaud, L. لوپوس اریتماتوی سیستمیک. Lancet 403، 2326-2338 (2024).

پستی، ام. و همکاران. اینترفرون نوع I در پاتوژنز لوپوس اریتماتوز سیستمیک. Curr. نظر. ایمونول. 67، 87-94 (2020).

Siegel، C. H. و Sammaritano، L. R. لوپوس اریتماتوی سیستمیک: یک بررسی. JAMA 331، 1480-1491 (2024).

Tsao، B. P. ژنتیک لوپوس اریتماتوز سیستمیک انسانی. Trends Immunol. 24، 595-602 (2003).

هارلی، جی بی، کلی، ج. ای. و کافمن، ک. ام. کشف ژنتیک لوپوس اریتماتوز سیستمیک. اسپرینگر سمین. ایمونوپاتول. 28، 119-130 (2006).

براون، جی جی و همکاران. تنوع ژنتیکی افزایش عملکرد TLR7 باعث لوپوس انسانی می شود. Nature 605، 349-356 (2022). این مطالعه انواع بیش فعال TLR7 را به عنوان محرک های ژنتیکی اصلی SLE شناسایی می کند.

ولف، سی و همکاران. انواع UNC93B1 زمینه ساز خودایمنی وابسته به TLR7 هستند. علمی ایمونول. 9, eadi9769 (2024).

Majer، O.، Liu، B.، Kreuk، L. S. M.، Krogan، N. & Barton، G. M. UNC93B1 از syntenin-1 برای کاهش سیگنال TLR7 و جلوگیری از خودایمنی استفاده می کنند. Nature 575, 366–370 (2019).

Muñoz, L. E., Lauber, K., Schiller, M., Manfredi, A. A. & Herrmann, M. نقش پاکسازی معیوب سلولهای آپوپتوز در خودایمنی سیستمیک. نات. کشیش روماتول. 6، 280-289 (2010).

Dörner, T. & Lipsky, P. E. نقش اساسی سلولهای B حافظه در پاتوژنز لوپوس اریتماتوز سیستمیک. نات. کشیش روماتول. 20، 770-782 (2024).

Fillatreau, S., Manfroi, B. & Dörner, T. سیگنالینگ گیرنده شبه Toll در سلولهای B در حین لوپوس اریتماتوز سیستمیک. نات. کشیش روماتول. 17، 98-108 (2021).

سرکار، ام و همکاران. حساسیت به نور و پاسخ های IFN نوع I در لوپوس جلدی توسط اینترفرون کاپا مشتق از اپیدرم هدایت می شود. ان روم. دیس 77، 1653-1664 (2018).

Farkas, L., Beiske, K., Lund-Johansen, F., Brandtzaeg, P. & Jahnsen, F. L. سلولهای دندریتیک پلاسماسیتوئید (سلولهای طبیعی تولید کننده اینترفرون α/β) در ضایعات لوپوس اریتماتوز جلدی تجمع می یابند. هستم جی. پاتول. 159، 237-243 (2001).

Koffler، D.، Agnello، V.، Thoburn، R. & Kunkel، H. G. لوپوس اریتماتوز سیستمیک: نمونه اولیه نفریت کمپلکس ایمنی در انسان. J. Exp. پزشکی 134، 169-179 (1971).

Savarese, E. et al. کمپلکس‌های ایمنی ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای کوچک U1 از طریق TLR7 اینترفرون نوع I را در سلول‌های دندریتیک پلاسماسیتوئید القا می‌کنند. Blood 107, 3229-3234 (2006).

Lövgren, T., Eloranta, M.-L., Båve, U., Alm, G. V. & Rönnblom, L. القای تولید اینترفرون-α در سلولهای دندریتیک پلاسماسیتوئید توسط کمپلکسهای ایمنی حاوی اسید نوکلئیک آزاد شده توسط سلولهای نکروزه یا آپوپتوز دیررس و لوپوس IgG. آرتریت روم. 50، 1861-1872 (2004).

Rodero، M. P. & Crow، Y. J. خودالتهاب تک ژنی با واسطه اینترفرون نوع I: اینترفرونوپاتی های نوع I، یک مرور مفهومی. J. Exp. پزشکی 213، 2527-2538 (2016).

گلدباخ-مانسکی، آر.، آلهاشمی، اس و دی ژسوس، A. A. مفاهیم و درمان های نوظهور در اینترفرونوپاتی های خود التهابی و لوپوس اریتماتوی سیستمیک تک ژنی. نات. کشیش روماتول. 21، 22-45 (2025).

ناوارا، اس. وی و همکاران. اثربخشی و ایمنی بلیموماب در بیماران مبتلا به لوپوس اریتماتوز سیستمیک فعال: یک کارآزمایی فاز 3 تصادفی، کنترل شده با دارونما. Lancet 377, 721-731 (2011).

Leandro, M. J., Edwards, J. C., Cambridge, G., Ehrenstein, M. R. & Isenberg, D. A. مطالعه باز کاهش لنفوسیت B در لوپوس اریتماتوز سیستمیک. آرتریت روم. 46، 2673-2677 (2002). این مطالعه اولین شواهد را برای ایمنی و اثربخشی درمان کاهش لنفوسیت B در SLE ارائه می دهد.

لونی، R. J. و همکاران. تخلیه سلول B به عنوان یک درمان جدید برای لوپوس اریتماتوز سیستمیک: آزمایش افزایش دوز فاز I/II ریتوکسیماب. آرتریت روم. 50، 2580-2589 (2004).

Ostendorf، L. و همکاران. هدف قرار دادن CD38 با داراتوموماب در لوپوس اریتماتوز سیستمیک مقاوم. N. Engl. جی. مد. 383، 1149-1155 (2020). این مطالعه اولین شواهد را برای اثربخشی درمان کاهش سلول های پلاسما در SLE ارائه می دهد.

Furie, R. A. و همکاران. اثربخشی و ایمنی اوبینوتوزوماب در نفریت لوپوس فعال N. Engl. جی. مد. 392، 1471-1483 (2025). این کارآزمایی بزرگ تأیید می‌کند که کاهش سلول‌های B با واسطه آنتی‌بادی یک استراتژی درمانی مؤثر در SLE است.

موراند، ای. و همکاران. Deucravacitinib، یک مهارکننده تیروزین کیناز 2، در لوپوس اریتماتوز سیستمیک: فاز II، کارآزمایی تصادفی، دوسوکور، کنترل شده با دارونما. آرتریت روماتول. 75، 242-252 (2023).

Furie, R. et al. آنیفرولوماب، یک آنتی بادی مونوکلونال گیرنده اینترفرون-α، در لوپوس اریتماتوز سیستمیک متوسط ​​تا شدید. آرتریت روماتول. 69، 376-386 (2017).

موراند، E. F. و همکاران. کارآزمایی آنیفرولوماب در لوپوس اریتماتوز سیستمیک فعال. N. Engl. جی. مد. 382، 211-221 (2020). این کارآزمایی تأیید می‌کند که محاصره درمانی گیرنده اینترفرون نوع 1 یک رویکرد درمانی مؤثر در SLE است.

Morand, E., Merola, J. F., Tanaka, Y., Gladman, D. & Fleischmann, R. TYK2: یک هدف درمانی در حال ظهور در بیماری روماتیسمی. نات. کشیش روماتول. 20، 232-240 (2024).

Luo, H., Tian, ​​T., Hu, C. & Hao, F. هدف قرار دادن مسیر cGAS-STING: استراتژی‌ها و چالش‌های در حال ظهور برای درمان بیماری‌های التهابی پوست. جلو. فارماکول. 16, 1597443 (2025).

Matziol، T.، Talagayev، V.، Weindl، G. & Wolber، G. رویکردهای هدایت‌شده ساختاری برای تعدیل گیرنده‌های مشابه آندوزومی TLR7، TLR8 و TLR9: پیشرفت‌ها، چالش‌ها و وعده‌های درمانی. Drug Discov. امروز 30 , 104495 (2025).

لاما، ال و همکاران توسعه مهارکننده‌های مولکول کوچک اختصاصی cGAS انسانی برای سرکوب بیان اینترفرون ناشی از dsDNA. نات. اشتراک. 10, 2261 (2019).

اسکالی، S. W. و همکاران. یک پایه مولکولی برای ارتباط مکان HLA-DRB1، سیترولیناسیون و آرتریت روماتوئید. J. Exp. پزشکی 210، 2569-2582 (2013).

Raychaudhuri، S. et al. پنج اسید آمینه در سه پروتئین HLA بیشتر ارتباط بین MHC و آرتریت روماتوئید سرم مثبت را توضیح می دهند. نات. ژنت 44، 291-296 (2012).

هولرز، V. M. و همکاران. آرتریت روماتوئید و منشا مخاطی فرضیه: حفاظت خارجی تبدیل به تخریب داخلی می شود. نات. کشیش روماتول. 14، 542-557 (2018).

Klareskog، L.، Padyukov، L.، Rönnelid، J. & Alfredsson، L. ژن، محیط و ایمنی در توسعه آرتریت روماتوئید. Curr. نظر. ایمونول. 18، 650-655 (2006).

Willemze, A., Trouw, L. A., Toes, R. E. & Huizinga, T. W. تأثیر وضعیت و ویژگی های ACPA بر سیر RA. نات. کشیش روماتول. 8، 144-152 (2012).

او، Y. و همکاران. زیرمجموعه ای از آنتی بادی ها که پروتئین های سیترولین دار را هدف قرار می دهند، از آرتریت روماتوئید محافظت می کنند. نات. اشتراک. 14, 691 (2023).

کرافت، A. P. و همکاران. زیر مجموعه های متمایز فیبروبلاست باعث التهاب و آسیب در آرتریت می شود. Nature 570، 246–251 (2019).

Sokolove، J.، Zhao، X.، Chandra، P. E. & Robinson، W. H. کمپلکس های ایمنی حاوی فیبرینوژن سیترولینه شده، ماکروفاژها را از طریق گیرنده Toll مانند 4 و گیرنده Fcγ تحریک می کنند. آرتریت روم. 63، 53-62 (2011).

Nielen، M. M. J. و همکاران. اتوآنتی بادی های خاص قبل از علائم آرتریت روماتوئید: مطالعه اندازه گیری های سریال در اهداکنندگان خون. آرتریت روم. 50، 380-386 (2004).

Alivernini, S., Firestein, G. S. & McInnes, I. B. پاتوژنز آرتریت روماتوئید. مصونیت 55، 2255-2270 (2022).

Majka، D. S. و همکاران. مدت زمان مثبت بودن اتوآنتی بادی مرتبط با آرتریت روماتوئید پیش بالینی در افراد با سن بالاتر در زمان تشخیص بیماری افزایش می یابد. ان روم. دیس 67، 801-807 (2008).

Alivernini، S. و همکاران. زیر مجموعه‌های متمایز ماکروفاژ بافت سینوویال التهاب و بهبودی را در آرتریت روماتوئید تنظیم می‌کنند. نات. پزشکی 26، 1295-1306 (2020). این مطالعه نشان می دهد که وجود ماکروفاژهای سینوویال تعدیل کننده ایمنی با بهبودی در بیماران مبتلا به RA همراه است.