ساحل نشینان در مراکش به دنبال گنج پنهان هستند

آگادیر، مراکش – مصطفی هارموش به آرامی روی شن‌ها در کورنیش آگادیر حرکت می‌کند و فلزیاب خود را در قوس‌های کم و یکنواخت جارو می‌کند. او موج سواران را که در آن سوی ساحل پارو می زنند، کودکانی که در امواج و پچ پچ خانواده ها جیغ می زنند، کوک می کند، تمام توجه او به یک صدا است: بوق که به این معنی است که سیم پیچ از روی چیزی مدفون در زیر شن ها عبور کرده است.

برای خالق محتوای 33 ساله، این عدم اطمینان کل جذابیت است. ردیاب بین گنج و زباله تمایز قائل نمی شود، همان سیگنال را می دهد که آیا جسم زیر سکه، انگشتر، یک قطعه آلومینیوم دور ریخته شده یا یک قطعه قدیمی از تجهیزات ماهیگیری است.

او به الجزیره انگلیسی گفت: «هیجان تا حدودی ناشی از ندانستن آنچه در زیر شن و ماسه است.

Harmouch حدود چهار سال پیش یک فلزیاب Tianxun TX 850 را به صورت آنلاین خریداری کرد. چیزی که به عنوان یک سرگرمی آغاز شد، از آن زمان به بعد تبدیل به بخشی از ویدیوهایی شده است که او در Stofishing، یک کانال سفر و ماهیگیری نیزه در یوتیوب با تقریبا 123000 مشترک، پست می کند.

او گفت: «این یک سرگرمی خوب است زیرا این نوعی اکتشاف است که در آن چیزی پیدا می‌کنم و چیز جدیدی یاد می‌گیرم. "هر سفر فرصتی برای مواجهه با چیزی است که در غیر این صورت هرگز نمی دانستم."

این کنجکاوی او را به سمت سکه های قدیمی سوق داده است، از جمله سکه های مرتبط با دوره ها و مکان های تاریخی مانند منطقه الحوض و فاس.

در شهر ساحلی سیدی اواسای، در حدود 65 کیلومتری جنوب آگادیر، او می گوید که یکی از کمیاب ترین محموله های خود را پیدا کرده است: 14 فالوس مراکشی، سکه های قدیمی برنزی یا مسی، در یک نقطه.

برخی از آنها به دلیل نمک و گذر زمان آسیب زیادی دیده بودند و نشانه های آنها به راحتی قابل خواندن نبود، اما هارموش می گوید قدیمی ترین آنها به سال 1289 در تقویم هجری قمری مربوط می شود.

برای هارموش، ارزش سکه‌ها کمتر به قیمت آن‌ها نسبت به چیزی است که در مورد گذشته نشان می‌دهند.

او با برقی در چشمانش گفت: "من آنها را به عنوان خاطره جمع آوری می کنم."

در همان منطقه، او یک بار چیزی را که فکر می‌کرد یک شهاب‌سنگ است پیدا کرد، اما متوجه شد که یک کانی معمولی و ارزان قیمت است.

او با خنده به خاطره گفت: "قبل از اینکه بپرسم، فکر می کردم بهترین کشف را پیدا کرده ام."

این حس امکان و ماجراجویی باعث می شود که او به سواحل اطراف آگادیر بازگردد.

هارموش تقریبا چهار بار در ماه، اغلب با اعضای دیگر انجمن مراکشی برای علاقه مندان به تحقیق و اکتشاف، تشخیص می دهد. او به Taghazout و Agadir’s Corniche علاقه مند است، جایی که آشغال کمتری برای ردیاب او وجود دارد که بتواند آن را جمع کند.

در این سواحل جواهرات، سکه های مراکشی و ارز خارجی از جمله یک سکه نقره 20 فرانکی فرانسه به دست آمده است.

امکان یافتن چیزی ارزشمند هنوز بخشی از جذابیت است. یک بار در طغازوت انگشتر کوچک طلا پیدا کرد.

هارموش می‌گوید: «من همیشه سعی می‌کنم اشیاء گمشده با ارزش را شناسایی کرده و به صاحبان واقعی آنها برگردانم.

چارچوب قانونی اصلی مراکش برای حفاظت از بناهای تاریخی، مکان‌های باستان‌شناسی، آثار هنری و آثار باستانی مربوط به قانون 22-80 است که کاوش‌های باستان‌شناسی و رسیدگی به اکتشافات تاریخی را تنظیم می‌کند. دولت بار دیگر تاکید کرده است که جستجوی غیرمجاز باستان شناسی در خشکی یا دریا ممنوع است.

بر اساس این قانون، جست‌وجوهایی که برای کشف بناها یا اشیاء متحرک با اهمیت تاریخی، باستان‌شناسی یا مردم‌شناسی انجام می‌شود، نیاز به مجوز دارند، در حالی که اکتشافات تصادفی مشروط به گزارش‌دهی هستند.

اگر یک فعالیت غیر باستان شناسی آثار، سکه ها، آثار هنری یا آثار باستانی را کشف کند، این کشف باید به مقامات گزارش شود. اشیا نباید آسیب ببینند یا جابجا شوند، مگر در مواردی که برای محافظت از آنها ضروری است.

پیدا کردن یک سکه مدرن گم شده توسط یک مسافر یک چیز است. جستجوی عمدی برای مواد باستان شناسی یکی دیگر از موارد است.

اما در خط ساحلی مراکش، باستان شناسان می گویند که زمینه ای که در آن یک شی پیدا می شود می تواند به اندازه خود شی مهم باشد.

باستان شناس زیر آب، بسما اومایما توضیح می دهد که چرا زمینه اهمیت دارد: "گاهی اوقات چیزی به سادگی یک قطعه فلز، یک سکه یا یک ابزار کوچک می تواند به دلیل جایی که پیدا شده و آنچه در اطراف آن پیدا شده است، مهم شود."

"این بدان معنا نیست که خود کنجکاوی باید ناامید شود. فلزیاب ها خود می توانند ابزارهای مفیدی در باستان شناسی باشند، زمانی که به عنوان بخشی از یک بررسی باستان شناسی مناسب استفاده می شوند، جایی که هر یافته در بافت خود قرار می گیرد، ثبت می شود و مورد مطالعه قرار می گیرد."

هارموش می گوید که به قانون احترام می گذارد. اعضای انجمن دارای مدارک شناسایی هستند، از مالکیت خصوصی و مکان‌های میراث اجتناب می‌کنند و کشف را به‌عنوان یک سرگرمی به جای شغل تلقی می‌کنند. او می گوید که منبع درآمد او عمدتا از تولید محتوا و فروشگاه تجهیزات ماهیگیری است.

برای محمد بوطیب، فلزیابی هرگز منبع اصلی درآمد او نبوده است. یک مربی سابق ورزشی که در حال حاضر به دنبال کار است، او به عنوان یک سرگرمی در سواحل، جنگل ها و کوه ها جستجو می کند.

یافته های او بسیار کم بوده است: سکه های معمولی، درهم های مراکشی و انگشتر.

برای جلال زگنون، یکی دیگر از آشکارسازها، حذف فلزات ناخواسته یکی از جنبه های عملی این سرگرمی است. آشکارساز او سکه‌ها، جواهرات، عینک و ساعت‌ها را به همراه یافته‌های کمتر پر زرق و برق، از جمله قطعات زنگ‌زده قوطی ساردین، میخ و وسایل ماهیگیری گمشده تولید کرده است.

او گفت: «من چنین اشیایی را از سواحل حذف می‌کنم، زیرا برخی از آنها می‌توانند برای ساحل‌نشینان خطرناک باشند.

Zegnoune به طور تمام وقت به عنوان یک تکنسین تعمیر و نگهداری در کازابلانکا کار می کند و زمانی که آزاد است یا برای ساعات محدودی در شب به دنبال فلزیابی است.

من همچنین از ملاقات با افرادی که این سرگرمی را انجام می دهند و اشیایی را که پیدا می کنند به اشتراک می گذارم لذت می برم.

بوتایب می گوید: «وقتی به ساحل نگاه می کنیم، برای یافتن گنج نیست. همچنین این راه ما برای کمک به تمیز نگه داشتن سواحل است. ما قطعات فلزی و آلومینیومی را که پیدا می کنیم جمع آوری کرده و دور می اندازیم."