سازمان‌های مراقبت از لفاظی‌ها علیه «کودکان آسیب‌پذیر» در مورد سقوط نادرست M9 انتقاد می‌کنند

ائتلاف سازمان های مراقبتی به وزیر دادگستری جیم اوکالاگان گفته است که "لفاظی های تنبیهی" دولت پس از سقوط مرگبار M9 "واقعیت های اجتماعی را که آسیب پذیرترین کودکان ایرلند با آن روبرو هستند" نادیده می گیرد و "هیچ کاری" برای جلوگیری از تراژدی های مشابه انجام نمی دهد.

کراوا - انجمن داوطلبانه اقامتی و مراقبت های بعد از کودکان - گفت که از تفسیر سیاسی و اجتماعی پس از این حادثه که در آن پنج جوان جان باختند و سه بزرگسال و یک کودک خردسال به شدت مجروح شدند، "عمیقا ناامید شد".

تری دیگنام، رئیس کراوا، در نامه ای به اوکالاگان، که دو هفته پیش فرستاده شد، گفت که درخواست برای افزایش مجازات برای چنین اقداماتی بدون اشاره به مداخلات اولیه و حمایت های هدفمند از کودکان در بحران "به یک جدایی نگران کننده از واقعیت های اجتماعی که آسیب پذیرترین کودکان ایرلند و خانواده های آنها با آن روبرو هستند، نشان می دهد."

در 16 آگوست گذشته بر اثر برخورد رودرروی خودروی بی ام و که در مسیر اشتباه در بزرگراه M9 با خودرویی که در مسیر صحیح حرکت می کرد، پنج نوجوان کشته شدند.

چهار سرنشین خودروی دیگر که از کارلو به سمت فرودگاه دوبلین در حرکت بودند، دچار جراحات شدید و جدی شدند.

آلما و نیام کینزلا، در 30 سالگی، خواهر کوچکترشان الا هندریکن (20 ساله) و برادرزاده هفت ساله آنها یمی در سه بیمارستان دوبلین تحت درمان قرار گرفتند.

پنج کشته جو کارتی (15) و جک کندی (17) از آتی، کو کیلدر بودند. الکس مک کارتی (16) و جرمی اوبراین (18) از کارلو و کامیل پوستکوفسکی (17) از لیمریک.

کندی تحت مراقبت توسلا بود و در سال گذشته در چندین محل مراقبت بوده است. پوستکوفسکی تا سال گذشته با اوتیسم تشخیص داده نشده زندگی می کرد. مادرش از تلاش برای دسترسی به خدمات برای او توضیح داده است. دو نفر از این پنج نفر، اگرچه تحت مراقبت نبودند، برای توسلا شناخته شده بودند.

بلافاصله پس از آن، اوکالاگان اقدامات آنها را "رفتار ظالمانه و جنایتکارانه" توصیف کرد. او گفت که به Garda Síochána «هر منابعی» برای رسیدگی به رانندگی خطرناک و اشتباه داده خواهد شد.

مایکل مارتین، مدیر Taoisee، گفت: "هیچ تحملی" برای هر کسی که در سمت اشتباه بزرگراه رانندگی می کند، وجود ندارد.

مت کارتی، سخنگوی دادگستری سین فین گفت که این سانحه بر یک تهدید بسیار جدی و فزاینده برای امنیت عمومی تاکید دارد که نیازمند واکنش هماهنگ از سراسر سیستم قضایی است.

در نامه دیگنام آمده است که وقتی کودک یا جوانی درگیر جنایت‌های «پرخطر» می‌شود، «به ندرت» یک انتخاب حساب‌شده یا سنجیده بود، اما معمولا «نقطه پایانی علامت‌دار شکست سیستمیک» توسط چندین سازمان دولتی بود.

لفاظی های تنبیهی ممکن است تمایل سیاسی فوری برای پاسخ قاطعانه را برآورده کند، اما هیچ چیز برای تغییر واقعیت های مادی برای خانواده های در معرض خطر، و همچنین از تراژدی های آینده در جاده ها یا جوامع ما جلوگیری نمی کند.

مجازات‌ها «مرتبط» بودند، اما تمرکز تنها بر این «عوامل اجتماعی متقاطع» از جمله فقر بین نسلی، اعتیاد، مدارس با منابع ناکافی «و غفلت ساختاری که کودکان در معرض خطر را به سمت رفتارهای بزهکارانه و مجرمانه سوق می‌دهد» نادیده گرفته شد.

دستیابی به "عمیقا بیگانه ترین جوانان" باید شامل تیم های ارتباطی اختصاصی و فشرده باشد. واحدهای مداخله در بحران آگاه از تروما، متشکل از کارگران انحراف جوانان گاردا، مددکاران اجتماعی و متخصصان بهداشت روان نوجوانان، و حمایت های شدید خانواده و والدین.

در این نامه آمده است: «تراژدی M9 شکاف‌های سیستمی را آشکار می‌کند که در آن آسیب‌پذیرترین و در معرض خطرترین جوانان - به‌ویژه آنهایی که در سیستم مراقبت جایگزین هستند - در حال لغزش هستند.

دیگنام گفت کراوا هیچ پاسخی به نامه دریافت نکرده است. برای اظهار نظر با وزارت دادگستری تماس گرفته شده است.